หลิวเสี่ยวฟางคิดไม่ถึงเลยจริงๆ
เมื่อกี้ตัวเองถึงกับพูดละเมอออกมา
แล้วยังเป็นคำพูดที่น่าอายขนาดนั้น...
แย่จริง ตัวเองอุตส่าห์จะตายเพื่อปกป้องกู้ผิงเซิงแท้ๆ พอนึกถึงเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นเมื่อวานกับเมื่อเช้านี้ หลิวเสี่ยวฟางก็อยากเอาหัวชนเต้าหู้ตายให้รู้แล้วรู้รอด
"พี่ ไม่เป็นไรนะ ไม่ก็สารภาพไปเลยดีมั้ย ฉันว่าประธานนักเรียนกับหัวหน้าห้องดูเป็นแค่เพื่อนกันธรรมดานะ แถมตอนนี้ผู้หญิงก็เยอะแยะ ถ้าพี่ไม่สารภาพก็ยิ่งไม่มีโอกาสแล้วนะ!"
หลิวเสี่ยวฟางส่ายหน้าไม่หยุด เธอไม่กล้าหรอก
...
"หนาวจัง เพื่อนรัก ยืมเสื้อคลุมหน่อยสิ"
"ไม่ให้ เมื่อก่อนเธอยังเยาะฉันว่าเป็นพี่สาวขั้วหนาว ตอนนี้รู้แล้วล่ะสิว่าผิด"
"ตามีผงเข้าตา อึกๆ..."
กู้ผิงเซิงถอนหายใจ เช้าตรู่นี่หนาวจริงๆ เลยนะ อุณหภูมิแตกต่างกันเกินไป ไม่รู้ว่าที่นี่สภาพอากาศเป็นยังไง เหมือนภูมิอากาศภาคพื้นทวีปอบอุ่น
ดีที่ตอนนี้เช้ามากแล้ว รอบๆ ไม่มีซอมบี้
ไม่อย่างนั้น ถ้าความหนาแน่นซอมบี้ตอนกลางคืน ทีมเราต้องตายไปไม่น้อยแน่
ไม่นาน เวลาเจ็ดนาฬิกาตรงก็มาถึง
เสียง อื๊ด ดังขึ้น
รถเมล์ทั้งคันสั่นสะท้านหนักหน่วง
เสียงดับเครื่องดังขึ้น นี่คือเสียงเครื่องยนต์พังสนิท
ต่อจากนั้น ภายในกระจกรถเมล์ค่อยๆ มืดลง...
ทุกคนเพิ่งคุยกันอยู่ ตอนนี้กลั้นหายใจ มองรถเมล์ด้วยความหวาดกลัว
[คนขับกู้ผิงเซิง รถเมล์ของคุณดับเครื่องแล้ว กรุณาทำให้แน่ใจว่าภายในหมดคนภายในสองนาทีหลังดับเครื่อง]
สองนาทีต่อมา ความมืดปกคลุมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เหมือนภายในรถเมล์ถูกเติมด้วยน้ำหมึก
ภายนอกหน้าต่างและภายในถูกตัดขาด
ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นในรถเมล์
"นี่คือการดับเครื่องเหรอ?"
กู้ผิงเซิงพึมพำ
[เวลาดับเครื่อง: 35 นาที]
เวลาดับเครื่องนานมาก
ทุกคนทำได้แค่ทนลมหนาวต่อไป
ต่อมา นักเรียนหญิงจำนวนไม่น้อยล้อมวงกัน ตัวชิดตัว
แต่พวกเธอก็ไม่กล้าเข้าใกล้รถเมล์เกินไป กลัวว่าภาพน่ากลัวในรถเมล์จะส่งผลต่อพวกเธอ