หญิงสาวในกระจกมีดวงตางดงามเย้ายวน โหนกคิ้วโดดเด่นคมเข้มและคล่องแคล่ว ช่วยขับความงามสะกดใจนั้นให้สมดุลลง
ผมสั้นย้อมเป็นสีบลอนด์แพลทินัม
ใบหน้านั้นเป็นใบหน้าที่หลินมู่ชิงคุ้นเคย แต่การแต่งตัวแบบนี้ไม่ใช่
“กลับมาจริง ๆ แล้ว” หลินมู่ชิงลูบใบหน้าตัวเองอย่างเหม่อลอย
ผิวอุ่น ๆ สัมผัสได้อย่างแท้จริง
หลังจากถูกผู้หญิงคนหนึ่งที่ผูกติดกับระบบแย่งร่างไป วิญญาณของหลินมู่ชิงก็ไหลไปตามกระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลา ก่อนจะไปโผล่ในโลกบำเพ็ญเซียน
ในฐานะวิญญาณ หลินมู่ชิงเกือบถูกผู้บำเพ็ญผีกลืนกินในโลกนั้น
โชคดีที่จิตใจของเธอหนักแน่นพอ ทั้งยังมีพรสวรรค์ในการหยั่งรู้ไม่เลว
เธอฝากตัวเป็นศิษย์ของผีเฒ่าตนหนึ่ง และก้าวเข้าสู่หนทางบำเพ็ญผี
การบำเพ็ญผีฝ่าด่านเคราะห์ถือเป็นเรื่องที่ฟ้าดินไม่อาจยอมรับ แต่หลินมู่ชิงกลับทำสำเร็จ
ในวันที่เหินสู่เซียน เธอสละพลังบำเพ็ญทั้งร่าง ฉีกห้วงมิติแล้วกลับคืนสู่ร่างของตัวเอง
ตอนนี้ผ่านไป 3 ปีแล้วนับตั้งแต่ร่างของเธอถูกแย่งชิง
ผมยาวของเธอถูกตัดทิ้ง
บ้านที่เคยเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่พร้อมสวน ก็กลายเป็นอพาร์ตเมนต์ธรรมดา
หลายสิ่งเปลี่ยนไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือความมุ่งมั่นของเธอ
การเหินสู่เซียนย่อมเป็นเรื่องดี แต่หลินมู่ชิงมีเหตุผลที่จำเป็นต้องกลับมา
“กริ๊ง ๆ...”
มีบางอย่างในกระเป๋าสั่นอยู่
หลินมู่ชิงหยิบของชิ้นเล็กนั้นออกมา ความเย็นของโลหะทำให้เธอเหม่อลอย
เธออยู่ในโลกบำเพ็ญเซียนนานเกินไป จนเกือบลืมวิธีใช้โทรศัพท์มือถือ
แตะอยู่หลายครั้งกว่าจะกดโทรออกได้
คนปลายสายรอจนหมดความอดทนแล้ว
“หลินมู่ชิง สองทุ่มคืนนี้มีงานเลี้ยงครอบครัว พี่ใหญ่ให้ฉันเตือนเธอว่าอย่าก่อเรื่องอีก ไม่อย่างนั้นจะไล่เธอออกจากตระกูลหลินทันที”
น้ำเสียงเย็นชานั้นคุ้นเคยอย่างยิ่ง หลินมู่ชิงชะงักไป
“พี่สี่...” เธอยังไม่ทันเรียกจบ
สายก็ถูกตัดอย่างไร้เยื่อใย
หลินมู่ชิงจ้องโทรศัพท์ของหมั่งอินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดหัวเราะไม่ได้
เป็นพี่สี่ หลินเจี่ยนซู!
พี่สี่ที่ยังมีชีวิตอยู่!
หัวเราะแล้ว เธอก็อดรู้สึกทั้งหดหู่และโกรธไม่ได้
ในบรรดาพี่ชายทั้งห้าคน พี่สี่เป็นคนอ่อนโยนและพูดง่ายที่สุด
ตอนเด็ก ๆ ทุกครั้งที่หลินมู่ชิงทำผิด พี่สี่จะช่วยพูดขอร้องให้เธอเสมอ
พี่สี่อารมณ์ดีจนพบใครก็ยิ้มให้สามส่วน แต่กลับพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชาและรังเกียจถึงเพียงนี้
ทั้งหมดเป็นเพราะเมื่อ 2 ปีก่อน เผยหน่วนใช้ผลงานจบการศึกษาของพี่สี่ข่มขู่ให้เขาออกเดตกับเธอ
พี่สี่ไม่ยอม เธอจึงทำลายผลงานของเขา
เผยหน่วน แกมันสมควรตาย!
หลินมู่ชิงหลับตาลง ข่มความเจ็บปวดไว้
เธอถอดเครื่องประดับที่ส่งเสียงก๊องแก๊งออกจากตัว แล้วไปอาบน้ำ
เสื้อผ้าในตู้มีสีสันฉูดฉาด ไม่มีสักชิ้นที่หลินมู่ชิงถูกใจ
เธอหยิบเสื้อยืดสีขาวกับเสื้อคลุมเชิ้ตสีชมพูที่ไม่มีเลื่อมมาสวมตามสะดวก พร้อมกางเกงลำลองสีฟ้าอ่อน
หลินมู่ชิงเรียกกระบี่เหินประจำตัวออกมาโดยไม่รู้ตัว
กระบี่เล่มเล็กสีเขียวในตันเถียนยังอยู่!
หลังฉีกห้วงมิติ พลังบำเพ็ญและพลังวิญญาณทั้งหมดของหลินมู่ชิงกลับกลายเป็นศูนย์
กระบี่เล่มนี้เป็นศาสตราเทพที่หลินมู่ชิงพบในดินแดนลับของเผ่าเทพโบราณ หลังจากเลื่อนสู่ขั้นแก่นทอง
ภายในมีมิติถ้ำสวรรค์ติดมาด้วย
ปกติเธอเก็บมันไว้ในตันเถียนได้ ส่วนเวลาบำเพ็ญก็เข้าไปในมิติถ้ำสวรรค์ได้
พลังวิญญาณภายในนั้นเข้มข้นกว่าโลกที่หลินมู่ชิงเคยบำเพ็ญเซียนถึง 10 เท่า
หลินมู่ชิงเหินสู่เซียนได้ ก็เพราะวาสนาอันยิ่งใหญ่นี้เช่นกัน
ในวินาทีที่ตัดสินใจกลับมา หลินมู่ชิงก็ตั้งใจตัดขาดวาสนาแห่งเซียนและสละทุกสิ่งแล้ว
ไม่คิดเลยว่ามันจะตามเธอมาด้วย!
ถ้าอย่างนั้นเธอก็ยังบำเพ็ญเซียนได้งั้นหรือ?
หลินมู่ชิงแทบอยากจะดำดิ่งเข้าไปในตันเถียนทันที เพื่อตรวจดูหมิงคงเจี้ยน
แต่พี่สี่บอกว่างานเลี้ยงครอบครัวเริ่มสองทุ่ม ตอนนี้หกโมงครึ่งแล้ว
ที่พักของเธออยู่ไกลจากตระกูลหลิน
พี่ใหญ่เกลียดคนไม่ตรงเวลาที่สุด หลินมู่ชิงเพิ่งกลับมา จึงไม่อยากให้พี่ใหญ่ประทับใจไม่ดี
แม้ว่าภาพลักษณ์ของเธอจะถูกผู้หญิงที่ยึดร่างไปทำลายจนป่นปี้แล้วก็ตาม
หลินมู่ชิงถูกตระกูลหลินรับมาเลี้ยงตอนอายุ 5 ขวบ และใช้ชีวิตร่วมกับพี่ชายทั้งห้าเป็นเวลา 10 ปี
ตอนอายุ 15 ผู้หญิงที่ชื่อเผยหน่วนก็แย่งร่างของเธอไป
ผู้หญิงคนนั้นกับระบบของเธอเอาแต่ใช้คำว่า “พิชิตใจ” กับพี่ชายทั้งห้าอย่างไม่อายฟ้าอายดิน ใช้ทุกวิธีล่อลวงพวกเขา
หลินมู่ชิงเห็นพี่น้องตระกูลหลินทั้งห้าเป็นพี่ชายแท้ ๆ มาตลอด!
ผู้หญิงคนนั้นกำลังก่ออาชญากรรม!
วิญญาณของหลินมู่ชิงทำได้เพียงมองเผยหน่วนทำร้ายจิตใจพี่ชายทั้งห้าจนแหลกสลายอย่างไร้หนทาง ความแค้นทำให้ไอสีดำพวยพุ่งออกจากร่าง แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้
จนกระทั่งวันสิ้นโลกมาถึง พี่ชายทั้งห้าค่อย ๆ ตายไปเพราะเผยหน่วน
หลังความแค้นของหลินมู่ชิงปะทุขึ้น เธอก็ถูกกระแสปั่นป่วนแห่งกาลเวลาพัดพาไป
จึงเกิดวาสนาในภายหลัง
ตอนนี้เหลืออีก 3 วันก่อนวันสิ้นโลกจะปะทุ
หลินมู่ชิงเรียกรถแท็กซี่ พลางทบทวนสิ่งที่ต้องทำในใจอย่างเงียบ ๆ
ระหว่างอาบน้ำ เธอใช้ญาณตรวจสอบร่างกาย
เผยหน่วนกับระบบหายไปแล้วทั้งคู่
แต่หลินมู่ชิงรู้สึกได้ว่าพวกมันยังอยู่ในโลกนี้แน่นอน
ตอนที่อยู่ข้างเผยหน่วนในสภาพวิญญาณ หลินมู่ชิงได้ยินเผยหน่วนรับปากกับระบบอยู่หลายครั้งว่าจะไปพบผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่ พิชิตใจพวกเขา และดูดโชคชะตาของพวกเขามา
ตอนนี้หลินมู่ชิงกลับเข้าร่างของตัวเองแล้ว เผยหน่วนคงถูกเบียดไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แต่หลินมู่ชิงไม่มีวันปล่อยเธอไป!
เธอทำให้หลินมู่ชิงต้องพลัดพรากจากพี่ชายทั้งห้าไปนานนับพันปี ทั้งยังดูดโชคชะตาของพี่ชายทั้งห้าจนหมด จนพวกเขาต้องตายอย่างอนาถ
หลินมู่ชิงจะตามหาเผยหน่วนให้เจอ แล้วสะสางบัญชีเหล่านี้ทีละเรื่อง!
ตอนนี้ร่างนี้เป็นเพียงร่างมนุษย์ธรรมดา
แต่ดวงจิตของหลินมู่ชิงได้กลายเป็นเซียนไปแล้ว
โลกนี้ไม่มีพลังวิญญาณ
หลินมู่ชิงหลับตาสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
ดูท่าหากอยากฟื้นพลัง ก็ต้องเข้าไปในมิติถ้ำสวรรค์เท่านั้น
ไม่ต้องรีบร้อน
ไปพบพี่ชายทั้งห้าก่อน
ไม่ได้เจอพี่ชายทั้งห้ามานาน 1,000 ปี หลินมู่ชิงกลับรู้สึกประหม่าและหวั่นใจเหมือนคนที่กำลังจะกลับบ้านเกิด
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่จอดหน้าหมู่บ้านคฤหาสน์ไห่วาน
หลินมู่ชิงก้าวเท้าจะเดินเข้าไป
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยขวางเธอไว้ทันที
หลินมู่ชิงลูบหน้าม้าของตัวเอง แล้วกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ฉันเป็นเจ้าของบ้านที่นี่ คุณหนูตระกูลหลิน”
“ผมรู้ครับ” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยิ้มไม่ถึงตา “คุณหลินสั่งไว้แล้วว่าไม่อนุญาตให้คุณหนูหลินผ่านประตูนี้”
หลินมู่ชิงเงียบไป
ในใจเธอเพิ่มบัญชีแค้นให้เผยหน่วนอีกหนึ่งเรื่อง
ผู้หญิงคนนี้ก่อเรื่องเลวร้ายไว้มากมายแค่ไหนกัน ถึงทำให้พี่ใหญ่ผู้รักหน้าตาที่สุด
สั่งเจ้าหน้าที่ไม่ให้เธอกลับบ้านได้ตรง ๆ
เงียบไปอึดใจ หลินมู่ชิงจึงกล่าวเสียงเข้มว่า “วันนี้ตระกูลหลินมีงานเลี้ยงครอบครัว พี่ใหญ่เป็นคนให้ฉันกลับมา ไม่เชื่อก็ถามเขาได้”
“คุณหนูหลินใช้ข้ออ้างนี้ครั้งก่อนแล้วครับ พอผมปล่อยคุณเข้าไป สุดท้ายก็โดนหักเงินเดือนหนึ่งเดือน” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจับตาหลินมู่ชิงราวกับระวังขโมย
สายตาของเขาราวกับกำลังบอกว่า หลอกผมไม่ได้หรอก
หลินมู่ชิง “...”
เธอเหลือบมองเจ้าหน้าที่อย่างสงบนิ่ง แล้วเดินไปอีกทาง
เมื่อก่อน แค่ขยับนิ้ว คนธรรมดาพวกนี้ก็ตายได้เป็นแถบ
แต่ตอนนี้เธอไม่มีพลังวิเศษ
เธอโทรหาพี่ใหญ่ แต่ไม่มีใครรับ
หลินมู่ชิงโทรหาพี่รอง พี่สาม พี่สี่ และพี่ห้าทีละคน
ดีเลย บล็อกเธอกันหมดทั้งบ้าน
หลินมู่ชิงโมโหจนหัวเราะออกมา
เผยหน่วน แกนี่มันเก่งจริง ๆ!
ปลายลิ้นแตะเขี้ยวเบา ๆ ดวงตาวาวฉ่ำ แววตางดงามคู่นั้นยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้นเมื่อโทสะลุกโชน
กำแพงรอบหมู่บ้านคฤหาสน์ไห่วานสูง 2 เมตร ด้านบนมีรั้วไฟฟ้าแรงสูง แต่โดยทั่วไปจะไม่เปิดกระแสไฟในตอนกลางวัน
หลินมู่ชิงมองเวลาบนโทรศัพท์
หนึ่งทุ่มสามสิบสองนาที
หนึ่งทุ่มสี่สิบนาทีจะเปิดไฟฟ้า
ปีนก็แล้วกัน
เธออ้อมไปยังจุดที่ห่างจากป้อมยามออกมาอีกหน่อย
หลินมู่ชิงก้าวสามก้าวรวดเดียวแล้วกระโดด ใช้มือเปล่าปีนข้ามกำแพงสูง 2 เมตร
ทักษะฝังอยู่ในกระดูก แต่สภาพร่างกายตามไม่ทัน
ท่าปีนข้ามกำแพงดูเท่ ทว่าตอนลงพื้นกลับไม่สง่างามเอาเสียเลย
ร่างของเธอไหววูบกลางอากาศ ก่อนจะคว่ำหน้าลงกับพื้น
เกิดเสียงทึบดังขึ้น
“ปัง!”
หลินมู่ชิงครางเบา ๆ กุมเข่าแล้วลุกขึ้น
พอเงยหน้าก็สบตากับดวงตาสามคู่ที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ
หนึ่งในนั้นแสดงความรังเกียจออกมาอย่างชัดเจน