สิบวันต่อมา
แสงแดดยามเที่ยงส่องผ่านหมอกบางในป่า สาดประกายสีทองระยิบระยับลงบนลำธารที่ไหลเอื่อย
ฟ่งจั๋วเหยียบตะไคร่น้ำบนโขดหินริมธารด้วยเท้าเปล่า ชายเสื้อสีแดงชาดพลิ้วไหวตามสายลม
เขาก้มพับขากางเกงสีขาว เผยเรียวขาขาวเนียนราวหยกออกมาท่อนหนึ่ง “ศิษย์พี่เล็ก ดูข้าจับปลาตัวอ้วนที่สุดมาให้ท่าน—”
ยังไม่ทันขาดคำ เสียงกระบี่กังวานใสก็ดังขึ้น
ชางอู๋หยาที่คอยจับตาดูศิษย์น้องเล็กอยู่ตลอด ขยับสองนิ้ววาดผ่านอากาศ กระบี่ที่เอวแม้ยังไม่ชักออกจากฝักก็พลันเปล่งประกายเย็นเยียบ
ชั่วพริบตา ลำธารทั้งสายก็กลายเป็นแถบน้ำแข็งใส ปลาสีเงินที่กระโดดพ้นผิวน้ำตกลงบนก้อนน้ำแข็ง ส่งเสียงกรอบแกรบ
ฟ่งจั๋วยืนถือรองเท้าผ้าปักที่เพิ่งถอดออก ค้างอยู่กับที่อย่างงุนงง
ไม่ไกลนัก สิงโตเหยียนป๋าที่กำลังคุ้ยเขี่ยกิ่งไม้แห้งพ่นควันสีเทาออกมาจากปาก “ฮ่า ๆ ศิษย์พี่เล็กของนายท่านลงน้ำไปก็เพื่อสัมผัสความสนุกของการจับปลาแบบมนุษย์ธรรมดา...”
เด็กหนุ่มชุดดำได้ยินดังนั้น ปลายนิ้วพลันสั่นไหว ผิวน้ำแข็งปรากฏรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นทันที
แต่ฟ่งจั๋วถอดรองเท้าผ้าปักออกไปแล้ว ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนแผ่นน้ำแข็ง เถาวัลย์กลืนวิญญาณที่ข้อมือเลื้อยออกมาอย่างคล่องแคล่ว “อย่าไปสนใจสิงโตโง่นั่น!”
เถาวัลย์เลื้อยรัดปลาสีเงินหลายตัวที่ติดอยู่ในน้ำแข็งได้อย่างแม่นยำ “ศิษย์พี่เล็กช่วยได้มากเลย! วิชาแช่แข็งของท่านยอดเยี่ยมจริง ๆ ดูสิ เหงือกปลายังขยับอยู่เลย!”
ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อเถาวัลย์กลืนวิญญาณทะลวงน้ำแข็งแล้วนำปลาออกมา ปลาสีเงินเหล่านั้นก็กระโดดดิ้นอยู่บนพื้นหญ้าอย่างมีชีวิตชีวาทันที
ชางอู๋หยาควบคุมไอเย็นได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนี้ แม้แต่หยดน้ำบนครีบปลาก็ยังไม่กลายเป็นน้ำแข็ง