หวังไข่ได้ยินดังนั้น ดวงตาฉายแววเคร่งขรึม
"เรื่องนี้ข้าเองก็บอกพวกเจ้าไม่ได้ อันที่จริงข้ารู้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าพวกเจ้าแค่ขับตรงไปข้างหน้าบนถนนใหญ่เรื่อยๆ ก็พอ
อีกอย่างคือ จำไว้ว่าอย่าปล่อยให้อสูรที่ตามหลังมาตามทันเด็ดขาด และอย่าสู้กับอสูรที่ไล่ล่าพวกเจ้า เพราะแม้พวกเจ้าจะฆ่ามันได้ วันรุ่งขึ้นก็จะมีอีกตัวมาแทนที่ ตัวนั้นจะเร็วกว่าและแข็งแกร่งกว่า!"
ฟังถึงตรงนี้ บนหน้าผากของกู้ผิงเซิงมีเหงื่อซึม
คุ้มแล้ว
บุหรี่ซองเดียวแลกกับข้อมูลนี้ก็คุ้มค่าที่สุดแล้ว
เขาไม่คิดเลยว่าต่อให้มีความสามารถฆ่าอสูรที่ไล่ตามรถเมล์ได้ อสูรก็จะปรากฏขึ้นมาอีก
นี่มัน ไม่มีวันจบสิ้น!
ต้องขับพาเพื่อนร่วมชั้นทั้งคันรถมุ่งไปข้างหน้าเรื่อยๆ ขับไปข้างหน้าเรื่อยๆ รักษาความเร็วให้เร็วกว่าอสูร จึงจะมีทางรอด
"นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว"
หลินชิวหนานถอนหายใจพลางพูด
จากนั้น ทั้งสามยังถามคำถามอีกหลายข้อ
เช่นถนนสายนี้มีจุดสิ้นสุดหรือไม่ สวรรค์คืออะไรกันแน่ ฯลฯ...
แต่พอเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ค่อนข้างเป็นความลับ อีกฝ่ายก็ไม่รู้ หรือไม่ก็ไม่ตอบ
บางทีอาจรู้ว่าตนมีข้อมูลมากมายที่บอกกู้ผิงเซิงไม่ได้ หวังไข่จึงดูรู้สึกเกรงใจ
ทันใดนั้นเขานึกอะไรขึ้นได้ "ช่วงนี้พวกเจ้าคงสังเกตแล้วว่าอากาศเริ่มหนาวขึ้น?"