เซี่ยหรานลงมาจากเขา
ตลอดทาง ผู้จัดการคอยถามว่าขอเทียนสมรสได้ผลอย่างไรบ้าง แล้วก็บอกว่าบนไหล่เขายังมีศาลเจ้า ถ้าเขารู้สึกว่าไม่พอ ก็สามารถไปหาคนทำนายที่นั่นได้ แต่ถูกเซี่ยหรานตอบกลับด้วยคำพูดว่า ต่อไปนี้ไม่อยากมาขอเรื่องเทียนสมรสที่นี่อีกแล้ว จนผู้จัดการพูดไม่ออก
ผู้จัดการสังเกตสีหน้าเขา เห็นว่าเขาดูไม่ค่อยมีความสุข ก็ไม่กล้าถามต่อ
กลับมาถึงเมืองหลวง เซี่ยหรานไปที่บ้านของผู้กำกับซุนก่อน เพื่อดูเด็กน้อยของเขา
ไม่เจอกันกว่าหนึ่งเดือน ลูกชายผู้กำกับซุนก็คลานได้แล้ว พี่เลี้ยงประคองแขนเล็กๆ จากด้านหลัง เขาก็ยังเดินได้ไม่กี่ก้าวพร้อมเสียงอ้อแอ้
เด็กน้อยดูเหมือนจะยังจำเซี่ยหรานได้ พอเซี่ยหรานยื่นมือไปจะอุ้ม เขาก็ไม่ร้องไม่ดื้อ
ดวงตากลมดำโตจ้องมองเซี่ยหราน แล้วก็ยิ้มให้เขา
“นายอุ้มเด็กเก่งเมื่อไหร่กัน”
ผู้กำกับซุนจะเข้าครัวไปทำอาหารให้เซี่ยหราน พี่เลี้ยงก็เข้าไปช่วย เหลือเพียงเซี่ยหรานที่อุ้มเด็ก และผู้จัดการที่ตาตั้งด้วยความตกใจ อยู่ในห้องนั่งเล่น
ผู้จัดการถามซ้ำสามรอบ: “นายอุ้มเด็กเป็นแล้วเหรอ นายเรียนอุ้มเด็กเมื่อไหร่”
แล้วก็พูดอีก: “ตัวนายเองก็ยังเป็นเด็กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ นายเพิ่งอายุ 19 เองไม่ใช่เหรอ”
เซี่ยหรานใช้ใบหน้าที่แม้จะไม่ค่อยแสดงอารมณ์นัก แต่กลับทำให้เด็กๆ ชอบเป็นพิเศษ หลอกล่อเด็กไปพลาง ตอบอย่างถือเป็นเรื่องปกติ: “ใครกำหนดว่าอายุ 19 แล้วจะอุ้มเด็กไม่เป็น”
ผู้จัดการพูดอย่างกังวล: “รั่นรั่นบอกฉันตรงๆ นะ ฉันรับได้ นายไม่ได้มีลูกกับใครนอกสมรสใช่ไหม ช่วงนี้นายแค่หยุดพักตัวเองใช่ไหม”