อวิ๋นเยว่ขมวดคิ้วถามว่า “ทวดอะไรของนาย?”
หลินเซียวส่ายหน้าแล้วตอบ “ไม่มีอะไร เธอเรียกฉันมามีเรื่องอะไรเหรอ?”
อวิ๋นเยว่จ้องหลินเซียวอย่างประหลาดใจ พลางกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ทำไมนายใส่ชุดแบบนี้มา?”
เธอถาม
หลินเซียวชะงักไป ก่อนก้มมองตัวเอง ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว
อืม...
เขารู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ ยังไงเธอก็เคยเห็นมาแล้ว
“ฉันกำลังเคลิ้มหลับอยู่ เธอเรียกมาก็เลยลืมแต่งตัว มีอะไรก็พูดมา ฉันจะบังไว้ให้”
เขาขยับตัวไปนั่งริมเตียง แล้วดึงผ้าห่มคลุมต้นขา
อวิ๋นเยว่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองผ้าห่มผืนนั้น
ผ้าห่มที่เธอใช้คลุมตัว แต่หลินเซียวกลับเอาไปคลุมตรงนั้น
เธอถลึงตามองเขา แม้จะกำลังดีใจอยู่ แต่ก็คร้านจะถือสา
“ฉันมีข่าวดีจะบอก”
เธอเอ่ยอย่างตื่นเต้น
หลินเซียวเองก็แปลกใจขึ้นมา ถามว่า “ข่าวดีอะไรเหรอ?”
แววตาของอวิ๋นเยว่เป็นประกาย
“ฉันทะลวงขั้นแล้ว ขั้นราชันระยะกลาง”
เธอจ้องหลินเซียวพลางกล่าว
คำพูดสั้น ๆ ประโยคเดียวทำให้หลินเซียวเบิกตากว้างอย่างห้ามไม่อยู่
แม้จะไม่รู้ว่าขั้นราชันเป็นระดับแบบไหน แต่เขาก็เข้าใจว่าการทะลวงขั้นมาถึงระดับนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
ทำไมถึงทะลวงขั้นได้แล้วล่ะ?
“เป็นเพราะศพพวกนั้นเมื่อกี้เหรอ?” เขาถามอย่างประหลาดใจ
อวิ๋นเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็เกี่ยวข้องกันมาก”