มุมปากฉู่เหยาเหยายกขึ้น แต่ไม่ได้ตอบ สายตาลึกล้ำทอดมองไปยังความมืดเบื้องหน้า
เธอหวังว่าพวกนั้นจะรีบมา
รัตติกาลยังคงดำเนินต่อไป สำหรับเหล่าพี่น้องหน้าใหม่ นี่เป็นช่วงเวลาทรมานอย่างไม่ต้องสงสัย ราวกับกำลังรอความตายมาเยือน แม้ฉู่ซือซือจะบอกพวกเขาแล้ว แต่ทุกคนก็ยังสงสัยในฝีมือของ «พี่เขย» อยู่ดี
เพราะกลยุทธ์ปืนฉีดน้ำที่ฉู่เหยาเหยาภาคภูมิใจนักหนาถูกแก้ทางไปแล้ว
ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหว
ชายคนหนึ่งรีบวิ่งมาหยุดอยู่ใต้บ้าน ก่อนรายงานอย่างนอบน้อมว่า “หัวหน้าฉู่ มีกลุ่มคนจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางเรา อยู่ห่างไปไม่ถึง 1 กิโลเมตรแล้วครับ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหลายคนบีบรัด
พวกมันมาแล้ว
ฉู่เหยาเหยาถามว่า “พวกมันเดินดุ่ม ๆ มาแบบนี้เลยเหรอ?”
ชายคนนั้นพยักหน้าตอบ
“ครับ พวกมันรักษาขบวนเดินมา มีเกือบ 300 คน ไม่มีแผนการรบอะไรเลย”
มุมปากฉู่เหยาเหยายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ดูท่าจะไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาจริง ๆ สินะ” เธอพึมพำ น้ำเสียงแฝงความยินดีอยู่บ้าง
ฉู่ซือซือยิ้มแล้วพูดว่า “ฮึ ยิ่งพวกมันวางท่ากร่างตอนนี้ เดี๋ยวก็ยิ่งเจ็บหนัก!”
ฉู่เหยาเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนสั่งว่า “ฟังคำสั่ง ทุกคนประจำที่ รอจนพวกมันหมดความสามารถในการโต้กลับ แล้วค่อยบุกออกไปพร้อมกัน”
เสียงหวานที่แฝงจิตสังหารดังชัดไปถึงหูทุกคน
สีหน้าของหลินเจาและคนอื่น ๆ พลันฮึกเหิมขึ้นมา