[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): ในภารกิจยังมีมนุษย์ท้องถิ่นเหลืออยู่อีกหรือ?]
[หลินสวินลวี่: มี พวกนั้นถูกเรียกว่าชาวพื้นเมือง]
หลินอินซีกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงในห้องของเสี่ยวเหมย จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ พลางขมวดคิ้วน้อย ๆ เหมือนพี่ชายจะสังเกตว่าเธอไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับโลกปนเปื้อนเลย จึงส่งคำอธิบายยาวเหยียดมาให้
[หลินสวินลวี่: ตอนที่การปนเปื้อนเริ่มระบาดใหม่ ๆ หลายเมืองไม่ทันได้อพยพ ห้าง โรงพยาบาล โรงเรียน ย่านที่พักอาศัย… คนธรรมดาจำนวนมากถูกขังอยู่ในพื้นที่ปนเปื้อน]
[หลินสวินลวี่: แต่ไม่ใช่ทุกคนจะกลายพันธุ์เป็นสิ่งที่มีตัวตนโดยตรง]
[หลินสวินลวี่: มีคนส่วนหนึ่งรอดชีวิตมาได้]
[หลินสวินลวี่: พวกเขายังคงมีร่างกายเป็นมนุษย์ และยังรักษาวิถีชีวิตส่วนใหญ่เอาไว้]
[หลินสวินลวี่: เพียงแค่ การรับรู้ของพวกเขาถูกการปนเปื้อนเขียนใหม่]
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): หมายความว่าไง?]
[หลินสวินลวี่: หมายความว่า พวกเขาไม่รู้สึกว่าที่นี่มีปัญหา]
[หลินสวินลวี่: พวกเขาคิดว่าพื้นที่ปนเปื้อนนี่แหละ คือโลกปกติ]
ชาวพื้นเมืองในภารกิจจะคิดว่า ท้องฟ้าสีเทาหม่นคือเรื่องปกติ กลางคืนมีคนมาเคาะประตูคือเรื่องปกติ ในทางเดินมีกลิ่นคาวเลือดคือเรื่องปกติ เพื่อนบ้านหายตัวไปกะทันหันก็คือเรื่องปกติ…
พวกเขาใช้ชีวิตที่นี่อย่างดี ทำงาน ทำอาหาร ส่งลูกไปโรงเรียนเหมือนเดิม
[กระต่าย 009 (โหมดกลัวสังคม): แล้วพวกเขารู้ตัวไหมว่าอยู่ในพื้นที่ปนเปื้อน?]