รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
หลินเฟิงเริ่มบทเรียนวันแรกในรอบสองปี
เมื่อวาน อาจารย์ประจำสำนักศึกษาได้จัดการเอกสารเลื่อนขั้นชั้นปีให้เขาเรียบร้อยแล้ว
ในเวลานี้ เขาสวมเครื่องแบบนักศึกษาชั้นปีที่สาม มุ่งหน้าไปยังชั้นเรียนคาถาวิชาที่ตำหนักหลิงเมี่ยวพร้อมกับฉินอวี่
บัดนี้ในร่างของหลินเฟิงหลอมรวมปราณทารกแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เข้าไว้ ในด้านนักรบและผู้ฝึกยุทธ์นั้นแทบจะก้าวหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ
ทว่าความรู้และสั่งสมด้านคาถาวิชาของเขายังบกพร่องอยู่อีกมาก
เช่น เนตรสังสารวัฏของเขา หากพูดตามหลักแล้ว จัดเป็นผู้ฝึกยุทธ์ประเภทคาถาอักขระแขนงหนึ่ง
แม้จะตื่นพลังแล้ว ทว่าความสามารถในการใช้งาน หลินเฟิงยังคงอยู่ในสภาพมึนงง
ดังนั้น หลินเฟิงจึงตัดสินใจว่า ครั้งนี้กลับมาที่สำนักศึกษาเทียนเหยี่ยน จะทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการฝึกฝนคาถาวิชา
"ท่านพี่ใหญ่ เจ้าซื่อเป่าล่ะ?"
ระหว่างทาง ฉินอวี่สังเกตเห็นบ่าของหลินเฟิงว่างเปล่า อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
เขารู้ว่า ซื่อเป่าเป็นนกนำทางของหลินเฟิงมาโดยตลอด แทบจะไม่ห่างกาย
"มันเกาะนกแก้วตัวเมียตัวหนึ่ง เมื่อคืนหนีไปเที่ยวเตร่แล้ว"
หลินเฟิงยิ้มจาง ๆ หาข้ออ้างส่งเดช
ตอนนี้ร่างพัฒนาของซื่อเป่า แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างมาก หากเรียกออกมาอีก มีแต่จะเปิดเผยกำลังที่แท้จริง
"เช่นนั้นท่านทำยังไง?"
ได้ยินคำหลินเฟิง ฉินอวี่มีสีหน้าค่อนข้างงุนงง
เห็นได้ชัดว่าเขากังวลว่าเมื่อหลินเฟิงไม่มีนกนำทาง จะลำบากในการใช้ชีวิต
"ไม่เป็นไร สองปีนี้ในเทือกเขาสัตว์อสูร พลังจิตของข้ามีความก้าวหน้าขึ้นบ้าง สามารถแผ่ครอบคลุมพื้นที่รัศมีกว่าสิบเมตร ความเคลื่อนไหวใด ๆ ก็สามารถรับรู้ได้"