หลินอินซีตะลึง “ฉันเหรอ?”
เธอมาเมืองโร่วเหมียนเป็นครั้งแรก ตามหลักแล้ว ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเธอ
“ให้ฉันลองนึกดูก่อนนะ ที่นี่คนแปลกหน้าเข้ามาทุกวันเยอะมาก...”
“เป็นเด็กสาวหน้ากลม ตัดผมรองทรง ดวงตาโต ตอนที่เธอมาซื้อหน้ากากที่ร้านยาเอ่ยถึงชื่อของเธอ”
หว่างริมฝีปากแดงระเรื่อของฮวาจิ่วเหนียงพ่นควันขาว คลุ้งไม่จางหายใต้แสงไฟสลัว
“ตอนนั้นในร้านยังมีผู้ชายอีกคนหนึ่ง มาจากต่างถิ่นเช่นกัน กำลังรับยาอยู่ ได้ยินชื่อของเธอ ดูเหมือนจะมีเรื่องกับเด็กสาวหน้ากลมคนนั้นด้วย”
เด็กสาวที่ว่าคือเติ้งเหมียว
แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?
หลินอินซีขมวดคิ้ว ถามว่า “ผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?”
“ใส่หน้ากากปิดหน้าไว้ มองไม่เห็นหน้า แต่ความรู้สึกที่ได้คือดูภูมิฐานและมีระดับ เหมือนคุณชายจากบ้านตระกูลผู้ดี” ฮวาจิ่วเหนียงหยิบหน้ากากอนามัยสีดำธรรมดาๆ ออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ “ชนิด N95 ไม่มีแล้ว เหลือแต่หน้ากากอนามัยธรรมดา ชิ้นละ 20”
ราคานี้ไม่ถูกเลย
ฟังคำบรรยายของฮวาจิ่วเหนียง ในหัวของหลินอินซีก็ปรากฏเงาร่างของใครคนหนึ่ง
แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
รีบส่ายหัวไล่ความคิดประหลาดพวกนั้นออกไป
หลินอินซียังอยากถามเพิ่มอีกสักสองประโยค จู่ๆ ฮวาจิ่วเหนียงก็ยิ้มตาหยีมองเธอ ยกนิ้วกวักเรียก “น้องสาว เธอกับโจวเยี่ยนเชิงรู้จักกันได้ยังไง?”
“ฉันเป็นคนรับใช้ที่บ้านนายจ้าง เขาทำงานพิเศษซ่อมท่อน้ำทิ้ง เราสองคนรู้จักกันแบบนี้แหละ”