เจียงหงจวินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายเป็นพี่ชายของจินเล่อ เขาก็ไม่อยากพูดอะไร ได้แต่เอ่ยปากว่า "เช่นนั้นก็ไว้วันอื่นแล้วกัน ยังไงก็มีเวลาอีกเยอะ เดี๋ยวผมจะเอาถุงผ้าใบของจินเล่อไปที่เคาน์เตอร์ เธอวางใจได้เลย"
ซูจินเล่อหันมายิ้มอ่อนหวานให้เขา "ขอบคุณนะ หงจวิน"
เธอพูดช้าและเบามากเพื่อหลีกเลี่ยงการติดอ่าง เสียงของหญิงสาวอ่อนนุ่มราวกับพัดเล่มเล็ก พัดให้หัวใจของเจียงหงจวินเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน รู้สึกซ่าๆ ซ่านๆ คล้ายดื่มเหล้าแรงเข้าไปแก้วใหญ่
เขาทำท่าเขินอายจนใบหูแดงก่ำ เสียงเบาราวกับยุง ต่อหน้าซ่งฉือซวี้ยิ่งรู้สึกอายหนัก "ไม่ ไม่ต้องขอบคุณ ผมอายุมากกว่าเธอ ก็นับว่าเป็นพี่ชายเหมือนกันใช่ไหม"
ซูจินเล่อในภายภาคหน้ายังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องให้เขาช่วย จึงไม่ได้คิดมาก เรียกตามไปว่า "ได้ค่ะ พี่หงจวิน"
เจียงหงจวินหวานใจแทบตาย
ซ่งฉือซวี้ทำหน้าเรียบเฉย จ้องมองเจียงหงจวินจนเดินจากไปแล้วถึงเอ่ยปาก "เธอเรียกใครก็ได้ว่าพี่ชาย ไม่คิดบ้างเหรอว่าอี้อันจะไม่พอใจ"
ตอนแรกยังเป็นสหายเจียง ต่อมาก็หงจวิน ตอนนี้กลายเป็นพี่หงจวินไปแล้ว
เหอะ!
ส่วนเขาคือพี่ใหญ่ซ่ง!
ซูจินเล่อไม่เข้าใจ "พี่ชายของฉันไม่ได้เป็นคนขี้ใจน้อยขนาดนั้นนะ"
แล้วเธอก็เรียกเขาว่าพี่ใหญ่ซ่งเหมือนกันไม่ใช่หรือ ก็เป็นคำเรียกที่ปกติมากไม่ใช่เหรอ
ซ่งฉือซวี้ทำหน้าหล่อเรียบ "ผมก็ไม่ใช่คนขี้ใจน้อย กลับบ้านเถอะ"
เขาก้าวขายาวมาก ซูจินเล่อต้องวิ่งเหยาะๆ ตามไปสองก้าวถึงจะทัน "พี่ใหญ่ซ่ง ที่บ้านมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือคะ"