ลั่วเสี่ยวเสวี่ยฟื้นแล้วในที่สุด
เมื่อคืนทั้งคืน เธอนอนบนตักของเฉินถงเอ๋อร์มาตลอด
เธอลุกขึ้นอย่างมึนงง หยิบชาน้ำผึ้งมะนาวขวดใหญ่ขึ้นมากรอกปากดับกระหาย
"เสี่ยวเสวี่ย เป็นยังไงบ้าง?"
เฉินถงเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย
"อืม ยังเวียนหัวนิดหน่อย... หลี่เจินเป็นไงบ้าง?"
หลี่เจินตอบมาจากด้านหลัง "ไม่เป็นไรแล้ว ฉันหายดีแล้ว เสี่ยวเสวี่ย ขอบคุณมากนะ"
"ถ้าไม่ใช่เพราะแกช่วยเสี่ยวฟาง ฉันไม่มีทางช่วยแกหรอก"
ลั่วเสี่ยวเสวี่ยดูเหมือนจะลืมท่าทีร้อนรนตอนใช้คาถารักษาเมื่อวานไปแล้ว เธอลุกขึ้น เท้าสะเอวแล้วพูดว่า
"ทุกคน ตอนนี้ฉันฟื้นพลังเต็มหลอดแล้ว เมื่อคืนมีใครโดนซอมบี้กัดหลังจากนั้นไหม? มาหาฉันรักษาได้เลย!"
เด็กผู้หญิงประมาณสิบกว่าคนรีบเข้าแถวมาหาลั่วเสี่ยวเสวี่ยเพื่อรับการรักษา
พอมีลั่วเสี่ยวเสวี่ย ก็ไม่ต้องใช้ซีรั่มหลอดนั้นแล้ว
"ขอบคุณเสี่ยวเสวี่ยเป่าเป้ยที่มารักษาให้!"
หลังจากได้รับการรักษา ซูเย่ว์ก็หยิกแก้มเล็กๆ ของลั่วเสี่ยวเสวี่ย เมื่อไวรัสซอมบี้ในร่างกายถูกกำจัดออกไป ก็รู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก!
"ใช่แล้ว เสี่ยวเสวี่ยเป่าเป้ยเป็นพระพรของพวกเราจริงๆ!"
"ไปไกลๆ เลย พวกแกยังจะสวีทกันอีก งั้นฉันไม่รักษาให้แล้วนะ"
"เสี่ยวเสวี่ยคุณแม่ รีบรักษาให้หนูหน่อย" หยางเจียซินตะโกน
"แกไปตายซะ"
...
"ฉากนี้ช่างดีจริงๆ นะ"
หลี่รั่วเหยานั่งอยู่ข้างๆ กู้ผิงเซิง เอาหัวพิงไหล่กู้ผิงเซิง มองดูลั่วเสี่ยวเสวี่ยกำลังรักษาทุกคน