ที่แท้เส้นแบ่งและกฎที่ยึดมั่นยืนหยัดมาตลอด ก็สามารถถูกทำลายได้ง่ายดายเพียงเท่านี้เอง
เสิ่นยวี่เหวยเป็นครั้งแรกที่ถามตัวเองอย่างจริงจัง ผู้ชายหรือผู้หญิงมันต่างกันหรือ? การเป็นเกย์มันเกี่ยวอะไร? การเป็นน้องชายมันมีปัญหาหรือ?
ไม่มี
ไม่มี
ยังไม่มี
ไม่มีปัญหาใดๆ เลย
เพียงเพราะตัวเองไม่ไปรับเขาที่โรงเรียน เซี่ยหรานก็เศร้าจนเมาได้ขนาดนี้ เหมือนตอนที่ตัวเองไปต่างประเทศ คนคนนี้คิดถึงตัวเองจนกอดเสื้อผ้าของตัวเองร้องไห้โฮ
ถ้าตัวเองไม่รักเขา ไม่ชอบเขา ไปอยู่กับคนอื่น เขาจะไม่เศร้าเสียใจมากขนาดนั้นหรือ?
ถ้าเป็นแบบนั้น ถ้าจำเป็นต้องเป็นตัวเองเท่านั้น ทำไมตัวเองจะยอมตามใจเขาไม่ได้ล่ะ?
ตัวเอง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะชอบเขาไม่ได้
ถ้าเขาชอบเซี่ยหราน และเซี่ยหรานก็ชอบเขา ทำไมพวกเขาจะอยู่ด้วยกันไม่ได้?
พวกเขาอยู่ด้วยกันได้
เมื่อคิดได้ เสิ่นยวี่เหวยก็ตัดสินใจจะไม่หนีอีกต่อไป
เขาโทรกลับบ้าน เพื่อจะถามว่าเซี่ยหรานอยู่บ้านหรือไม่ ตัวเองมีเรื่องจะคุยด้วย แต่กลับได้รับแจ้งจากพ่อแม่ว่า เซี่ยหรานไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงแล้ว
เสิ่นยวี่เหวยรู้สึกแปลกใจ ขมวดคิ้ว: “เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เมืองหลวงเหรอ? ไม่ใช่เมือง A หรือ?”
“ไม่ใช่” พ่อดูเหมือนจะรู้สึกแปลกใจเหมือนกัน คาดเดาว่า “อาจจะเป็นเพราะเธอไปต่างประเทศกะทันหัน เขาชอบ cling กับเธอตลอด เธอไม่อยู่ที่เมือง A เขาก็คงไม่อยากอยู่ต่อ ฉันจำได้ว่าเธอเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวง น่าจะอยากไปเที่ยวเมืองที่เธอเคยอยู่ก็ได้”