หยางเซิ่งหนานกับคนอื่น ๆ จะพูดอะไรได้อีก
เมื่อ "สามเสาหลัก" ของห้อง ทั้งหัวหน้าห้อง ประธานนักเรียน รวมถึงกรรมการสันติบาลต่างกดดัน พวกเธอจึงต้องตอบตกลง
และเพราะมีข้อกำหนดบังคับให้สำรวจอยู่แล้ว พวกเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับ
"ได้ ฉัน... ฉันจะลงไป... อย่าไล่ฉันออกไปนะ..."
หยางเซิ่งหนานพูดเสียงแผ่ว
เธอไม่มีทางเดินตามรอยหวงถิงเด็ดขาด
กู้ผิงเซิงมาที่ห้องนอนและรีบปลุกหลิวเสี่ยวฟางกับคนอื่น ๆ
สิ่งที่น่าสังเกตคือ
หลิวเสี่ยวฟาง หลิวเสี่ยวอิง และจางเข่อเข่อ สามสาวนอนเบียดกันบนเตียงเดียว
ทั้งสามคนมีส่วนสูงใกล้เคียงกัน ยกเว้นจางเข่อเข่อที่ดูมีเนื้อมีหนังกว่าอีกสองคนเล็กน้อย ซึ่งหุ่นบาง
และเพราะง่วงกันทั้งหมด จึงงีบหลับไปด้วยกัน
กู้ผิงเซิงตบทั้งสามคนให้ตื่น แล้วบอกว่าต้องไปสำรวจป้ายรถเมล์เดี๋ยวนี้
ตอนแรกทั้งสามยังงัวเงีย สะลืมสะลือ
แต่พอได้ยินว่าเป็นป้ายบังคับ ก็รีบตื่นตัวทันที
ไม่นาน สิบนาทีต่อมา
รถเมล์แล่นมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
มีเงาร่างบิดเบี้ยวจำนวนไม่น้อยเดินวนเวียนอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
พวกมันไม่ใช่ศพเน่าที่ไร้พิษสง แต่เป็นซอมบี้กินคน
เมื่อเทียบกับซอมบี้แล้ว ศพเน่านอกจากไม่ดุร้ายเท่า ยังไม่แพร่เชื้อหากข่วนคนอีกด้วย