【ป้ายรถเมล์: ร้านขายของชำแห่งสันติ:
ความยาก: ต่ำถึงปานกลาง
ทรัพยากร: ทรัพยากรอาหาร, ทรัพยากรน้ำ, ทรัพยากรแท่งเหล็ก
หมายเหตุ: มีอันตรายอยู่บ้าง ซอมบี้คุณภาพต่ำธรรมดาสองตัวซ่อนอยู่ในร้านขายของชำ หากถูกซอมบี้ข่วนจะติดเชื้อไวรัสซอมบี้!】
หลังจากอ่านเฉลยเทพจบ หลินชิวหนานก็พูดด้วยความหวาดกลัวว่า
"ป้ายรถเมล์นี้มีอันตราย มีซอมบี้แบบในหนังในละครนั่นด้วย! และมีตั้งสองตัว!"
กู้ผิงเซิงฟังแล้วใจก็หล่นวูบ
เหมือนกับที่เขาคาดไว้ไม่ผิด
เกมเอาชีวิตรอดแบบนี้จะให้ง่าย ๆ ได้ยังไง
"อ๊ะ ซอมบี้? แบบที่กัดคนแล้วก็ติดเชื้อไวรัสน่ะเหรอ?"
"ก็ดูเหมือนจะใช่ แต่มันไม่น่าเป็นไปได้เลย... ผิดหลักวิทยาศาสตร์สุด ๆ"
"เจียซิน เธอโง่หรือเปล่า เพื่อนร่วมชั้นพวกเราทั้งห้องถูกเทเลพอร์ตมาอยู่ในรถเมล์ นี่มันเป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์แล้วเหรอ?"
"นั่นสินะ..."
สาว ๆ พากันจ้อกแจ้กจอแจ ในแววตาต่างก็มีความกลัว
กู้ผิงเซิงรีบพูดขึ้นว่า "ทุกคนครับ ในเมื่อหลินชิวหนานมีพรสวรรค์เป็นเฉลยเทพเลเวล S เราก็จะประมาทไม่ได้
แต่เราก็ต้องไปบุกนะ เพราะของจำเป็นในร้านขายของชำเราทิ้งไม่ได้เลย พวกเรามีตั้ง 42 คน แต่ละวันต้องการอาหารกับน้ำเยอะมาก!"
"กู้ผิงเซิง เธอพูดง่ายดีนี่ ถ้าอย่างนั้นเธอไปสิ ไปจัดการซอมบี้สองตัวนั่นซะ แล้วพวกเราค่อยลงไปขนทรัพยากร เป็นไง?"
ตอนนั้นเอง เด็กผู้หญิงหน้าตาธรรมดา มีกระบนใบหน้าคนหนึ่ง ก็ชี้หน้าด่ากู้ผิงเซิงว่า
"เธอเป็นผู้ชาย พวกเราเป็นผู้หญิง เธอไม่ต้องปกป้องพวกเราเหรอ?"
มุมปากกู้ผิงเซิงกระตุก
อะไรวะ จะมาตีกันแบบนี้ตอนนี้เนี่ยนะ
แล้วผู้ชายก็มีแค่เขาคนเดียวไม่ใช่เหรอ?
เด็กผู้หญิงคนนี้ชื่อหวงถิง ผลการเรียนรั้งท้ายในห้อง แถมยังหนีเรียนบ่อย วิชาชิวหนีไปก็แล้วไป แต่วิชาเอกก็ยังหนี
บางครั้งอาจารย์วิชาเอกเช็คชื่อในคาบ ก็จะให้หัวหน้าห้องกู้ผิงเซิงเอาบัญชีรายชื่อไปเช็คทีละคน
กู้ผิงเซิงก็ช่วยปกปิดหวงถิงต่อหน้าอาจารย์ตอนนั้นไม่ได้ ได้แต่เช็คไปหมดทุกคน
เอาตามตรง ถ้าอาจารย์ยอมผ่อนปรน ถามกู้ผิงเซิงว่ามีใครไม่มาไหม กู้ผิงเซิงก็พอจะช่วยได้ หรือไม่ก็บอกว่าไม่รู้ จะได้ไม่ต้องโป๊ะออกมาว่ามีคนไม่มา
แต่นี่ให้เช็คชื่อโดยตรงเลย จำนวนนักเรียนก็แน่นอน กู้ผิงเซิงจะไปปกปิดพวกเด็กหนีเรียนได้ยังไง?
นอกจากจะไม่อยากได้ตำแหน่งหัวหน้าห้องแล้วน่ะ
ดังนั้น เด็กผู้หญิงที่หนีเรียนบ่อยกลุ่มหนึ่งซึ่งมีหวงถิงเป็นหัวโจก ส่วนใหญ่จึงเกลียดกู้ผิงเซิงมาก
ถึงกู้ผิงเซิงจะเป็นหัวหน้าห้อง จะจัดการหน้าที่ก็เต็มที่ แต่ก็ทำให้เพื่อนร่วมห้องทั้งหมดชอบไม่ได้ ได้แค่ส่วนใหญ่เท่านั้น
ตอนที่กู้ผิงเซิงกำลังจะโต้กลับ หลี่รั่วเหยาที่อยู่ข้าง ๆ ก็ชี้นำหน้าหวงถิงแล้วโกรธว่า
"หวงถิง เธอบ้าอะไรของเธอ ใช้ให้กู้ผิงเซิงไปสู้กับซอมบี้สองตัวคนเดียว เธอจะให้กู้ผิงเซิงไปตายหรือไง?"
"จะให้พวกเราผู้หญิงอ่อนแอกลุ่มนี้ไปสู้ซอมบี้เหรอ? อยากไปนักก็ไปเองสิ ท่านกรรมการนักเรียน ฉันไม่เหมือนเธอ ฉันไม่มีพรสวรรค์!"
หวงถิงเหน็บแนม
"ฉันต้องไปอยู่แล้ว!"
หลี่รั่วเหยาจ้องหวงถิงอย่างเดือดดาล ตวาดว่า
"การไปกวาดของจำเป็นในร้านขายของชำ เป็นเรื่องสำคัญของส่วนรวมทั้งห้อง ฉันมีพรสวรรค์ด้วย ยังไงฉันก็ไม่พลาดแน่!"
ตอนนี้หลี่รั่วเหยามีพลังต่อสู้สูงมาก มีพละกำลังเสริม 10 เท่า เธอรู้สึกว่าตัวเองต่อยวัวตายได้สักตัว!
ยิ่งกว่านั้นเธอไม่อยากเห็นกู้ผิงเซิงโดนซอมบี้ข่วน
จางเข่อเข่อมองดูทั้งสองคนแล้วพูดขึ้นอย่างแน่วแน่ว่า
"ฉันก็จะไปเหมือนกัน ยังไงฉันก็มีพรสวรรค์ ปล่อยทิ้งเปล่าไม่ได้ และฉันก็จะไม่นั่งรอรับผลประโยชน์ ยังไงก็ต้องลงมือถึงจะมีผลตอบแทน"
คำพูดประชดของจางเข่อเข่อทำให้หวงถิงไม่พอใจมาก
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยกระโดดขึ้นมา ตบบ่ากู้ผิงเซิง
"ฉันด้วยอีกคน ท่านหัวหน้าห้อง ถ้าพวกนายถูกซอมบี้กัด ฉันอาจจะใช้คาถารักษารักษาให้ได้นะ!"
พอเห็นเพื่อนร่วมชั้นหญิงหน้าตาดีหลายคนช่วยพูดให้กู้ผิงเซิง
หวงถิงก็หน้าเบี้ยวด้วยโทสะ
"จะไปก็ไปกันไปเลย! รอให้ไม่มีอันตรายแล้วฉันค่อยลงไป!"
เด็กผู้หญิงรอบ ๆ หวงถิงหลายคนก็มีประกายในแววตาเล็กน้อย
พวกเธอก็มีความคิดเหมือนหวงถิง ไม่มีทางลงไปเด็ดขาด
เกิดถูกซอมบี้กัดขึ้นมาจะทำยังไง?
ถึงแม้ลั่วเสี่ยวเสวี่ยจะมีคาถารักษาอะไรสักอย่าง
แต่เกิดคาถารักษาใช้ไม่ได้กับไวรัสซอมบี้ล่ะ?
แต่พวกเธอคงไม่ช่วยพูดให้หวงถิง
พวกเธอไม่ได้โง่ จะไปใช้ให้กู้ผิงเซิงลงไปคนเดียวได้ยังไง...
ถ้ามีผู้ชายหลายคนก็ว่าไปอย่าง แต่ผู้ชายมีคนเดียว นี่จะเอากู้ผิงเซิงไปยำเล่นรึไง?
ตอนที่บรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี กู้ผิงเซิงก็พูดขึ้นว่า
"ในฐานะหัวหน้าห้อง และคนขับรถเมล์ ยังไงผมก็ต้องลงไปเป็นหัวหอก ในป้ายรถเมล์นั้นก็น่าจะมีของจำเป็นต่อการอยู่รอดของพวกเราด้วย
ส่วนเพื่อนร่วมชั้นบางคนที่กลัวอันตราย จะอยู่บนรถเมล์ผมก็ไม่ว่าอะไร
แต่ของจำเป็นต้องให้คนที่ลงไปจัดการก่อน พวกที่ลงไปตุนของจนเต็มแล้ว พวกที่ไม่ได้ลงไปค่อยลงไปขนกันต่อ แบบนี้มีใครติดใจไหม?"
"ผิงเซิงพูดดีแล้ว เพื่อนคนไหนอยากลงไปตอนนี้ลุกขึ้นเลยนะ
ของจำเป็นในร้านขายของชำก็ไม่ได้เยอะมากเสมอไป นี่พวกเรามีตั้ง 42 คน กระเป๋าส่วนตัวพวกเธอก็ดูแล้วใช่ไหม แต่ละคนใส่ของได้อย่างน้อย 10 ช่อง นั่นก็ของ 1000 ชิ้นเลยนะ"
หลี่รั่วเหยากรรมการนักเรียนข้าง ๆ ช่วยเสริม
พอได้ยินที่กู้ผิงเซิงกับหลี่รั่วเหยาพูด หวงถิงก็พูดไม่ออก
เธออยากจะเถียง แต่เหมือนเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่จะเห็นดีเห็นงามไปแล้ว
ต่อจากนั้น เด็กผู้หญิงส่วนน้อยก็ลุกขึ้นมาทีละคนสองคน
กู้ผิงเซิงนับแล้ว นอกจากตัวเอง มีกรรมการนักเรียน กรรมการกีฬา กรรมการอนามัย กับเลขาพรรคฯ แล้วก็มีเด็กผู้หญิงอีกสี่คน
"หลินชิวหนาน เธอไม่ต้องไปก็ได้"
กู้ผิงเซิงคิดแล้วพูดว่า
"ยังไงเธอก็เพิ่งบอกข้อมูลป้ายรถเมล์ให้ มีผลงาน พอพวกเราจัดการซอมบี้เสร็จแล้วค่อยลงไปตามทีหลังก็ได้ แล้วพรสวรรค์ของเธอคือแหล่งข้อมูลสำคัญของห้องเราด้วย ถ้าเธอเป็นอะไรไป ถือว่าเสียหายหนักแน่"
หลินชิวหนานลังเลนิดหน่อย แล้วก็ทิ้งตัวนั่งลง "งั้นฝากพวกนายด้วยนะ กู้ผิงเซิง"
ถึงจะรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลกับการลงไปอยู่ดี
เกิดโดนซอมบี้กัดก็จบเห่
เมื่อกี้เธอลุกขึ้นก็เพราะเป็นกรรมการห้อง รู้สึกรับผิดชอบเพื่อนร่วมห้อง
แต่พอกู้ผิงเซิงพูดแบบนี้ หลินชิวหนานก็นั่งลงอย่างสบายใจ
นอกจากพวกหวงถิงแล้ว เด็กผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจอะไร
เพราะข้อมูลข่าวสารที่หลินชิวหนานให้มาก็สำคัญมากจริง ๆ
ทีหลังยังต้องให้หลินชิวหนานให้ข้อมูลอีกเยอะ
มีคนลงไปทั้งหมดแปดคน แล้วยังมีหลี่รั่วเหยาที่มีพละกำลัง 10 เท่าอีก ไม่น่าสู้ซอมบี้สองตัวไม่ได้หรอกมั้ง?
...
กู้ผิงเซิงกลับไปที่เบาะคนขับขับรถเมล์ต่อไป
ด้านหน้าขวาของรถเมล์ มีป้ายอันหนึ่งโผล่มา
"หัวหน้าห้อง กรรมการนักเรียน ดูเร็วเข้า! นั่นใช่ป้ายรถเมล์หรือเปล่า?"
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยกระโดดขึ้น ชี้ไปทางด้านหน้าซ้ายของหน้ารถเมล์ทันที
ตามนิ้วของลั่วเสี่ยวเสวี่ย กู้ผิงเซิงก็เห็นชานชาลาสูงประมาณ 10 เซนติเมตรโผล่มาตรงหน้ารถเมล์
บนชานชาลามีสิ่งก่อสร้างคล้ายร้านขายของชำ กับป้ายอันหนึ่งตั้งอยู่ข้างร้านขายของชำ บนนั้นมีตัวอักษรว่าห้าตัวว่า ร้านขายของชำแห่งสันติ
ต่อจากนั้น รถเมล์ก็ค่อย ๆ จอดเทียบข้างร้านขายของชำ
【ผู้เล่นโปรดทราบ รถเมล์มาถึงป้ายรถเมล์แล้ว ป้ายรถเมล์นี้เป็นป้ายรถเมล์ปกติ】
ป้ายรถเมล์ปกติ?
แสดงว่าต่อไปจะมีป้ายรถเมล์พิเศษด้วยเหรอ...
กู้ผิงเซิงพูดขึ้นว่า
"ทุกคนครับ ใครอยากลงไปก็ลงไปพร้อมกันเลย"
"ผิงเซิง ฉันจะปกป้องเธอเอง"
หลี่รั่วเหยายืนข้างกู้ผิงเซิงแล้วพูดจริงจัง
ทั้งสองคนถือว่าเป็นเพื่อนเล่นมาตั้งแต่เด็ก ม.ต้น ม.ปลายก็โรงเรียนเดียวกัน ห้องเดียวกัน ก็น่าจะมีบุญวาสนาอยู่ไม่น้อย
ในห้อง ในบรรดาเด็กผู้หญิงทั้งหมด ก็หลี่รั่วเหยาที่สนิทกับกู้ผิงเซิงที่สุด
เมื่อกี้เธอก็ปกป้องกู้ผิงเซิงเป็นคนแรก
นอกจากนี้ก็เป็นพวกกรรมการห้องคนอื่น ๆ ยังไงพวกเธอก็ต้องทำงานร่วมกับกู้ผิงเซิง ก็เลยค่อนข้างสนิทกัน
"ไปกันเถอะ"
กู้ผิงเซิงกดปุ่มเปิดประตู
ไม่นานนัก ตรงหน้าเบาะคนนั่งข้างคนขับ ด้านขวาของตู้รถเมล์ ก็มีประตูใหญ่เปิดออกทันที
กู้ผิงเซิงกลืนน้ำลาย
จะว่าไม่กลัวก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้ต้องจำใจสู้แล้ว
เขาลงไปเป็นคนแรก ข้างหลังมีหลี่รั่วเหยากับคนอื่น ๆ ตามมา
เพิ่งลงไปก็รู้สึกว่าลมแรงมาก มีทรายปลิวเข้าเต็มตา
เด็กผู้หญิงหลายคนบนรถมองกู้ผิงเซิงกับพวกด้วยความเป็นห่วง
ส่วนหวงถิงก็จ้องมองคนพวกนี้ด้วยสายตาอาฆาต พวกที่เรียกกันว่ากรรมการห้อง เมื่อกี้ก็ช่วยกู้ผิงเซิงพูดเชียวนะ ทำให้เธอเสียหน้าไม่น้อย
"พวกกรรมการห้องห่วยจะเสแสร้งไปถึงไหน ก็แค่โชคดีได้พรสวรรค์มาเอง"
"ฉันหวังจริง ๆ ให้พวกเมิงกับซอมบี้ตาย ๆ กันไปซะที"