"แด่เอลิเซ่..." สวีหมิงดันแว่น ใบหน้าเผยรอยยินดี "เสี่ยวเหมยไม่เพียงตื่น แต่ยังลุกจากเตียงมาเล่นเปียโนได้ ดูท่าจะฟื้นตัวดี"
"ใช่ค่ะ" หลินอินซีประสานมือ แสดงสีหน้าประหลาดใจไปด้วย แต่ในใจกลับสัญญาณเตือนดังสนั่น เกิดความเย็นเยียบวาบขึ้นในอก
ล้อเล่นอะไรกันนี่นรก!
เมื่อสิบนาทีก่อน เธอเพิ่งเช็ดตัวให้เสี่ยวเหมยมา
คนไข้เจ้าชายนิทราขั้นรุนแรง ไม่มีทางถอดสายน้ำเกลือเอง แล้วเดินไปเล่นเปียโนห้องข้าง ๆ ได้แน่!
เสี่ยวซวงแกล้งหรือเปล่า?
หรือว่า... ในบ้านหลังนี้ยังมีสิ่งที่เธอไม่พบ ซึ่งย้ายเสี่ยวเหมยไป?
"ผมต้องพบตัวเสี่ยวเหมย" สวีหมิงในฐานะผู้ตรวจสอบต้องเห็นสภาพของเสี่ยวเหมยกับตา
เขาถือกระเป๋าเอกสาร ก้าวฉับ ๆ ไปยังห้องพักที่มีเสียงเปียโนลอดออกมา
หลินอินซีตามไปติด ๆ
ทั้งคู่หยุดหน้าประตูห้องพัก
สวีหมิงหมุนลูกบิดประตู คิ้วขมวด "ล็อกเหรอ?"
"พี่สวีคะ หนูมาเป็นพี่เลี้ยงที่นี่ไม่นาน ท่านผู้หญิงไม่ได้ให้กุญแจ ห้องนี้หนูเปิดไม่ได้" หลินอินซีก้าวถอยหลังครึ่งก้าว ก้มหน้ามองต่ำอย่างกลัดกลุ้ม
ที่จริง ด้วยฝีมืองัดแงะของเธอ ประตูห้องนอนรองแบบนี้ 10 วินาทีก็ไขได้
แต่เธอลงมือเองไม่ได้
บ้านนี้ประหลาด การพังประตูอาจไปแตะข้อห้ามของบ้านหลังนี้ ถ้าหลังประตูมีกับดักถึงตาย หรือท่านผู้หญิงกลับมาคิดบัญชี เธอแย่แน่