“เพียะ!”
โลหิตสาดกระเซ็น
ร่างเด็กสาวบนพื้นถูกแส้ฟาดจนเนื้อแตกยับ น่าเวทนายิ่งนัก
“คุณหนูรอง ได้โปรดอย่าตีคุณหนูอีกเลย บ่าวขอร้องเจ้าค่ะ” ชุนเถากอดขาเหล่าเสวี่ยหลวน วิงวอนอย่างทุกข์ทรมาน ใบหน้าของนางบวมแดง น้ำตาอาบแก้ม
“บ่าวชั้นต่ำ ไสหัวไป!” เหล่าเสวี่ยหลวนโคจรพลังวิญญาณ เตะนางกระเด็นออกไปเต็มแรง
“โครม!”
ชุนเถากระแทกกำแพงก่อนร่วงลงพื้น นางพยายามดิ้นรนลุกขึ้น ทว่ากระดูกทั่วร่างราวกับหักไปหมดแล้ว ไม่นานก็หมดสติไป
เหล่าเสวี่ยหลวนเชิดคางงาม ดวงตาฉายแววเย็นเยียบอำมหิต นางเกลียดเหล่าอิงอู๋ยิ่งนัก ทั้งคู่ต่างเป็นหลานสาวของท่านปู่ เหตุใดผู้ที่ได้รับความรักเอ็นดูจึงเป็นนาง
เป็นเพียงคนไร้ค่าปัญญาทึบที่ฝึกบำเพ็ญไม่ได้แท้ ๆ แต่ท่านปู่กลับไม่ทอดทิ้งนาง ทั้งยังมอบโอสถล้ำค่ามากมายให้ ครั้งนี้ถึงกับไปยังแดนอันตรายด้วยตนเอง เพื่อค้นหาสมบัติวิเศษที่ช่วยฟื้นฟูตันเถียนให้นาง
ท่านปู่บอกว่า หากนางฝึกบำเพ็ญได้ เมื่อแต่งเข้าจวนองค์รัชทายาทก็จะไม่ถูกผู้คนดูแคลน
เพียงเพราะนางเป็นบุตรีสายตรงคนโตของตระกูลเหล่ากระนั้นหรือ?
ทั้งที่เหล่าเสวี่ยหลวนต่างหากคืออัจฉริยะผู้เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์แห่งตระกูลเหล่า
นางแค้น!
นางไม่ยอม!
ความแค้นของเหล่าเสวี่ยหลวนท่วมท้นดุจคลื่นคลั่ง นางเงื้อแส้ขึ้น ฟาดลงบนร่างเด็กสาวบนพื้นอีกครั้งอย่างโหดเหี้ยม
ทว่า—
เด็กสาวขยับมือขึ้น มือที่ชุ่มเลือดและเนื้อเละคว้าแส้ไว้แน่น
“เจ้า...” เหล่าเสวี่ยหลวนเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง คนไร้ค่าผู้นี้จะขัดขืนได้อย่างไร
ที่ผ่านมาไม่ว่านางจะรังแกอีกฝ่ายเช่นไร อีกฝ่ายก็ไม่เคยกล้าตอบโต้
แววตาของเหล่าอิงอู๋คมกริบราวกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ประกายเย็นวาบฉายวูบ นางกำแส้แน่นแล้วกระชากอย่างแรง
เหล่าเสวี่ยหลวนตั้งตัวไม่ทัน กรีดร้องพลางถลันไปข้างหน้า
ชั่วพริบตา!
ร่างเหล่าอิงอู๋วูบไหว ก่อนนั่งคร่อมอยู่บนตัวเหล่าเสวี่ยหลวน
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
ฝ่ามือฟาดลงไม่ขาดสาย
ใบหน้าขาวเนียนของเหล่าเสวี่ยหลวนบวมเป่งในพริบตา ราวกับหัวหมู
บ่าวไพร่รอบข้างต่างตะลึงงัน ยืนอ้าปากค้างอยู่กับที่ นี่คือคุณหนูใหญ่คนเดิมที่ปล่อยให้ผู้อื่นรังแกโดยไม่กล้าตอบโต้จริงหรือ?
“เหล่าอิงอู๋ นังแพศยา เจ้ากล้า...” เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกทำอะไร เหล่าเสวี่ยหลวนก็โวยวายลั่นราวกับคนเสียสติ
เหล่าอิงอู๋ดึงปิ่นบนศีรษะออก จ่อไว้ที่ลำคอของอีกฝ่าย ดวงตาดำขลับเปี่ยมด้วยจิตสังหารโหมกระหน่ำ
“เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะแทงเส้นเลือดเจ้าให้ทะลุ ส่งเจ้าไปรายงานตัวกับพญายม”
สุ้มเสียงทรงอำนาจดังก้อง
ร่างเหล่าเสวี่ยหลวนแข็งทื่อ ในดวงตาฉายความหวาดกลัวลึกล้ำ ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย เกรงว่าปิ่นในมือเหล่าอิงอู๋จะแทงทะลุเข้าไป
นางไม่อยากตาย
“เจ้าต้องการอะไร?” เหล่าเสวี่ยหลวนกัดฟันกรอด เอ่ยด้วยแววตาเคียดแค้น นังคนไร้ค่าบัดซบ นางจะทำให้อีกฝ่ายอยู่ก็เหมือนตาย!
ก่อนท่านปู่กลับมา นางจะโยนอีกฝ่ายไปสุสานไร้ญาติให้สุนัขกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!
รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเหล่าอิงอู๋ จากนั้นนางก็หยิบโอสถเม็ดหนึ่งออกมา บังคับกรอกใส่ปากเหล่าเสวี่ยหลวน
“สิบปี! เจ้ารังแกข้ามาตลอดสิบปี!”
เหล่าอิงอู๋ลุกขึ้น เก็บแส้บนพื้นแล้วฟาดใส่ร่างเหล่าเสวี่ยหลวนอย่างหนักหน่วง แส้หนึ่งครั้ง ตามด้วยอีกครั้ง และอีกครั้ง
เพียงครู่เดียว
เหล่าเสวี่ยหลวนก็ถูกฟาดจนเนื้อแตกยับ ความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกทำให้นางอยากตายเสียเดี๋ยวนั้น ไม่รู้ว่านังแพศยาให้กินอะไร นางจึงไม่อาจปลดปล่อยพลังวิญญาณได้
“เหล่าอิงอู๋ หยุดเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น เสียงบุรุษเปี่ยมอำนาจดังก้องดุจฟ้าผ่าจากหน้าประตูลานเรือน
ต่อมา สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งรีบร้อนวิ่งไปหาเหล่าเสวี่ยหลวน เมื่อเห็นสภาพอเนจอนาถของนาง พลังปราณและโลหิตในกายก็พลุ่งพล่าน แทบกระอักเลือดหมดสติไป
สตรีสกุลหลิ่วโกรธเกรี้ยวสุดขีด เงื้อมือฟาดใส่ใบหน้าเหล่าอิงอู๋
นังแพศยาบัดซบ กล้าทำร้ายบุตรสาวของนาง!
จิตสังหารวูบไหวในดวงตาเหล่าอิงอู๋ มือยกขึ้น แส้ฟาดลง
เสียงกรีดร้องดังขึ้น สตรีสกุลหลิ่วถูกฟาดจนพลิกคว่ำลงกับพื้น หน้าคะมำอย่างน่าอนาถ
“ฮูหยิน!”
บ่าวไพร่หลายคนหน้าถอดสี รีบรุดเข้าไปหา
สตรีสกุลหลิ่วเจ็บปวดจนสีหน้าเหยเก โกรธจนตัวสั่น อยากฉีกเหล่าอิงอู๋เป็นชิ้น ๆ อีกฝ่ายจงใจทำให้นางอับอายต่อหน้าผู้คน!
“คนไร้ค่า เจ้ากล้าตีข้า!”
ริมฝีปากแดงของเหล่าอิงอู๋ยกโค้งเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมชวนกระหายเลือด นางเงื้อแส้ขึ้น ฟาดใส่สตรีสกุลหลิ่วและเหล่าเสวี่ยหลวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ชั่วพริบตา เสียงกรีดร้องและเสียงด่าทอของสองแม่ลูกก็ดังก้องไปทั่วลานเรือน...
“พวกเจ้าเข้าไปจับนางมัดไว้!”
เหล่าไห่เซวียนโกรธจนเดือดดาล เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน คนไร้ค่าผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ?
กล้าตีฮูหยินกับบุตรสาวของเขาต่อหน้าบ่าวไพร่มากมาย ยังเห็นเขาซึ่งเป็นประมุขตระกูลอยู่ในสายตาหรือไม่ ช่างบังอาจนัก!
เมื่อเหล่าอิงอู๋เห็นบ่าวไพร่กรูกันเข้ามา นางก็ยกมือฟาดแส้ลงทุกครั้ง แส้แต่ละสายแฝงพลังปราณแข็งกร้าว คมร้ายประหนึ่งมีดกรีดเนื้อ ทำให้ผู้ถูกฟาดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
นางไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ที่จะปล่อยให้สวะพวกนี้รังแกได้ตามใจ!
ในเมื่อข้ามาอยู่ในร่างของนาง บาดแผลที่นางเคยได้รับ ข้าจะทวงคืนแทนนางทีละอย่าง!!!
เหล่าไห่เซวียนตะลึงตาค้างเมื่อเห็นฝีมืออันโหดเหี้ยม ดุดัน และรวดเร็วของนาง นี่คือคนไร้ค่าที่ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่คนนั้นหรือ?
เหตุใดจึง...
หลังล้มบ่าวไพร่ทั้งหมดลงแล้ว เหล่าอิงอู๋ก็เงยหน้ามองเหล่าไห่เซวียน มุมปากเหยียดยิ้มเยาะหยันอย่างชัดเจน เขาเป็นอาของนางแท้ ๆ แต่กลับเห็นนางเป็นความอัปยศ
เพียงเพราะนางฝึกบำเพ็ญไม่ได้ จึงเป็นคนไร้ค่าที่ใคร ๆ ต่างดูแคลน
“ท่านพ่อ รีบจัดการนางสิ ดูสิว่านางตีข้ากับท่านแม่จนมีสภาพเช่นไร!” เหล่าเสวี่ยหลวนยกมือกุมแก้ม เอ่ยด้วยความเคียดแค้น เพลิงโทสะในใจลุกโหม
ตั้งแต่เล็กจนโต นางเคยถูกใครรังแกเช่นนี้เสียเมื่อไร
“เหล่าอิงอู๋ คุกเข่าลง!” เหล่าไห่เซวียนตวาดเสียงต่ำด้วยโทสะ
แววตาเหล่าอิงอู๋เย็นเยียบคมกริบ สีหน้าหยิ่งผยอง “เจ้าไม่มีคุณสมบัติ”
“เจ้า...”
“พวกเจ้ารังแกข้ามาสิบปี เหล่าอิงอู๋คนเดิมตายไปแล้ว นับจากนี้ผู้ใดแตะต้องข้าแม้แต่นิดเดียว ข้าจะเอาคืนเป็นสิบเท่า!” เหล่าอิงอู๋ประกาศกร้าว พลางยืดกายตรงสง่างาม รอบกายแผ่ไอเย็นยะเยือก
แม้นางจะผอมบางตัวเล็ก แต่บัดนี้อานุภาพคมกริบที่แผ่ออกมากลับสะเทือนใจทุกคนในที่นั้น
“เจ้ามีชีวิตอยู่ก็มีแต่ทำให้ตระกูลเหล่าเสื่อมเสีย หลายปีมานี้พวกเราเลี้ยงดูเจ้า ทั้งเรื่องอาหารและเครื่องนุ่งห่ม เจ้าควรสำนึกบุญคุณ หากไม่เช่นนั้นก็ไปตายเสีย อย่าสิ้นเปลืองทรัพย์สิน” สตรีสกุลหลิ่ววางท่าราวกับอยู่เหนือผู้อื่น
เหตุใดคนไร้ค่าผู้นี้จึงไม่รู้จักเจียมตนเลย!
ช่างโอหังและกำเริบเสิบสานนัก!
เหล่าอิงอู๋ยิ้ม ก่อนสาวเท้าไปหาสตรีสกุลหลิ่วทีละก้าว ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ฟาดแส้ใส่หนึ่งที
สตรีสกุลหลิ่วกรีดร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งไปหลบหลังเหล่าไห่เซวียน ดวงตาฉายแววชั่วร้าย นางโมโหจนแทบคลั่ง
“เหล่าอิงอู๋ ในสายตาเจ้ายังเห็นข้าซึ่งเป็นประมุขตระกูลอยู่หรือไม่?” เหล่าไห่เซวียนเบิกตาแทบถลน สีหน้าเย็นชา อยากตบอีกฝ่ายให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น
แต่เมื่อนึกถึงคำกำชับของบิดาก่อนจากไป เขาก็ทำได้เพียงอดกลั้นไว้
“ประมุขตระกูลหรือ? แม้ท่านพ่อของข้าจะหายตัวไปสิบปี แต่ตราบใดที่ยังไม่พบศพ ก็แปลว่าเขายังไม่ตาย เจ้าเป็นเพียงผู้รักษาการแทนชั่วคราวเท่านั้น” เหล่าอิงอู๋กล่าวเสียงเย็นด้วยแววตาดูแคลน
“เจ้า...” เหล่าไห่เซวียนเบิกตา แทบกระอักเลือด ทั้งร่างราวกับจะระเบิด
สิบปี สิบปีเต็ม!
นับแต่เหล่าหวายจิ่นหายตัวไป เขาผู้เป็นบุตรอนุก็รักษาการแทนตำแหน่งประมุขตระกูล เขาทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อตระกูลเหล่า ทว่าบิดาก็ยังไม่ยอมมอบตราประมุขตระกูลให้เขา
“กฎของตระกูลเหล่าระบุไว้ว่า ประมุขตระกูลสืบทอดได้เฉพาะสายตรง ต่อให้ท่านพ่อไม่กลับมา ประมุขตระกูลคนต่อไปก็ไม่มีทางเป็นเจ้า” เหล่าอิงอู๋กล่าวอย่างปากคม
วันนี้นางตอบโต้แล้ว อนุภรรยากับบุตรสาวของเขาคงหาทางสังหารนางทุกวิถีทาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางก็จะสู้กับพวกเขาให้ถึงที่สุด