ซูจินเล่อดิ้นมือให้หลุด แต่ก็ไม่อาจหลุดออกมาได้ ใบหน้าแดงก่ำปล่อยให้เขากุมมือไว้อย่างนั้น
หู่จื่อถูกเสี่ยวอู่เอามือปิดปากไว้ทันที "ตอนนี้นายเป็นใบ้ หุบปากซะ!"
หู่จื่อ "อืออืออือ……"
ซ่งชิ่งซานกว่าจะได้สติกลับมาก็นานโข เขามองซูจินเล่อ คิ้วขมวดแน่น "เธอเป็นใคร มาคบเป็นแฟนกับลูกชายฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ยังไม่ทันที่ซูจินเล่อจะปริปาก เฉินจืออินก็ชิงพูดก่อน "ชิ่งซาน เด็กนี่ไม่มีแม้แต่งานประจำ ก่อนหน้านี้ฉือซวี้ใจดีให้ครอบครัวเธออยู่บ้านตั้งเดือน เดี๋ยวก็คงเกิดความคิดขึ้นมา ฉือซวี้ของเราหน้าตาดีขนาดนี้ จะไปหาแฟนไม่มีงานทำได้ยังไงกัน แล้วคนอื่นจะนินทาฉันที่เป็นแม่เลี้ยงยังไง?"
พูดซะเหมือนตัวเองดีกับซ่งฉือซวี้มากนักหนา
หู่จื่อดึงมือเสี่ยวอู่ออกอย่างแรง "อะไรไม่มีงานทำ น้องจินเล่อเป็นคนของคณะนาฏศิลป์นะ! คุณนี่พูดจากุขึ้นได้ไง ผมว่าคุณไม่อยากให้ผู้การซ่งของเรามีแฟนดีๆ สินะ? ผู้หญิงตระกูลเฉินอะไรนั่นน่ะ ดีนัก ทำไมไม่ให้ลูกชายคุณแต่งเองล่ะ? ลูกชายคุณแต่งกับนางฟ้าคนไหน เอามาให้พวกเราดูสิ จะสวยกว่าน้องจินเล่อของเราไหม?"
"ถุย! คุณเองก็รู้ตัวนะว่าเป็นแม่เลี้ยง! ที่แท้คุณดีกับผู้การซ่งจริงหรือเปล่า ในใจไม่รู้บ้างรึไง?"
"ผมบอกให้รู้ไว้นะ วันนี้ลูกชายคุณต้องย้ายออกจากบ้านผู้การซ่ง ไม่งั้นพี่น้องทั้งกรมเราคงไม่ยอม!"