“กัง——กัง——”
เสียงระฆังยามตีสองดังก้องกังวานไปทั่วตู้โดยสารอย่างน่าขนลุก
ในชั่วขณะที่เสียงระฆังเพิ่งจะเงียบลง รถไฟด่วนพิเศษหวงเฉวียนทั้งขบวนก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงโลหะเสียดสีอันแหลมคม ความเร็วของรถไฟพุ่งสูงขึ้นกระทันหัน อุณหภูมิภายในตู้โดยสารลดวูบราวกับตกจากปลายฤดูใบไม้ร่วงลงสู่ฤดูหนาวอันขมขื่นในพริบตา
หลอดไฟฟ้าสีเหลืองหม่นเหนือศีรษะกระพริบถี่ ๆ พร้อมกัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวซีดชวนขนลุกไปทั้งแถว!
“แคร่ก……แคร่ก……”
ลำโพงกระจายเสียงที่ปลายตู้โดยสารทั้งสองข้างจู่ ๆ ก็ส่งเสียงกระแสไฟอันแหลมคมออกมา จากนั้นเสียงผู้หญิงหุ่นยนต์ไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นพร้อมกันในตู้โดยสารของผู้ถูกเลือกที่ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน:
[พนักงานต้อนรับทุกท่านโปรดทราบ ขณะนี้เวลา 02.00 น. ตรง บริการรถเสบียงยามเที่ยงคืนเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการ]
[กฎข้อที่ 4 ถูกกระตุ้น: หากพบหัวหน้าพนักงานต้อนรับที่เข็น ‘รถเสบียงสีแดง’ อยู่บนทางเดิน กรุณาซื้อข้าวกล่องหนึ่งกล่องด้วยเงิน และกินต่อหน้า!]
[หากพบหัวหน้าพนักงานต้อนรับที่เข็น ‘รถเสบียงสีดำ’ กรุณาหลับตาทันทีและแกล้งหลับ! ไม่ว่าจะได้ยินเสียงเคี้ยวอะไรก็ตาม ห้ามลืมตาเด็ดขาด!]
[ขอให้ท่านรับประทานอาหารให้อร่อย]
เสียงประกาศขาดหายไปทันที
แต่เพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ นี้ กลับเหมือนค้อนมหึมาทุบลงบนกบาลของผู้ถูกเลือกที่รอดชีวิตกว่าหนึ่งร้อยคนทั่วโลกอย่างแรง!
“ซื้อข้าวกล่องด้วยเงิน?”
ทหารรับจ้างเกษียณจากประเทศอินทรีขาวคนหนึ่งยืนนิ่งงัน มือล้วงไปที่กระเป๋าเสื้อของตัวเองโดยสัญชาตญาณ
เปล่า!
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น ผู้ถูกเลือกทั่วโลกในชั่วขณะนี้ ต่างคลั่งไคล้ค้นหากระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของตัวเองราวกับคนเสียสติ!
ไม่มี! ไม่มีแม้แต่สตางค์แดงเดียว!
ในตอนที่พวกเขาถูกบังคับส่งตัวเข้ามาในโลกปริศนากฎ ข้าวของและเงินตราทุกอย่างในโลกความจริงก็ถูกล้างหายไปจากระบบเรียบร้อยแล้ว ในชุดเครื่องแบบพนักงานต้อนรับเก่า ๆ ชุดนี้ นอกจากการ์ดเจาะตั๋วกับไฟฉายหนึ่งอันแล้ว แม้แต่เศษเหรียญก็ยังหาไม่เจอ!