สีหน้าของหวังจินฮวาพลันบิดเบี้ยวไม่น่ามอง ในใจราวกับมีรสชาติทั้งห้าปะปนกัน ทั้งริษยาและเสียดาย!
กระต่ายสองตัวกับเก้งอีกหนึ่งตัวเชียวนะ!
ถ้ายังไม่ได้แยกบ้าน ของพวกนี้ก็ต้องถูกหามกลับไปบ้านเก่าไม่ใช่หรือ?
ด้วยนิสัยของแม่สามี อย่างไรก็ต้องเก็บไว้เสียเกินครึ่ง ส่วนหวังจินฮวาอย่างน้อยก็ต้องได้แบ่งเนื้อมาชามใหญ่พอให้ตัวเอง สามี และลูกชายหัวแก้วหัวแหวนสองคนกินของดีได้หลายมื้อ!
แต่ตอนนี้ ของพวกนั้นกลับไปอยู่ในกระท่อมมุงจากซอมซ่อท้ายหมู่บ้านหมดแล้ว!
ไม่เกี่ยวอะไรกับนางแม้แต่เหวินเดียว!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ไฟโทสะพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ นางไม่สนใจผ้าที่ตากค้างไว้แล้ว กัดฟันด่าเสียงต่ำว่า
“ดาวสังหาร! ช่างโชคดีเหมือนเหยียบขี้หมาจริง ๆ!”
ไม่รู้ว่านางกำลังด่าเฉินสือโถว หรือหลินเหย่ที่เอาเหยื่อมาส่ง หรือกำลังเสียดายที่ครอบครัวของตนทำเรื่องไว้เกินไป จนพลาดลาภก้อนโตไปอย่างน่าเสียดาย
หญิงที่มาแจ้งข่าวเห็นสีหน้าเขียวคล้ำของหวังจินฮวา ก็แอบยิ้มสะใจอยู่ในใจ ข่าวนี้คงทำให้อีกฝ่ายอึดอัดไปได้หลายวัน!
พอหญิงที่มาแจ้งข่าวเดินจากไป หวังจินฮวาก็ยืนอยู่ในลานบ้าน มองเสื้อผ้าเปียกที่แช่อยู่ในกะละมัง ใจร้อนรุ่มกระสับกระส่าย!
กระต่ายอ้วนสองตัวกับเก้งหนึ่งตัวลอยวนเวียนอยู่ในความคิด ราวกับนางได้กลิ่นเนื้อตุ๋นหอมฉุยแล้ว
“ทำไมล่ะ? ทำไมของดี ๆ ถึงตกไปอยู่ในมือพวกเขาหมด?”
ยิ่งคิดนางก็ยิ่งไม่ยอมรับ พึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้
“ถึงจะแยกบ้านไปอยู่กันเอง แต่พ่อแม่ก็ยังเป็นพ่อแม่ของเฉินสือโถวอยู่ดี! ลูกได้ของดีมาแล้ว กตัญญูต่อพ่อแม่ก็เป็นเรื่องที่สมควรไม่ใช่หรือ?”