หลินเซียวควบคุมอารมณ์ไว้ได้
เงยหน้ามองไป ก็เห็นซูเมี้ยวเมี้ยวยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์พอดี ใบหน้างดงามล่มเมืองของเธอฉายแววประหลาดใจ
แต่คนที่มองเขาไม่ได้มีแค่คนเดียว ทันทีที่เสียงดังขึ้น แววตาเคียดแค้นของหวังน่าก็จับจ้องมาที่เขาเช่นกัน สีหน้าดูขุ่นเคืองอย่างยิ่ง
หลินเซียวยิ้มแล้วกล่าวว่า “พอดีขุดเจอทองอีกนิดหน่อย ก็เลยมาหาคุณ”
หวังน่าได้ยินดังนั้น เพลิงโทสะในใจก็ยิ่งลุกโชน
เมื่อวานเธอพลาดค่าคอมมิชชันไปเกือบหมื่น ไม่นึกเลยว่า...วันนี้จะมีอีก!
บนใบหน้างามของซูเมี้ยวเมี้ยวปรากฏสีหน้าประหลาดใจ
“มีอีกแล้วเหรอ?”
หลินเซียวก้าวไปยืนตรงหน้าซูเมี้ยวเมี้ยว โดยมีเคาน์เตอร์คั่นระหว่างพวกเขา
หวังน่าไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองเขาด้วยแววตาหม่นหมอง
คนอื่น ๆ ต่างพากันมองมา สำรวจเขาด้วยความประหลาดใจ
กรุ๊งกริ๊ง
หลินเซียวเททองทั้งหมดในถุงพลาสติกลงบนถาด เสียงกระทบกันดังใสกังวาน
รูม่านตาของผู้คนรอบข้างหดเล็กลงพร้อมกัน
หวังน่ากำหมัดแน่น ลมหายใจเริ่มกระชั้นขึ้น
มาอีกกองแล้ว!
ทองพวกนี้มาจากไหนกันแน่?
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความริษยาเคียดแค้น ลมหายใจยิ่งกระชั้นถี่ขึ้น
ซูเมี้ยวเมี้ยวยกมือปิดปากเล็ก ๆ ของตัวเอง
“เยอะขนาดนี้อีกแล้วเหรอ?” ในดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยแววไม่อยากเชื่อ
หลินเซียวกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ชั่งดูสิ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองหลินเซียวลึก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะนำทองไปชั่ง
สี่ร้อยห้าสิบกรัม!
หัวใจดวงน้อยของเธอเริ่มเต้นรัวขึ้นมา
ค่าคอมมิชชันเกือบหมื่นอีกแล้ว!