ซูจินเล่อเคยศึกษานิสัยของหยางมู่ฉิงมาก่อนหน้านี้ เธอถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าราบรื่นไร้อุปสรรค รักสวยรักงามและหลงใหลในสิ่งฟุ่มเฟือย ชอบทุกสิ่งที่สามารถทำให้เป็นจุดเด่นได้ แม้แต่ในชาติก่อนตอนจะไปต่างประเทศ เธอยังสมัครเข้าร่วมประกวดนางงามอะไรสักอย่าง ให้คนในโรงงานอาหารกระป๋องทั้งหมดลงคะแนนให้เธอ ใครไม่โหวตก็จะถูกลงโทษ
ตอนนั้นกู้จิ่งซิวยังชมเชยว่า "มู่ฉิงเอาแต่ใจได้น่ารักดี"
สมกับที่คิดไว้ หยางมู่ฉิงพอได้ยินคำว่าประกวดนางแบบทางโทรทัศน์ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา "งั้นเธอบอกฉันก่อนสิว่าเมื่อกี้หมายความว่ายังไง ฉันค่อยคิดดูว่าจะขายชุดนี้ให้เธอดีไหม"
อู๋เซี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ "งั้นเรื่องนี้เธออย่าไปบอกใครนะ ใกล้วันชาติงานแล้ว กรมวัฒนธรรมร่วมกับสถานีโทรทัศน์เตรียมจัดการประกวดนางแบบ ผู้ที่ได้อันดับดูเหมือนจะได้รับเลือกไปถ่ายโฆษณาออกโทรทัศน์ด้วย... แต่เรื่องนี้ฉันก็แค่ได้ยินมา..."
ประโยคสุดท้ายถูกหยางมู่ฉิงเมินไปโดยอัตโนมัติ เธอถามอย่างกระตือรือร้น "รายละเอียดการประกวดเป็นยังไงบ้าง"
"ก็ดูว่าใครหน้าตาดี ใครเสื้อผ้าสวย..." อู๋เซี่ยพูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็มองเธออย่างระแวดระวัง "เธอสวยขนาดนี้ คงไม่ได้จะไปสมัครด้วยใช่ไหม จำนวนผู้สมัครมีจำกัดนะ เธออย่ามาแย่งน้องสาวฉันสิ"
คำโกหกนี้ฟังดูมีช่องโหว่เต็มไปหมด แต่พอหยางมู่ฉิงได้ยินคำว่าสวย ก็แทบจะไร้สมองคิดแล้ว เธอหรี่ตาลง "เธออยากได้เสื้อผ้าของฉันเหรอ"