“ป้ายหวงกังนี้ระดับความยากต่ำถึงกลาง ก็เพราะที่ป้ายมีศพเน่าระดับปกติสูงหนึ่งตัว กับศพเน่าระดับปกติกลางสองตัว”
“ศพเน่า? นี่มันตัวอะไรกัน ต่างจากซอมบี้ยังไงเหรอ?”
“คงไม่ต่างกันมากมั้ง ยังไงก็คงไม่ใช่คนเป็น ๆ แน่”
“ไม่รู้ต่อไปจะมีผีดิบออกมาไหมนะ”
“ไม่ต้องกลัว หัวหน้าห้องกับประธานนักเรียนเก่งจะตาย ไม่ต้องห่วงพวกศพเน่าสามตัวนี้หรอก แล้วเราก็มีเพื่อนผู้หญิงมีอาวุธตั้งเยอะ!”
ทว่า หลินชิวหนานกลับส่ายหัวแย้งเพื่อนผู้หญิงคนอื่น
“ไม่นะ หัวหน้าห้อง ประธานนักเรียน พวกคุณฆ่าศพเน่าสามตัวนี้ไม่ได้...”
จากนั้น หลินชิวหนานก็เล่าข้อความแจ้งเตือนที่เธอเพิ่งเห็นให้ฟัง
เมื่อรู้ว่าสามารถให้ศพเน่าขึ้นรถเมล์ได้
ทุกคนก็อึ้งไปชั่วขณะ
“จริงด้วย จำได้ว่าตอนแรกกฎก็บอกว่าอย่าให้ผู้โดยสารอันตรายขึ้นมา นี่หมายความว่าจะมีผู้โดยสารน่ากลัว ๆ ขึ้นมาด้วยใช่ไหม?”
เฉินถงเอ๋อร์จ้องตาเขม็งพลางพูด เธอยังจำกฎก่อนหน้านี้ได้
“งั้นคำถามก็คือ ศพเน่าสามตัวนั้นนับว่าเป็นผู้โดยสารอันตรายไหม?”
หลี่รั่วเหยาถามด้วยความสงสัย
หลินชิวหนานเสนอความเห็นของเธอ “พรสวรรค์เฉลยเทพแนะนำให้เรารับผู้โดยสารสามคนนั้นขึ้นมา เพราะจะได้เหรียญรถเมล์ 6 เหรียญ ฉันคิดว่าพวกมันไม่นับเป็นผู้โดยสารอันตราย”
กู้ผิงเซิงฟังทุกคนคุยกันแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นอย่างนั้น ก็เชื่อชิวหนานเถอะ เอาหีบสมบัตินั่นกับศพเน่าสามตัวขึ้นมา แล้วขับไปหมู่บ้านหวงกัง”
ใบบหน้าราวกับหยกแกะสลักของลั่วเสี่ยวเสวี่ยปรากฏแววหวาดกลัว
อี๋... นั่นมันศพเน่านะ...
หัวหน้าห้องก็กล้าเกินไปแล้วมั้ง?
“ไม่ต้องห่วง อันตรายและความรับผิดชอบทั้งหมด ผมกับกรรมการสันติบาลหลินชิวหนานจะแบกไว้เอง”