ตีห้า ไก่เพิ่งขันได้ไม่กี่ครั้ง หมู่บ้านเล็ก ๆ ห่างไกลแห่งนี้ก็มีคนตื่นกันหลายคนแล้ว
ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้า พวกผู้ชายสวมเสื้อผ้าปะชุน ถ่มน้ำลายใส่มือสองที ขยี้มือ แล้วแบกจอบขึ้นไปไถนาบนภูเขา
เด็กอายุเจ็ดแปดขวบแบกกระบุงไม้ไผ่ เดินตามผู้ใหญ่อย่างเงียบ ๆ
เขาไปตัดหญ้าให้หมูในทุ่งนา
หยดน้ำค้างบนยอดหญ้าทำให้ขากางเกงยาว ๆ เปียกโชก จนหนาวสะท้าน
"โกวหว่า วันนี้ทำไมไม่เรียกหลิงหลิงออกมาตัดหญ้าหมูด้วยกันล่ะ? เมื่อก่อนพวกเราสองคนสนิทกันไม่ใช่เหรอ?"
"พี่ชายเขาไม่ให้มา" โกวหว่าพูดอย่างห่อเหี่ยว
"ทำไม? ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ?"
โกวหว่าส่ายหน้า กระเถิบกระบุงที่ไหลลงเรื่อย ๆ ก่อนจะพูดอย่างไม่พอใจ "พี่ชายเขาบอกว่าจะให้หลิงหลิงตั้งใจเรียน ต่อไปต้องเรียนทุกวัน ไม่มีเวลามาตัดหญ้าหมูกับฉัน"
ชายคนนั้นคิดว่าเป็นแค่คำพูดเล่น ๆ หลังจากเด็กทะเลาะกัน ก็หัวเราะตามไปสองที แล้วพูดว่า "ไม่ตัดหญ้าหมู หมูบ้านเซี่ยหรานจะกินลมตะวันตกเหรอ? นายฟังเขาโม้ เขาแกล้งนายเล่นน่ะ"
โกวหว่าคิดทบทวน แล้วทำสีหน้าจริงจังเลียนแบบเซี่ยหรานในวันนั้น พูดว่า "เขาบอกว่าหญ้าหมูเขาตัดได้ นาเขาทำได้ ถึงไม่มีเงินเขายอมออกไปขอทาน แต่น้องสาวเขาต้องอยู่บ้านตั้งใจเรียน ห้ามไปไหน โดยเฉพาะห้ามมาเล่นกับฉัน"
ได้ยินแบบนี้ ชายคนนั้นก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ หันกลับมาถาม "เขาพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
โกวหว่าพยักหน้าแรง
ชายคนนั้นหยุดคิดอยู่ข้างทาง นึกย้อนถึงช่วงนี้ที่เห็นเซี่ยหรานในหมู่บ้าน ไม่รู้เด็กคนนั้นเป็นอะไรไปแล้ว ปกติเป็นคนเงียบ ๆ ไม้เรียวเคาะยังไม่ออกเสียง ใครเจอหน้ากันก็ทำหน้าบึ้งไม่พูดไม่จา ช่วงนี้ดูเหมือนอาการพวกนี้จะหนักขึ้นกว่าเดิม
ไม่ได้ กลับไปต้องคุยกับเขาดี ๆ
ขี้ขลาดกลัวคนขนาดนี้ไม่ดีเลย ต่อไปไม่มีทางเอาไหนแน่
ขอบฟ้าเริ่มเป็นสีขาว
ตอนไก่ขัน เซี่ยหรานก็จุดเทียนตื่นแล้ว
เขาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ออกไปกวาดลานบ้านให้อาหารไก่ เข้าบ้านมาเห็นหลิงหลิงยังนอนอยู่ ก็ไปเอาสมุดกับหนังสือในกระเป๋านักเรียนออกมาก่อน ใช้มีดถากเหลาดินสอให้เรียบร้อย แล้ววางรวมกันบนม้านั่ง ให้หลิงหลิงตื่นมาจะได้ทำการบ้านได้เลย
เห็นสายกระเป๋านักเรียนขาด เซี่ยหรานก็หักห่อผ้า เข็มกับด้ายที่ตู้ไม่มีมือจับ แล้วมานั่งซ่อมที่หน้าประตู
เจ้าตูบสีเหลืองของบ้านก็ตื่นเหมือนกัน เห็นเขาแล้วก็รีบกระดิกหางเข้ามาคลอเคลีย
เซี่ยหรานลูบหัวมัน ชี้ไปที่ห้องของหลิงหลิง พูดว่า "ไป ไปปลุกน้องตื่น"
เจ้าตูบได้คำสั่ง ก็วิ่งดีใจเข้าไปในห้อง กระโดดขึ้นเตียงไปคลอเคลียหลิงหลิงที่ยังนอนอยู่
ทั้งใช้ลิ้นเลีย ทั้งใช้ตัวดัน เห็นยังไงก็ไม่ตื่น ถึงได้เห่าสองทีใส่คนในผ้าห่ม
ในที่สุดหลิงหลิงก็ตื่นแล้ว มือหนึ่งลูบเจ้าตูบ อีกมือขยี้ตา
เธอไม่มีนิสัยตื่นนอนแล้วหงุดหงิด พอคลานออกมาจากผ้าห่ม ก็เริ่มใส่เสื้อผ้าอย่างว่าง่าย ยังพับผ้าห่มด้วย
"พี่"
หลิงหลิงออกมาจากห้อง เห็นเซี่ยหรานนั่งซ่อมกระเป๋านักเรียนให้อยู่หน้าประตู ก็ยิ้มวิ่งเข้ามาทักทาย
เซี่ยหรานยื่นมือไปรับเธอ รับคำว่า "อืม" แล้วเห็นผมยุ่งเหยิงของเธอ จึงบอกเจ้าตูบว่าหวี รอให้เจ้าตูบคาบหวีแดงมาแล้ว ก็ให้หลิงหลิงนั่งบนม้านั่งตรงหน้าเขา ปากคาบหนังยาง เริ่มหวีผมให้เธออย่างละเอียด
"พี่ วันนี้หนูอยากถักเปีย 3 ปอย โกวหว่าบอกว่าวันนั้นเขาเห็นในทีวี รู้สึกว่าสวยดี"
ตอนแรกก็จะพยักหน้า แต่พอได้ยินครึ่งหลัง เซี่ยหรานชะงักไป ขมวดคิ้ว "เปีย 3 ปอยไม่สวย พี่ถักให้สวยกว่า"
เซี่ยหรานเป็นคนมือ精巧มาตลอด ถนัดเรื่องละเอียดพวกนี้มาก ไม่นานก็ถักเปียตะขาบสวย ๆ ให้เธอ
สองพี่น้องเหมือนแม่หมด ถึงแม้จะเด็กทั้งคู่ คนหนึ่ง 12 ขวบ คนหนึ่งพ้นตรุษจีนเพิ่ง 7 ขวบ แต่ก็เป็นเชื้อสายคนงามมาแต่กำเนิด
นิสัยเซี่ยหรานเหมือนพ่อขี้ขลาดของเขาที่ครึ่งวันยังบีบไม่ออกสักคำ มองยังไงก็หม่นหมอง ถึงจะหล่อก็จริงแต่ไม่น่าเอ็นดู ส่วนหลิงหลิงน่ารัก มองมุมไหนก็สดใส โดยเฉพาะช่วงนี้พอเซี่ยหรานอาบน้ำล้างให้สะอาด กลับสวยกว่าเด็กผู้หญิงในเมืองเสียอีก
แต่เซี่ยหรานมีข้อกำหนดให้เธอ ตอกย้ำเสมอว่า "อยากได้อะไรพี่ซื้อให้หมด ของที่คนอื่นให้ห้ามรับ รู้ไหม?"
"อืม หนูฟังพี่"
หลิงหลิงกอดมันฝรั่งอบหอม ๆ กินอยู่ พยักหน้าไม่หยุด
เซี่ยหรานพูดอีกว่า "ห้ามออกจากบ้านคนเดียวด้วย ให้อยู่ห่าง ๆ พวกผู้ชายในหมู่บ้าน พวกเขาคุยด้วยอย่าไปสนใจ"
หลิงหลิงพยักหน้าต่อ
"แล้วก็ อย่าเล่นกับโกวหว่า เขาเป็นคนไม่เอาไหน"
หลิงหลิงที่กำลังพยักหน้าดี ๆ อยู่ชะงักไป หันกลับมามองเขา ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ทำไมล่ะ? พี่โกวหว่าดีกับหนูนะ..."
เซี่ยหรานพูดเสียงเย็น "บอกว่าไม่ก็คือไม่ เธอไม่เหมือนเขา เธอตั้งใจเรียน สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วไปเรียนทำงานแต่งงานข้างนอก ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก"
เด็ก 7 ขวบยังไม่เข้าใจเรื่องไกลขนาดนั้น
หลิงหลิงกระพริบตา รู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังดูเปลี่ยวเหงาจัง ใกล้จะร้องไห้แล้วพูดว่า "หนูคนเดียวเหรอ?"
"เป็นไปได้ยังไง?" เซี่ยหรานขมวดคิ้ว พูดทันที "แน่นอนว่าต้องไปด้วยกัน เธอคนเดียวอยู่ข้างนอกพี่ก็ไม่วางใจเหมือนกัน รอพี่เข้ามหาวิทยาลัยได้ก็จะพาเธอไปเรียนมัธยมกับมัธยมปลายข้างนอก เธอจะได้เติบโตเหมือนเด็กผู้หญิงในเมือง"
เด็กผู้หญิงในเมือง?
หลิงหลิงไม่เคยเห็น ที่บ้านไม่มีทีวี เธอมีโอกาสไปดูทีวีที่ร้านค้าหมู่บ้านบ้างเป็นครั้งคราว ผู้หญิงในนั้นใส่เสื้อผ้าสวยทันสมัย
นั่นคงเป็นเด็กผู้หญิงในเมือง
หลิงหลิงกัดมันฝรั่งคำหนึ่ง ยื่นไปให้เซี่ยหรานกิน พูดเสียงเบา "แต่เราไม่มีเงินนะพี่ เงินที่พ่อทิ้งไว้ใกล้จะหมดแล้วใช่ไหม?"
เซี่ยหรานกำลังถักผมให้เธออยู่ ผู้หญิงมือชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง หลิงหลิงไม่มีแววตาไร้เดียงสาแบบเด็ก 7 ขวบ มีแต่ความกังวลกับความขมขื่น
แก่แดดเกินไปหน่อยแล้วจริง ๆ
ชาติที่แล้ว เด็กเจ็ดแปดขวบที่เซี่ยหรานเห็น ยังร้องไห้เกลือกกลั้วในซูเปอร์มาร์เก็ตเพราะพ่อแม่ไม่ซื้อของเล่นให้ ส่วนหลิงหลิงรู้กระทั่งว่าเงินพวกนั้นไม่พอใช้
เธอต้องแอบคิดคำนวณแน่ ๆ
เด็กเล็กขนาดนั้น กลับคิดคำนวณ
"ใช้พอ" เซี่ยหรานก้มหน้า ถักเปียให้เธอต่อ "พี่ไม่มีทางอดเธอหรอก วางใจเถอะ"
เขากำลังโกหก
หลิงหลิงดูออก มองเขาแน่วแน่ พูดเบา ๆ ว่า "พี่ หนูไม่เรียนหนังสือแล้วดีกว่า"
มือของเซี่ยหรานสั่นสะท้านอย่างแรง แม้แต่หัวใจก็สั่น
แล้วก็มีความเจ็บแน่น ๆ ซ่านไปหมด
หลิงหลิงไม่เห็นความผิดปกติของเขา กระพริบตาแล้วพูดว่า "พี่ ผลพี่ดีกว่าหนู แล้วพี่ก็จะขึ้นมัธยมแล้ว พี่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลั..."
เซี่ยหรานเงยหน้าขึ้นทันที หน้าตาเคร่งขรึมขัดขึ้นว่า "ให้พี่ไปเรียนเหรอ? ปีนี้เธอเพิ่งกี่ขวบ? พอพี่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เธอก็เพิ่ง 13 เอง เธอจะออกไปทำงานหาเงินมาจ่ายค่าเทอมพี่ได้ไง?"
พูดจบไม่สนว่าเธอสีหน้าเป็นยังไง กระตุกเปียเธอทีหนึ่ง พูดเสียงเย็นว่า "เชื่อฟัง ตั้งใจเรียน ไม่ตั้งใจเรียนดี ๆ พี่จะตีให้ตาย"
ตีให้ตาย ตีให้ตาย
หลิงหลิงไม่รู้ว่าช่วงนี้พี่ชายเธอเป็นอะไรไป ขยับจะตีให้เธอตายตลอด เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้เลย
พี่ชายแปลกจัง
"ถ้าไม่ได้จริง ๆ พี่เอาหนูไปให้คนอื่นเลี้ยงไหม? เงินพวกนั้นพี่อยู่คนเดียวก็พอนะ"
"เอาไปให้บ้านโกวหว่าเหรอ? มันบอกเธอมาใช่ไหม?" เซี่ยหรานกัดฟันหวีปลายผมให้เธอแรง ๆ พูดอย่างดุเดือดว่า "ช่างฝันไปเถอะมัน!"
จริง ๆ แล้ว ยังมีทางหาเงินได้ก้อนหนึ่ง
ชาติที่แล้วตอนเข้าร่วม "แปลงร่าง" พวกเขาสองพี่น้องต่างก็เคยได้เงินก้อนหนึ่ง
————
PS:
ชื่อเซี่ยหรานแม่เป็นคนตั้ง ส่วนชื่อน้องสาวพ่อเป็นคนตั้งหลังจากแม่ตาย เลยแตกต่างกันมาก