เมื่อเผชิญหน้ากับ“ขบวนปีศาจร้อยตน” ลู่เหยี่ยนที่อยู่ด้านหลังซึ่งมีรูปร่างใหญ่โตมโหฬาร[หัวหน้าผู้ควบคุมรถ] ในตอนนี้กลับตกใจจนขาทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ กระบองหนามในมือที่เปื้อนเศษเนื้อคทาหนามต่างก็“เคร้งคร้าง”กระทบพื้น
“พะ...พี่ใหญ่! สู้ไม่ไหวแล้ว! แบบนี้สู้ไม่ไหวจริงๆ นะ!”
หัวหน้าผู้ควบคุมรถมองดูคลื่นสัตว์ประหลาดที่กลิ้งมาข้างหน้า ตกใจจนเสียงสั่นเครือ ร่างใหญ่โตหดหดโดยสัญชาตญาณไปด้านหลัง:“ผนึกถูกปลดแล้ว! พวกมันคลั่งกันหมดแล้ว! จำนวนเยอะเกินไป เราเร็วรีบถอยไปตู้โดยสารหมายเลข 4 แล้วเชื่อมประตูเหล็กตายดีกว่า!”
ในฐานะบอสระดับกลางบนขบวนรถ หัวหน้าผู้ควบคุมรถรู้ดีกว่าทุกคนว่าความน่ากลัวหลังจากเครื่องสังเวยเหล่านี้คลุ้มคลั่ง ต่อสู้เดี่ยว ๆ กับใครก็ไม่กลัว แต่ในทางเดินแคบ ๆ แบบนี้ ถูกปีศาจคลั่งหลายพันตัวทับถมจนตาย มันเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
ไม่เพียงแต่หัวหน้าผู้ควบคุมรถที่ขวัญแตก
ในห้องถ่ายทอดสดเฉพาะของเสินโจว ผู้ชม 1.4 พันล้านคนมองดวงตาสีแดงเลือดและใบหน้าปีศาจอันน่าสยดสยองที่แน่นขนัดจนเกือบจะเบียดกล้องแตก หัวใจเต้นพุ่งไปถึงขีดสุดแล้ว!
[จบแล้ว! จำนวนนี่มากเกินไปแล้ว! สัตว์ประหลาดทั้งขบวนรถไหลมาตั้งหมดเลย!]
[นี่มันไม่มีที่หลบแม้แต่นิดเดียว! ทางเดินแคบขนาดนี้ พอถูกพันเข้า วินาทีเดียวก็ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ แน่นอน!]
[พี่ใหญ่รีบถอยเถอะ! ฟังหัวหน้าผู้ควบคุมรถ ถอยไปตู้โดยสารหมายเลข 4 ปิดประตูไว้ยังมีโอกาสรอด!]
[นักสืบประเทศซากุระข้าง ๆ ตกใจจนมุดเข้าไปในท่อระบายอากาศแล้ว พี่ลู่อย่าเพิ่งฝืนเลย จำนวนขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะต้านทานได้!]