กลางถนนทางตรง มีหีบสมบัติไม้ธรรมดาจริง ๆ
รอบ ๆ เป็นซอมบี้สองสามตัว
“นี่คือหีบสมบัติระดับธรรมดาระดับต่ำ ข้างในมีน้ำ 5 ขวด”
หลินชิวหนานระบุระดับและสิ่งของในหีบสมบัติได้อย่างแม่นยำ
“ฉันไปเอาเอง”
หลี่รั่วเหยาพูด
จากนั้นเธอลงจากรถ จัดการซอมบี้ใกล้รถเมล์อย่างราบรื่น แล้วหยิบหีบสมบัติกลับมา
ซอมบี้สองตัวดรอปเหรียญรถเมล์ หลี่รั่วเหยาเก็บขึ้นมาทั้งหมด
“น้ำห้าขวดนี่...”
หลี่รั่วเหยาก็ไม่รู้จะแบ่งยังไง
“เอาเข้ากองกลางไปก่อน”
กู้ผิงเซิงก็รู้สึกว่าตอนนี้การจัดสรรทรัพยากรค่อนข้างวุ่นวาย
สาเหตุหลักคือวิธีได้ทรัพยากรมีมากเกินไป
ทรัพยากรจากป้ายรถเมล์ กล่องสมบัติระหว่างทาง ทรัพยากรจากการฆ่ามอนสเตอร์ เหรียญรถเมล์จากการขนส่งผู้โดยสาร
รางวัลจากระบบเต๋าเทียน แล้วก็ทรัพยากรที่ได้จากพรสวรรค์คล้าย ๆ ของกู้ผิงเซิง...
คิดได้ดังนั้น กู้ผิงเซิงจึงตัดสินใจตั้งกองทุนห้อง
เอาทรัพยากรที่จัดสรรยากใส่กองทุนห้อง พักเป็นของส่วนกลางก่อน โดยให้ตัวเองเป็นคนดูแล
ถ้าจำเป็น ไม่ว่าจะเป็นตัวเองหรือเพื่อนร่วมชั้นก็ใช้ของในกองทุนห้องได้ชั่วคราว
แต่จำนวนครั้งที่รับของ และปริมาณต้องไม่มากเกินไป นี่ก็เพื่อความยุติธรรมที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ความคิดของกู้ผิงเซิงได้รับการเห็นชอบจากเพื่อนร่วมห้องสาวทุกคน
ถึงแม้จะไม่ได้รับประกันความยุติธรรมสมบูรณ์
แต่อย่างน้อยก็ดีกว่ากู้ผิงเซิงหรือคณะกรรมการห้องยึดไว้เอง
ไม่นาน กู้ผิงเซิงก็เริ่มเอาทรัพยากรต่างๆ ใส่แผงอัปเกรดรถเมล์ ทรัพยากรพวกนี้รวมถึงคริสตัลพลังงาน เหรียญรถเมล์ เหล็กกล้า แท่งเหล็ก หนังสัตว์ ฯลฯ
เดิมทีเหรียญรถเมล์ของกู้ผิงเซิงไม่พอ
แต่เพิ่งฆ่าซอมบี้ได้มาเพิ่ม บวกกับที่เหลือจากการซื้อห้องนอนห้าเหรียญ ทำให้มีถึงสิบเหรียญ
ก่อนอัปเกรด กู้ผิงเซิงก็ให้เพื่อนสาวแต่ละคนแบ่งทรัพยากรออกมาคนละเล็กน้อย ให้มีมูลค่าพอๆ กับแท่งเหล็กธรรมดาสิบก้อน เนื่องจากเพิ่งค้นหาได้ของเหล็กมาไม่น้อย เพื่อนสาวส่วนใหญ่จึงยื่นทรัพยากรที่เกี่ยวกับเหล็ก บ้างก็ให้เสียมเหล็ก บ้างก็ให้ขวานเหล็ก...