การผ่าตัดดำเนินไปประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่า คุณหมอสวมหน้ากากเดินออกจากห้องผ่าตัดแล้วพูดว่า “ประสบความสำเร็จดีมาก คนไข้มีสภาพร่างกายดี ฟื้นตัวก็จะเร็ว”
หลินหยุนก้าวขึ้นไปด้วยความตื่นเต้น “คุณหมอ ต่อไปลูกชายฉันเดินได้เป็นปกติใช่ไหม”
“เคลื่อนไหวและออกกำลังกายตามปกติไม่มีปัญหา แต่การฝึกที่หนักเกินไปไม่ได้แน่” คุณหมอรู้ฐานะของซูอี้อันดี จึงพูดเพิ่ม “แต่ก็ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป เพราะไม่ใช่ทุกคนที่ต้องออกปฏิบัติภารกิจทุกวัน”
นับว่าซูอี้อันโชคดีมาก ขาของเขาลากมานานโดยไม่ผ่าตัด หากช้าอีกสักไม่กี่เดือน ต่อให้เป็นเซียนมาก็ช่วยไม่ได้แล้ว
หลินหยุนตื้นตันจนร้องไห้ เธอจับแขนซูเวยหัว “คุณได้ยินไหม อี้อันไม่เป็นอะไรแล้ว เขาไม่เป็นอะไรแล้ว!”
คุณหมอพูดอีกว่า “แต่โดยเฉพาะต้องทำกายภาพบำบัด หากมีกำลัง ถ้าอยู่โรงพยาบาลนานขึ้นอีกหน่อยจะฟื้นตัวได้ดีกว่า เพียงแต่ค่ารักษา…”
ค่าผ่าตัดก็เป็นเงินจำนวนมากแล้ว สำหรับคนธรรมดาทั่วไป หนึ่งป่วยหนักก็ทำลายทั้งครอบครัวได้ ยิ่งการรักษาฟื้นฟูภายหลังยิ่งเท่ากับใช้เงินถมลงไป
มีเงินก็ฟื้นตัวดี ไม่มีเงินก็ต้องพึ่งตัวเอง ความเป็นจริงก็เป็นอย่างนี้
ซูจินเล่อยังใจลอยอยู่บ้าง พี่ชายของเธอกำจัดชะตากรรมจากชาติก่อนได้แล้ว กลายเป็นคนปกติ…