“โกรธแค้นหรือ? ดีแล้ว ตลอดสิบปีที่ผ่านมา พวกเจ้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ต่อไปก็อย่ามาหาเรื่องข้าอีก ไม่เช่นนั้นหากข้าคลุ้มคลั่งขึ้นมา พวกเจ้าทั้งหมดก็เตรียมฝังไปพร้อมกันได้เลย”
เหล่าอิงอู๋เดินไปหยุดตรงหน้าพวกเขา รอยยิ้มชวนขนลุกจนผู้คนรู้สึกเย็นวาบในใจ
นางชอบท่าทางที่พวกเขาทนเห็นนางไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรนางที่สุด
“เจ้า...” เหล่าเสวี่ยหลวนเบิกตากว้าง สีหน้าราวกับกำลังจะร้องไห้ด้วยความโกรธ
เหล่าอิงอู๋ยื่นมือไปตบแก้มนางเบา ๆ อย่างอวดดี ก่อนกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่พอใจหรือ? ก็เก็บเอาไว้สิ”
“ใช่เจ้าหรือไม่ที่ส่งข้าไปสุสานไร้ญาติ?” เหล่าเสวี่ยหลวนถามอย่างเดือดดาล แววตาฉายประกายเคียดแค้น นางไม่มีวันปล่อยอีกฝ่ายไปแน่
เหล่าอิงอู๋มองเหล่าไห่เซวียนด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ท่านประมุขตระกูลช่างบกพร่องในหน้าที่เสียจริง เมื่อคืนถึงกับปล่อยให้คนชุดดำบุกเข้าห้องข้า เห็นทีคนพวกนั้นคงเป็นคนส่งลูกพี่ลูกน้องหญิงไปที่นั่น”
ใบหน้าเหล่าไห่เซวียนมืดครึ้ม เพลิงโทสะสุมอยู่ในอก เขาเคยคิดมาตลอดว่านางเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์และโง่เขลา ดูท่าจะประเมินนางต่ำไปเสียแล้ว ถึงกับปล่อยให้นางปีนป่ายไปเกาะท่านอ๋องได้
ที่ทำให้เขากลัดกลุ้มยิ่งกว่าคือ ท่านอ๋องไม่มาก่อนหน้านี้หรือมาหลังจากนี้ กลับเลือกมาหาถึงบ้านในวันนี้พอดี ราวกับสวรรค์ยังช่วยคนไร้ประโยชน์ผู้นี้อยู่
“ข้าจะจัดเวรยามในบ้านใหม่ จะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้อีก” แววตาของเหล่าไห่เซวียนเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อคืนเด็กนี่หลบพ้นมาได้อย่างไร?
คนทั้งสี่นั้นหาใช่ผู้ฝึกพลังวิญญาณธรรมดาไม่ แต่เป็นถึงผู้ฝึกวิญญาณขั้นสูง
“เช่นนั้นก็ดี” เหล่าอิงอู๋กล่าวจบก็ยืดแผ่นหลัง เดินจากไปอย่างสบายอารมณ์
บ่าวไพร่ในลานเรือนต่างก้มหน้าอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นนางออกมา เรื่องที่นางใช้มือเปล่าบีบคอแม่นมกุ้ยจนหักแพร่สะพัดไปทั่วจวนแล้ว
นี่จะเป็นคนไร้ประโยชน์ได้อย่างไร เห็นชัด ๆ ว่าเป็นปีศาจร้าย
เหล่าอิงอู๋พอใจกับท่าทีของบ่าวไพร่ นางตั้งใจเชือดไก่ให้ลิงดู จะได้ไม่ให้พวกไร้ระเบียบเหล่านี้มารังแกนางอีก
“ท่านพ่อ ดูนางสิ ใบหน้าของลูกแทบถูกนางทำลายแล้ว” เหล่าเสวี่ยหลวนดึงแขนเสื้อเหล่าไห่เซวียนพลางร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวด
เหล่าไห่เซวียนมองใบหน้านางแล้วรู้สึกเลือดลมพลุ่งขึ้นศีรษะ จนเวียนหัวตาลาย
เขาเป็นถึงประมุขตระกูลเหล่า กลับถูกคนไร้ประโยชน์คนหนึ่งต้อนจนไร้ทางโต้ตอบ ตกลงปัญหาอยู่ที่ใดกันแน่?
เมื่อก่อนเหล่าอิงอู๋ไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก ทว่าสองวันนี้นางกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน
“ฮูหยิน พาลูกสาวไปเอาขี้ผึ้งยาชั้นดีจากคลังยา อย่าให้ทิ้งรอยแผลเป็น ส่วนสัญญาหมั้นระหว่างเหล่าอิงอู๋กับองค์รัชทายาท อีกไม่นานก็ต้องยกเลิก” เหล่าไห่เซวียนกล่าวเสียงเย็น มือไพล่หลัง
เมื่อถึงวันที่ลูกสาวของเขาได้เข้าไปอยู่ในจวนองค์รัชทายาท โอกาสจัดการเหล่าอิงอู๋ก็มีอีกมาก
เหล่าเสวี่ยหลวนดีใจอยู่ในใจ ก่อนจะคิดได้ว่าอย่างไรก็ต้องอดทนไปก่อน สักวันนางจะทำให้เหล่าอิงอู๋คุกเข่าร้องไห้ขอขมาอยู่ตรงหน้าให้ได้
……
ราตรีมืดมิดดุจสายน้ำ
เหล่าอิงอู๋นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญอยู่ในมิติเทพเสินหนง นางโชคดีนักที่ของวิเศษติดตามนางข้ามภพมาด้วย ที่แห่งนี้มีพลังวิญญาณเข้มข้น เพียงพอให้นางฝึกฝน
เมื่อวานหลังถอนพิษ นางกินโอสถชำระไขกระดูก เส้นลมปราณที่เคยอุดตันพลันเปิดโล่งทั้งหมด ด้วยฤทธิ์ยาที่นางใช้ ตอนนี้การโคจรพลังจึงราบรื่นอย่างยิ่ง
ในหัวเซี่ย นางเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกยุทธ์โบราณ บัดนี้แม้มาอยู่ในทวีปเทียนหลิงก็เพียงเริ่มต้นใหม่เท่านั้น ผู้ฝึกวิญญาณขั้นสูงจะนับเป็นอะไรได้? สักวันนางจะทะยานสู่จุดสูงสุด เลื่องลือไปทั่วหล้า
ชั่วครู่ต่อมา
เหล่าอิงอู๋ออกจากสภาวะบำเพ็ญ แล้วเดินไปยังกระท่อมไม้ไผ่เล็ก ๆ ข้าง ๆ ค้นหาบนชั้นหนังสืออยู่นานจึงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
เมื่อนึกถึงอาการป่วยของตี้โม่เย่ นางก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ คนผู้นั้นช่างอำมหิตนัก ถึงกับวางยาพิษเขาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา
ไม่ใช่พิษชนิดเดียว แต่เป็นพิษถึงสิบชนิดผสมกัน
พิษเหล่านั้นส่งเสริมและหักล้างกันเอง เมื่อเวลาผ่านไป พิษก็แปรเปลี่ยน หากถอนพิษไม่สำเร็จ มันจะกลายเป็นพิษชนิดใหม่ ครั้นวันใดปะทุขึ้นอย่างสมบูรณ์ เส้นลมปราณของเขาจะขาดสะบั้น ทวารทั้งเจ็ดมีโลหิตไหล ร่างกายเน่าเปื่อย
วันรุ่งขึ้น
เหล่าอิงอู๋สวมกระโปรงสีแดงเพลิงงดงามเย้ายวน นี่คือสีที่นางโปรดปรานที่สุด
“คุณหนู ใบหน้าจะทิ้งรอยแผลเป็นหรือไม่เจ้าคะ?” ชุนเถาถามอย่างเป็นห่วง ผิวของคุณหนูทั้งขาวทั้งนุ่มนวล รอยแผลหลายรอยนั้นทำให้ความงามเสียไปมาก
“ไม่หรอก” เหล่าอิงอู๋ยิ้ม นางไม่มีทางยอมให้ใบหน้ามีตำหนิเด็ดขาด
ชุนเถาดวงตาเป็นประกาย สีหน้ายินดีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปขมวดคิ้วอย่างกังวล “คุณหนูรักษาอาการป่วยของท่านอ๋องได้จริงหรือเจ้าคะ? เมื่อก่อนคุณหนูไม่เคยเรียนวิชาแพทย์เลยนี่”
“ท่านแม่ทิ้งตำราแพทย์ไว้มากมาย ข้าไม่ได้อ่านเปล่า ๆ หรอก” เหล่าอิงอู๋ตอบพลางยิ้มละไม
มารดาของร่างเดิมเป็นหมอเทวดาผู้มีชื่อเสียงในทวีปเทียนหลิง ครั้งนั้นนางเป็นผู้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ ฮ่องเต้จึงพระราชทานสมรสให้เหล่าอิงอู๋กับองค์รัชทายาท
ชุนเถากะพริบตา เมื่อนึกถึงความเก่งกาจทางการแพทย์ของฮูหยิน ก็คิดว่าคุณหนูคงมีพรสวรรค์ไม่น้อย ต่อให้ไม่มีใครสอน แค่อ่านตำราก็คงเรียนรู้ได้
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากด้านนอก
“คุณหนูใหญ่ ท่านอ๋องส่งคนมารับท่านเจ้าค่ะ” เสียงแผ่วเบาอย่างขลาดกลัวดังขึ้นจากนอกประตู
เหล่าอิงอู๋ลุกขึ้นเดินออกไป เมื่อเห็นคนที่หน้าประตู นางก็เอ่ยเสียงเย็น “แม่นมสวี เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าเมื่อก่อนปฏิบัติต่อข้าเช่นไร?”
ปัง!
แม่นมสวีสะดุ้งเฮือก คุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นงันงกพลางโขกศีรษะ “คุณหนูใหญ่ โปรดไว้ชีวิตบ่าวเฒ่าด้วยเจ้าค่ะ บ่าวเฒ่าไม่กล้าอีกแล้ว ขอคุณหนูโปรดละเว้นบ่าวเฒ่าด้วย...”
“คิดว่าเจ้าคงไม่กล้ากำเริบอีกแล้ว ข้ากล้าฆ่าแม่นมกุ้ย ก็กล้าฆ่าเจ้าเช่นกัน” น้ำเสียงเย็นเยียบของเหล่าอิงอู๋เปี่ยมด้วยอำนาจข่มขวัญ
“เจ้าค่ะ ๆ บ่าวเฒ่าจะรักษากฎระเบียบให้ดีแน่นอน” แม่นมสวีโล่งใจขึ้นไม่น้อย การตายของแม่นมกุ้ยสร้างความหวาดผวาให้พวกบ่าวไพร่จนฝังใจ
ยิ่งประมุขตระกูลกับฮูหยินยังทำอะไรคุณหนูใหญ่ไม่ได้ แล้วพวกนางจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไร
“คุณหนู ให้ข้าไปจวนท่านอ๋องกับท่านนะเจ้าคะ” ชุนเถาก้าวเข้ามากล่าว
“ไม่ต้อง เจ้าไปกับแม่นมสวีเพื่อรับของที่เดิมทีควรเป็นของข้า หากเรือนรองไม่ยอม ก็รอให้ข้ากลับจากจวนท่านอ๋องแล้วค่อยไปเอาด้วยตัวเอง” เหล่าอิงอู๋กำชับ
แม้ท่านปู่จะคอยปกป้องนาง แต่สตรีสกุลหลิ่วก็หาทางตัดรอนสิ่งที่นางควรได้อยู่เสมอ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่มีใครแย่งของของนางไปได้ทั้งนั้น!
“เจ้าค่ะ คุณหนู” ชุนเถาพยักหน้า นางชอบคุณหนูที่โต้กลับเช่นนี้ที่สุด
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดคุณหนูจึงเปลี่ยนไปกะทันหัน แต่ไม่ว่าคุณหนูจะทำอะไร นางก็สนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไข
เหล่าอิงอู๋กำลังจะออกจากลานเรือน ก็เห็นเหล่าเสวี่ยหลวนเดินสวนมา แววตาของอีกฝ่ายราวกับอยากกลืนกินนาง
“เหล่าอิงอู๋ อย่าคิดว่าพอเจ้าไปเกาะท่านอ๋องแล้วองค์รัชทายาทจะยอมแต่งกับเจ้า” เหล่าเสวี่ยหลวนเดินเข้ามาพูดยั่วเย้า นึกไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะส่งคนมารับคนไร้ประโยชน์ผู้นี้จริง ๆ
องค์รัชทายาทหรือ?
เหล่าอิงอู๋หัวเราะเยาะในใจ ร่างเดิมหลงรักชายสารเลวผู้นั้น แต่นางหาได้เห็นเขาอยู่ในสายตาไม่ ต่อให้เขาร้องไห้อ้อนวอนให้นางแต่ง นางก็ไม่มีวันยอม
“เขาไม่แต่งกับข้า ก็ไม่มีทางถึงตาเจ้า”
เหล่าเสวี่ยหลวนสูดหายใจลึก ข่มโทสะในใจไว้แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ใครจะไปรู้เรื่องในวันหน้าเล่า”
ความหมายก็คือเจ้าเองก็ทำนายอนาคตไม่ได้เหมือนกัน
เหล่าอิงอู๋ก้าวเข้าไปหา เหล่าเสวี่ยหลวนถูกแรงกดดันจากนางจนถอยกรูดไปหลายก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง บาดแผลบนร่างนางยังไม่หายดี
“หากข้ารักษาอาการป่วยของท่านอ๋องไม่หาย แล้วเขาลงโทษตระกูลเหล่า เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะยังมีวันหน้า?” นางเอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนจากไปอย่างลำพองใจ
มือทั้งสองใต้แขนเสื้อของเหล่าเสวี่ยหลวนกำแน่นจนเป็นหมัด แววตาเคียดแค้นราวกับอยากเจาะแผ่นหลังของเหล่าอิงอู๋ให้เป็นรูเลือดหลายรู นางไปมีฝีปากชวนโมโหเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?