จิงเคอจ้องมองเบื้องล่างด้วยแววตาเย็นชา จับจ้องเหยื่อทั้งสอง
ในสายตา กลับเห็นว่าทั้งสองมิได้มุ่งหน้าไปทางเดียวกัน
จางอวี้หลงออกจากลานเรือนแล้ว ตรงไปยังเขตใต้ของจวน
ที่นั่นดูเหมือนจะเป็นที่พักของเขา
ส่วนจางฉี่หยวนกลับยังอยู่ในเขตเหนือ
ทิศทางที่เดินไปนั้น กลับมุ่งสู่ทะเลสาบเล็กไม่ไกล
เหล่าอารักขายามนี้กำลังค้นหาหลินฮ่าวไปทั่ว สอบสวนสมาชิกตระกูลและบ่าวรับใช้ทุกคน มิได้ติดตามจางฉี่หยวน
“ที่นั่นคือที่ซ่อนสมบัติหรือ”
เห็นดังนั้น หลินฮ่าวหรี่ตาลง รอคอยการเคลื่อนไหวต่อไปของจางฉี่หยวนอย่างสงบ
ทะเลสาบนี้ขุดขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์อย่างชัดเจน รอบด้านมีหินรูปร่างประหลาด
กลางทะเลสาบมีศาลาริมน้ำตั้งอยู่ ภายในไม่มีโต๊ะเก้าอี้สำหรับพักผ่อน ว่างเปล่า
จางฉี่หยวนยืนอยู่ริมทะเลสาบ ร่างกายทะยานขึ้น กระโจนลงบนศาลาโดยตรง
เขากวาดตามองรอบทิศด้วยแววตาหม่นหมอง เมื่อไม่เห็นผู้ใดน่าสงสัย จึงก้าวเท้าขวาไปบนแผ่นอิฐแผ่นที่หกทางซ้าย
“ผัวะ——!”
ได้ยินเพียงเสียงทุ้มดังขึ้น
พื้นภายในศาลากลับแยกออกจากกันอย่างกะทันหัน เผยทางเข้าอุโมงค์ใต้ดิน
จางฉี่หยวนก้าวเข้าไป
ประมาณครู่หนึ่ง เขาก็เดินออกมาจากด้านใน
ดูจากสีหน้าไร้ความเปลี่ยนแปลง เห็นได้ชัดว่าสมบัติยังอยู่
จากนั้นจางฉี่หยวนก็สะบัดฝ่ามือ
พลันพลังปราณอันทรงพลังพลุ่งพล่าน ทางเข้าอุโมงค์ก็ค่อยๆ ปิดลง