เซี่ยหรานถือชามข้าวเดินเข้าไป เฮ่อจวินนอนแผ่เหมือนแพนเค้กบนเตียงจริงๆ
ทั้งตัวนิ่งไม่ขยับ จ้องเพดานไร้ความรู้สึก สวมเพียงเสื้อฮู้ดบางๆ กับกางเกงยีนส์ ไม่ได้ใส่เสื้อคลุม ไม่ได้ห่มผ้า ดูเหมือนตั้งใจจะให้ตัวเองหนาวตาย
เซี่ยหรานเพิ่งวางข้าวบนโต๊ะหัวเตียง ยังไม่ทันได้พูด เฮ่อจวินพูดตรงๆ ว่า "ไปให้พ้น"
เซี่ยหราน: "..."
นายมาเข้า "แปลงร่าง" นี่ไม่ผิดเลยจริงๆ
เซี่ยหรานลากเก้าอี้นั่งข้างเตียง เปิดไฟในห้องด้วย เห็นชัดขึ้นอีก
กำลังจะปลอบเขา จู่ๆ ก็สังเกตเห็นรอยน้ำตาจางๆ บนใบหน้าอีกฝ่าย เซี่ยหรานตกใจมาก เขาไม่คิดเลยว่าเฮ่อจวินจะเป็นฝ่ายร้องไห้ก่อน
คุณชายเศรษฐีที่ตั้งแต่ปรากฏตัวก็มีท่าทีหยิ่งผยองเต็มหน้า ขี่จักรยานยี่ห้อดังออกสื่อทุกวัน ชนกับใครก็เถียง ต่อสู้ยังไม่ลืมอวดเบ่ง
ตอนนี้กลับร้องไห้เพราะโดนหลอกให้คบหาในโลกออนไลน์???
นี่นายพังคาแรคเตอร์ตัวเองชัดๆ
"นายร้องไห้ทำไม?" เซี่ยหรานถามเขา
"ไม่เกี่ยวกับนาย"
"..."
อยากหามาเย็บปากคนนี้ให้ติดจริงๆ
เซี่ยหรานนั่งข้างเตียงเขา เขามีความอดทนสูงกับคนอารมณ์ร้ายแบบเฮ่อจวิน ไม่ได้โกรธอะไร กลับอยากรู้เรื่องโดนหลอกให้คบหาในโลกออนไลน์ของเขาด้วยซ้ำ
หลินเฟิงทำเป็นลึกลับไม่ยอมบอก จู้หมิงในหัวมีแต่ข้าว เสิ่นยวี่เหวยไปล้างจาน หลิงหลิงดูแลไฟ
เซี่ยหรานหาคนอื่นถามไม่ได้ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถามเขา "นายโดนหลอกไปเท่าไหร่?"
เฮ่อจวินไม่พูด
เซี่ยหรานก็ไม่รู้จะพูดอะไร
ชาติก่อนเขาอยู่ใต้การกดขี่ของเสิ่นยวี่เหวยมาตลอด ไม่เคยมีความรัก
สมัยเรียนไม่ต้องพูดถึงเรื่องแอบรัก พูดกับผู้หญิงในห้องน้อยมาก และหลังจากออกจากเสิ่นยวี่เหวย เขาก็ยังคงโดดเดี่ยว การได้ใกล้ชิดกับเพศตรงข้ามที่สุดก็คือตอนเข้าวงการบันเทิงใหม่ๆ ถูกคนรังแก ตอนที่ฟางหลิงออกมาช่วยเขาแก้ต่าง