เจียงชูหนิงรีบดึงหลินเซียวขึ้นจากพื้น แขนซ้ายโอบแผ่นหลังของเขาไว้ พยุงร่างกายเอาไว้
“หลินเซียว คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”
ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความกังวล เธอถามอย่างร้อนใจ
หลินเซียวส่ายศีรษะที่ยังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร...”
ทันทีที่สิ้นเสียง กระแสอุ่นสายหนึ่งก็ไหลลงมาตามหน้าผาก
“เลือดออกแล้ว รีบนั่งลงเร็ว”
เจียงชูหนิงประคองหลินเซียวไปนั่งบนโซฟา หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดเลือดบนหน้าผากของเขา คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย สีหน้าจริงจังอย่างยิ่ง
ในหัวของหลินเซียวยังคงมีเสียงหึ่ง ๆ ดังอยู่ ใจก็เริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมา
รู้อย่างนี้ใช้แหวนเสียก็ดี!
เดิมทีแค่อยากลองใช้ความสามารถดูเท่านั้น ไม่คิดเลยว่า...จะลองเกินตัวขนาดนี้
แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขารู้ถึงระดับฝีมือของตัวเองในตอนนี้แล้ว ต่อกรกับนักเลงกระจอกสามสี่คนคงไม่ใช่ปัญหา แค่ประสบการณ์การต่อสู้น้อยไปหน่อยเท่านั้น
หวังหลงนอนอยู่บนพื้น เลือดไหลไม่หยุดเช่นกัน
เขาฝืนทนความเจ็บปวดอย่างหนัก กล่าวอย่างเหี้ยมเกรียมว่า “บ้าเอ๊ย พวกแกตายแน่ พวกแกตายแน่ โทรเรียกคน... โทรเรียกคนมาเร็ว!”
นักเลงอีกคนที่ล้มอยู่บนพื้นฝืนความเจ็บปวด แล้วเริ่มโทรศัพท์
เจียงชูหนิงยังคงเช็ดแผลให้เขา
หลินเซียวยกมือจับข้อมือของเจียงชูหนิง ห้ามเธอไว้
“ผู้จัดการเจียง พวกเราไปก่อนเถอะ”
เขาฝืนทนความเจ็บปวด เอ่ยช้า ๆ
เจียงชูหนิงได้ยินคำพูดของหวังหลงเช่นกัน จึงส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ต้องไป วันนี้ต้องให้พวกมันอธิบายเรื่องนี้กับคุณ!”