เวลา 2 นาฬิกา 30 นาที
แสงไฟสีเขียวซีดภายในตู้โดยสารหมายเลข 4 ดับลงสนิทพร้อมเสียง "ปัง"
ทั้งตู้โดยสารถูกดึงเข้าสู่ความมืดมิดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือของตนเอง มีเพียงแสงจันทร์สีขาวซีดที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ส่องให้เห็นเค้าโครงของที่นั่งได้อย่างเลือนราง
"กริ่ง...กริ่ง..."
พร้อมกับเสียงล้อรถไฟที่ดังจนชวนให้ปวดฟัน เสียงเพลงกล่อมเด็กที่ว่างเปล่าและน่าขนลุกก็ลอยแผ่วเข้ามาตามทางเดินอันมืดสลัว
[หากพบหัวหน้าพนักงานต้อนรับที่เข็น 'รถเสบียงสีดำ' จงหลับตาทำเป็นหลับทันที! ไม่ว่าจะได้ยินเสียงเคี้ยวอะไรก็ตาม ห้ามลืมตาเด็ดขาด!]
ภายในโลกคู่ขนานของประเทศต่างๆ กว่าร้อยประเทศ ผู้ถูกเลือกที่รอดชีวิตทั้งหมดในขณะนี้ต่างหลับตา ร่างกายหดตัวลงตรงมุมที่นั่ง ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
"เอี๊ยด...เอี๊ยด..."
รถเสบียงสีดำสนิทที่แผ่ความหนาวเย็นเสียดแทงทะลุกระดูกค่อยๆ ผลักเปิดประตูเชื่อมระหว่างตู้โดยสาร
คนที่เข็นรถ คือเด็กผู้ชายตัวน้อยที่ดูเหมือนอายุเพียงเจ็ดแปดขวบ
เขาสวมชุดหัวหน้าพนักงานต้อนรับสีดำที่ดูไม่เข้ากับร่างกายเอาเสียเลย ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาทั้งสองข้างไร้ซึ่งรูม่านตา เหลือเพียงตาขาวขุ่นมัวสองดวง ร่างกายของเขาปล่อยพลังอำมหิตแห่งความเย็นยะเยือกรุนแรงออกมาอย่างหนาแน่น ทุกที่ที่ผ่านไป พื้นตู้โดยสารกลับกลายเป็นชั้นน้ำค้างแข็งสีดำบางๆ
หากพูดว่าหัวหน้าพนักงานต้อนรับชุดแดงคือการปล้นอย่างโจ่งแจ้ง เด็กน้อยที่เข็นรถเสบียงสีดำผู้นี้ก็คือความอำมหิตโดยแท้จริง!
เพราะเขาไม่มีทางเดินผ่านไปอย่างสงบเรียบร้อยเด็ดขาด
ภายในโลกคู่ขนานของประเทศอินทรีขาว
เดวิด ผู้ถูกเลือก หลับตาสนิท มือทั้งสองข้างกำขากางเกงแน่น เขาเป็นทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดของประเทศอินทรีขาว จิตใจเข้มแข็งเป็นอย่างยิ่ง เขาพึมพำในใจไม่หยุด "ทำเป็นหลับ... ขอแค่ไม่ลืมตา เขาก็ฆ่าฉันไม่ได้..."
ทว่ากลับเป็นเสียงล้อรถที่ดังเข้ามาหยุดตรงข้างกายเดวิดพอดี
หัวใจของเดวิดหดวาบอย่างรุนแรง เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความเย็นเยียบราวกับอยู่ในหลุมน้ำแข็ง กำลังแนบชิดอยู่บนแก้มของเขา!
"กรอบ...กรอบ..."