สีหน้านางพลันเย็นชาลง แววตาเย็นเยียบ
หลินเซียวหัวเราะพลางกล่าวว่า “เอามาแน่นอน ให้คุณดูได้ แต่คุณก็ควรให้ผมดูเคล็ดวิชาด้วยไม่ใช่เหรอ? เมื่อกี้คุณบอกว่าไม่ได้พกติดตัวมา จะไปหามาได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?”
อวิ๋นเยว่สัมผัสได้ถึงความระแวดระวังของหลินเซียว จึงไม่พอใจขึ้นมา
“แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ฉันจะหลอกนายไปทำไม?” นางกล่าวเสียงเย็น
หลินเซียวหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า
“ท่านเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ย่อมไม่คิดหลอกผมอยู่แล้ว แต่ผมเป็นคนระวังตัวมาก ท่านเทพธิดาโปรดอย่าถือสา” เขายังคงยิ้มอย่างสงบนิ่ง ตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ
แววลังเลวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาคู่งามของอวิ๋นเยว่
แต่ตอนนี้นางไม่มีเวลาให้คิดมากแล้ว หากยังไม่รีบได้ยามา เกรงว่าจะไม่ทันการณ์จริง ๆ
“ได้ เอายาให้ฉันดู แล้วฉันจะเอาเคล็ดวิชาให้นาย”
เมื่อตัดสินใจได้ นางก็กล่าวเสียงเรียบเย็น
หลินเซียวมองอย่างคลางแคลงใจ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์คนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
อย่างไรเสียยาก็อยู่ในมือเขา เทพธิดาศักดิ์สิทธิ์คนนี้คงยังไม่มีความสามารถพอจะชิงไปตรง ๆ ดูสักหน่อยก็แล้วกัน
“ได้สิ ตกลงตามนี้นะ”
หลินเซียวพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหันหลังแล้วยื่นมือผ่านม่านพลังกั้น หยิบถุงพลาสติกในพื้นที่สีฟ้าออกมา
อวิ๋นเยว่เห็นดังนั้น ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
ประหลาดเกินไปแล้ว!
ในมุมมองของนาง หลินเซียวเพียงยื่นมือเข้าไปในกำแพงแล้วหยิบถุงพลาสติกออกมา ทว่ากำแพงกลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย