หลินเซียวหยิบบัตรธนาคารออกมาแล้วยื่นให้
หลิวซานเอ๋อร์โบกมือเบา ๆ
หลี่หู่รีบวิ่งเข้ามา แต่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นเลย
“ยังไม่รีบขอโทษพี่หลินเซียวอีกหรือ? มองอะไรอยู่! นี่พี่น้องของฉัน แกยังกล้าตีเขาอีกหรือ? กลับไปแล้วไปรับโทษด้วยตัวเอง!”
หลิวซานเอ๋อร์กล่าวเสียงต่ำ
ร่างของหลี่หู่สั่นสะท้าน รีบก้มคำนับ
“ขอโทษครับพี่เซียว ผม...ผมตาถั่วมองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน ขอโทษจริง ๆ ครับ” น้ำเสียงของเขาจริงใจ แววตาเต็มไปด้วยความประหม่า
หลินเซียวเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ
“คราวหน้าก็ระวังหน่อย”
หลี่หู่พยักหน้ารัว ๆ แล้วตอบว่า “ครับ ขอบคุณพี่เซียว ขอบคุณมากครับพี่เซียว”
ฮึ
หลิวซานเอ๋อร์ส่งเสียงฮึ ก่อนกล่าวว่า “ไป โอนให้สองล้าน”
เขายื่นบัตรธนาคารให้
หลี่หู่รับไปแล้วเริ่มทำรายการอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็จัดการเรียบร้อย
“พี่เซียวครับ บัตรของคุณครับ”
หลี่หู่ยื่นบัตรธนาคารคืนให้ด้วยสองมืออย่างนอบน้อมยิ่ง
หลินเซียวรับไว้
หลิวซานเอ๋อร์ยิ้มพลางกล่าวว่า “ตั๋วสัญญาใช้หนี้ยังอยู่กับฉัน กลับไปแล้วฉันจะฉีกทิ้งให้ นายอยากให้ฉันเขียนใบเสร็จให้ด้วยไหม พี่หลินเซียว?”
สายตาคู่นั้นจับจ้องสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ ตลอดเวลา
หลินเซียวเองก็สังเกตเห็น จึงส่ายหน้าเบา ๆ พลางยิ้ม “ไม่ต้องหรอก ฉันเชื่อใจนาย อีกอย่าง นายก็ไม่กล้าเล่นตุกติกกับฉันหรอก ใช่ไหม?”
เขายิ้มอย่างมีนัย
หลิวซานเอ๋อร์มองเขาลึกซึ้ง ก่อนยิ้มแล้วพยักหน้า
“แน่นอน ฉันจะเล่นตุกติกกับพี่น้องตัวเองได้ยังไง?” ใบหน้าของเขาไม่มีแววโกรธเคืองแม้แต่น้อย