เซี่ยหรานเกิดใหม่ได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ยุ่งอยู่กับการปลูกฝังความคิดให้หลิงหลิงอ่านหนังสือให้มากๆ ยังไม่ได้เก็บกวาดบ้านเลย
พอถึงเวลากินข้าว เซี่ยหรานก็ต้องใช้เตาดินเผาหุงข้าว แล้วก็ใช้รูกระทะเล็กๆ ในครัวตั้งกระทะดำๆ ที่ดูเก่าๆ มาทำกับข้าว
ฝีมือทำอาหารของเขาจริงๆ แล้วก็ใช้ได้ทีเดียว
แต่แม่ครัวเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีข้าวของก็ทำอะไรไม่ได้ มีแค่ผักกาดขาวกับหัวไชเท้าและมันหวาน เครื่องปรุงก็มีแค่น้ำมันกับเกลือ
ไม่ว่าพ่อครัวใหญ่แค่ไหนก็ทำอร่อยไม่ได้หรอก
คุณชายก็เป็นคุณชายจริงๆ เอาแต่ออกไปเล่นข้างนอก ปล่อยให้เขาซึ่งเป็นแค่เด็กอายุ 12 ขวบนั่งยองๆ อยู่หน้าเตา หอบแฮ่กๆ หุงหาอาหารให้พวกเขากิน
เซี่ยหรานโกรธจนเตะฟืนที่กองอยู่ข้างเตาแรงๆ พอหายโมโหแล้ว ก็เพิ่งรู้ว่าเสิ่นยวี่เหวยืนมองเขาอยู่ข้างหลัง
เซี่ยหราน: “...”
เซี่ยหรานหันหน้าหนี ไม่สนใจเขา หยิบไม้เขี่ยไฟขึ้นมา ปัดแก้มป่องๆ แล้วเป่าลมเข้าไปในเตา
พอแน่ใจว่าไฟในเตาจะไม่ดับในเร็วๆ นี้ เซี่ยหรานก็เดินไปที่หลุมไฟ เปิดฝาหม้อ พอน้ำเดือดก็เริ่มโยนผักกาดขาวกับหัวไชเท้าลงไปอย่างบ้าคลั่ง แล้วเติมน้ำมันกับเกลือ
เห็นภาพนี้ เสิ่นยวี่เหวยที่ยืนดูเงียบๆ อยู่ตลอด ก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนเขาจะอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นความพยายามของเซี่ยหรานกับใบหน้าที่เย็นชา ก็กลืนคำพูดนั้นลงคอไป
เสิ่นยวี่เหวยอดทนไว้ได้ แต่ช่างกล้องทนไม่ไหวจริงๆ ร้องเรียกเซี่ยหรานที่ยังคงกวนหม้ออย่างบ้าคลั่งว่า “ผมจำได้ว่าต้องใส่น้ำมันก่อน รอให้ร้อน แล้วใส่ผักกาดขาว สุดท้ายค่อยต้มนี่นา?”
เซี่ยหรานหันกลับมามองเขา ขมวดคิ้ว แล้วถามอย่างจริงจังว่า “คุณทำอาหารเป็นไหม?”