ก่อนที่แดนลับป่าม่านภพจะเปิดขึ้น อวิ๋นเซียวจื่อเรียกฟ่งจั๋วมาที่ถ้ำพำนัก
ชายชรานั่งเอนกายอยู่บนแท่นหยกเขียว ขมับขาวเพิ่มขึ้นอีกสองสามเส้น แต่ยังคงท่าทางเกียจคร้านเช่นเคย
เมื่อเห็นฟ่งจั๋วเดินเข้ามา เขาก็ยิ้มๆกวักมือเรียก "อาจั๋ว มาหาเถอะ"
ฟ่งจั๋วนั่งคุกเข่าลงอย่างว่าง่ายต่อหน้าอาจารย์ แล้วเอื้อมมือไปจัดชายเสื้อที่เอียงของชายชราให้เรียบร้อย
ทั้งสองเล่นหมากรุกกันเช่นทุกครั้ง
อวิ๋นเซียวจื่อเป็นนักเล่นหมากรุกฝีมือห่วย ยอดเขาเสี่ยวเหยาไม่มีใครยอมเล่นด้วยนอกจากฟ่งจั๋ว
"ได้ยินว่า..."
ระหว่างเล่น อวิ๋นเซียวจื่อก็ลดเสียงลง ก้มหน้าเข้ามาอย่างลึกลับ "เจ้าคิดการใหญ่กับซวงหัว หมายตาไฟวิญญาณนั่นในถุงเก็บของข้าหรือ"
"เปาะ--"
มือฟ่งจั๋วสั่น หมากขาวหยกที่เพิ่งหยิบขึ้นมาตกลงบนกระดาน
เขาทำเป็นใจเย็นเก็บหมาก แต่ในใจกลับปั่นป่วน--พี่สาวรองนางไปขโมยมาจริงๆหรือนี่!? นี่มันพี่สาวรองที่ไหนกัน เป็นไส้ศึกที่ศัตรูส่งมาแน่นอน!
"ฮึ ฟ่งชิงเกอไม่เอาถ่าน ลูกที่คลอดออกมาก็เจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน"
อวิ๋นเซียวจื่อด่าพลางลูบหัวศิษย์รัก
"อาจารย์อย่าว่าเลย!" ฟ่งจั๋วมองทำท่าอ้อนเหมือนตอนเด็กๆที่เคยอ้อนแม่ "ชัดอยู่ว่าพี่สาวรองเองที่อยากได้ไฟวิญญาณ ศิษย์เตือนนางแล้วนะ!"
"โอ้? ซวงหัวกล้าดีขนาดนั้นเชียว งั้นให้อาจารย์ไปสั่งสอนนางแทนเจ้าสักหน่อยไหมล่ะ"
"ไม่ต้อง!"
ฟ่งจั๋วยกหน้าขึ้นทันที สบเข้ากับแววตายิ้มๆของชายชรา ก็รู้ทันทีว่าถูกแกล้งอีกแล้ว
"อาจารย์! ท่านแกล้งลูกศิษย์อีกแล้ว!"
"ฮ่าๆๆ..." อวิ๋นเซียวจื่อหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "ตอนหนุ่มๆข้าก็มักแกล้งแม่เจ้าเล่น คิดว่าเจ้าเป็นลูกนาง นิสัยน่าจะไม่ห่างกันเท่าไหร่ ดูท่าเจ้าจะออกไปทางพ่อเจ้าเสียมากกว่านะ--"