ทุกสิ่งรอบตัวกำลังเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว หล่อนเห็นหมอกพวกนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างราวกับกระแสน้ำขึ้นสูง
สีหน้าของฟู่จื๋อซวี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา หันหลังแล้ววิ่งทันที
ในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายขึ้นอยู่กับปากประตู หลินอินซีฉวยเสื้อผ้าของเขาไว้แน่น
"เติ้งเหมียว!" หล่อนโบกมืออย่างบ้าคลั่งใส่เติ้งเหมียวที่อยู่ท้ายสุด "ประตูนี้ไปไม่ได้! เธอตามพวกมันไปทางประตูหลัง!"
เติ้งเหมียวพยักหน้าด้วยความงุนงง
ต่อจากนั้น หมอกสีแดงได้แผ่มาถึงปลายเท้า
ฟู่จื๋อซวี่เพิ่งวิ่งออกไปได้สองก้าว ก็พบว่าตัวเองวิ่งต่อไปไม่ได้
เขาก้มหน้ามอง หลินอินซีกำลังดึงเสื้อนอกของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ต่อให้เป็นคนอย่างฟู่จื๋อซวี่ที่คุ้นเคยกับการรักษามารยาทอยู่เสมอ เมื่อถึงเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะโมโห "คุณจะทำอะไร?"
ตามปกติ เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ ไม่ควรให้เพื่อนรีบวิ่งหนีหรอกหรือ?
หลินอินซีกลับส่งยิ้มที่ดูไร้เดียงสาเป็นพิเศษมาให้เขา "คนเราต้องมีน้ำใจนักเอง อยากวิ่งก็วิ่งด้วยกัน"
เมื่อก่อนตอนมีสุข เขาไม่พาหล่อนร่วมแบ่งปัน พอเห็นหล่อนตกอับ ก็เตะหล่อนทิ้งไปอย่างนี้แหละ
ตอนนี้มีทุกข์ หล่อนพูดยังไงก็ต้องฉุดเขาให้มาร่วมรับด้วย
ฟู่จื๋อซวี่จะสนใจเรื่องอื่นอีกได้อย่างไร เขาตัดสินใจเด็ดขาดถอดเสื้อนอกออก
น่าเสียดายที่ไม่ทันแล้ว พวกเขาถูกหมอกสีแดงกลืนกินจนหมด
ต่อหน้าต่อตาของหลินอินซีหมุนติ้วไปหมด หล่อนเข้ามาในห้องเริ่มต้น