ในเวลาเดียวกัน
ในอีกมิติขนานหนึ่ง ภายในฉากจำลองของประเทศจิงโจ้
“คำราม——!”
“ฉีกมันเป็นชิ้น ๆ! กินเนื้อ!”
เสียงคำรามอันกึกก้องดังก้องอยู่ใต้ตู้โดยสารอย่างบ้าคลั่ง
จอนส์ ผู้ถูกเลือกของประเทศจิงโจ้ ชายจรจัด กำลังหมอบตัวแน่นอยู่ภายในท่อระบายอากาศแคบ ๆ บนเพดานตู้โดยสาร เขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น มือทั้งสองกุมปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ผ่านช่องระบายอากาศ เขามองเห็นขบวนผีร้อยตนที่ไหลทะลักผ่านทางเดินด้านล่างราวกับคลื่นทะเลสีดำ
“น่ากลัวเกินไป… ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะอยู่รอดได้…”
หัวใจของจอนส์เต้นแทบจะระเบิด แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของคนจรจัดบนท้องถนนมาหลายปี ทำให้เขายังมีสติอยู่ท่ามกลางความกลัวสุดขีด
“ไม่ได้ ๆ ถ้าซ่อนอยู่ตรงนี้ไปเรื่อย ๆ วันหนึ่งก็ต้องถูกพบ ไม่ถูกกินก็ต้องอดตายหรือตายเพราะหมดแรง!”
สมองของจอนส์ทำงานอย่างหนัก
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่รถไฟเคยเสียระหว่างทาง เขาแอบมองผ่านช่องหน้าต่าง เห็นฝูงแมงมุมประหลาดกำลังออกแรงผลักรถไฟท่ามกลางหมอกหนา!
แม้เขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฉากจำลองอื่น แต่เขารู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่ามันต้องเป็นฝีมือของผู้ถูกเลือกที่โคตรจะบ้าอะไรสักคนแน่ ๆ!
“แม้แต่สัตว์ประหลาดข้างนอกยังถูกจับมาใช้งาน แสดงว่าพวกสิ่งมีชีวิตประหลาดบนรถไฟขบวนนี้ไม่ได้เป็นเครื่องจักรที่ไร้จุดอ่อน! พวกมันมีความกลัว มีความโลภ และสามารถสื่อสารหรือแม้แต่กดขี่ข่มเหงได้!”
จอนส์เบิกตากว้างราวกับได้รับการเปิดเผย เข้าใจความจริงของการเอาชีวิตรอดอย่างถ่องแท้
“สู้ไม่ได้ ก็เข้าร่วม! หรือแม้แต่…เกณฑ์มาเป็นพวก!”
“การแย่งชิงพื้นที่บนท้องถนน ใครมีลูกน้องมากกว่าย่อมเป็นฝ่ายชนะ!”
จอนส์กัดฟัน มองดูคลื่นปีศาจที่ค่อย ๆ เบาบางลงเบื้องล่าง กองทัพใหญ่พุ่งไปข้างหน้าแล้ว เหลือเพียงพวกประหลาดระดับต่ำที่เคลื่อนไหวช้าบางตัวเดินเตร่ตามหลังอยู่