ตรงหน้าต่าง เงาดำของผู้ลอบสังหารผู้นั้นดูจะมีความอดทนอย่างยิ่ง ยืนนิ่งสงัดจ้องมองอยู่เช่นนั้น
แววตาเยือกเย็น ดั่งงูพิษ จับจ้องไปยังหลินฮ่าวที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง
ผ่านไปราวไม่กี่นาที เมื่อแน่ใจแล้วว่าหลินฮ่าวมิได้มีท่าทีผิดแปลกอันใด เงาดำนั้นก็เคลื่อนกาย พลันแทรกตัวเข้าไปด้านในอย่างเงียบเชียบ
ภายในห้อง มืดสลัว
เงาดำไร้สุ้มเสียง แม้แต่ลมหายใจยังถูกกดให้แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
หากมิใช่นกแก้วซื่อเป่าที่มีความสามารถในการมองเห็นในความมืดตรวจพบก่อน เกรงว่าการแทรกซึมของผู้ลอบสังหารครั้งนี้ หากหลินฮ่าวมิได้ตั้งการ์ด ก็คงยากที่จะรับรู้ได้!
เงาดำเดินเข้ามาใกล้ นิ่งสงัดจ้องมองหลินฮ่าวที่นอนหงายราบ
หลินฮ่าวหลับตาสนิท ภายในใจสงบนิ่งอย่างยิ่ง
เพราะ แมลงวันกังฟูและแมงมุมหมาป่า ได้ซ่อนตัวอยู่ข้างหมอนของเขาเรียบร้อยแล้ว
หากเจ้าคนนี้บังอาจลงมือ ผลลัพธ์ย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
ทว่า ในแววตาของเงาดำผู้นั้น กลับมิได้เผยไอสังหารแม้แต่น้อย
นางวางแหวนมิติวงหนึ่งไว้ข้างเตียง แล้วก็หมุนกายหมายจะจากไป
"ในเมื่อมาแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างก่อนค่อยไปมิใช่หรือ"
ทันทีที่เงาดำก้าวออกไปได้เพียงสองก้าว เสียงประหลาดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา
เงาดำนั้นชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็พลันเห็น นกแก้วตัวหนึ่งที่มีท่วงท่าสง่างาม เกาะอยู่บนขอบหน้าต่างตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เสียงเมื่อครู่ คือเสียงของนกแก้วตัวนี้
"ซื่อเป่า ไม่ได้พบกันเสียนาน"
เมื่อเห็นซื่อเป่า เงาดำกลับเอ่ยเรียกชื่อมันออกมาโดยตรง
และที่สำคัญ เสียงนี้แม้จะเย็นชา ทว่าไพเราะน่าฟัง ชัดเจนว่าเป็นสตรี!
"จื่อเย่?"
หลินฮ่าวฟังเสียงแล้วค่อนข้างคุ้นเคย
ทันใดนั้น เขาก็ดีดตัวลุกพรวดเดียวราวกับปลาคาร์ป พลันกระโจนลงจากเตียง ยืนทรงตัวได้อย่างมั่นคง
แสงจันทร์สาดส่องจากนอกหน้าต่าง ทาบทับลงบนร่างของเงาดำ สะท้อนให้เห็นทรวดทรงองเอวที่เพรียวบาง
"ข้าระมัดระวังถึงเพียงนี้ กลับถูกเจ้าพบเข้าจนได้"
เงาดำหันกาย เผชิญหน้ากับหลินฮ่าว บนใบหน้างามเย็นชา เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา
คนผู้นี้ มิใช่ใครอื่น คือผู้บังคับบัญชาเบอร์หนึ่งของหลินฮ่าวในมิ่งเก๋อ นั่นก็คือจื่อเย่นั่นเอง