ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า
หลินเซียวหันกลับมายื่นถุงหิ้วให้พร้อมรอยยิ้ม “เอาไปสิ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเงยหน้าสบตาเขา
“หลินเซียว รอพวกเขากลับไปแล้ว เราเอากระเป๋าไปคืนกันดีไหม ไม่จำเป็นต้องซื้อจริง ๆ นะ” เธอพูดอย่างลังเล
หลินเซียวเหลือบตามองเธออย่างอ่อนใจ
“เธอชอบแล้วจะคืนทำไมล่ะ ฉันไม่ได้ซื้อให้พวกเขาสักหน่อย ซื้อให้เธอต่างหาก รีบรับไปสิ” เขาพูดยิ้ม ๆ
ซูเมี้ยวเมี้ยวกัดริมฝีปากเบา ๆ
“แต่ว่า...”
ของขวัญราคาหลายแสน ต่อให้เป็นตอนที่ครอบครัวของเธอยังรุ่งเรือง เธอก็ไม่เคยได้รับของขวัญราคาแพงขนาดนี้
หลินเซียวหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “เอาละ รับไปเถอะ เธอซื้อเสื้อผ้าให้ฉัน ฉันซื้อกระเป๋าให้เธอ แบบนี้ก็เรียกว่าต่างตอบแทนกันไม่ใช่หรือไง”
“อีกอย่าง ใบเสร็จถูกซุนหยางหยางแย่งไปแล้ว จะคืนอะไรได้อีก รีบรับไปเถอะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของซูเมี้ยวเมี้ยวก็ฉายประกายซับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อครู่ตอนใบเสร็จถูกแย่งไป หลินเซียวไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย แสดงว่าเขาไม่คิดจะเอาไปคืนตั้งแต่แรก
เขาซื้อให้เธอจริง ๆ หรือ?
เธอมองถุงหิ้วใบหรู ความคิดในหัวเริ่มสับสน
หลินเซียวพูดยิ้ม ๆ “ถ้าอย่างนั้น พอวันหน้าเธอมีเงินแล้ว ค่อยซื้อของดี ๆ มาให้ฉันก็ได้”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มปากยิ้ม ก่อนจะหยอกเขาว่า “ฉันเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน จะมีโอกาสซื้อของดีขนาดนี้ให้คุณได้ยังไง”
หลินเซียวหัวเราะ
“ก็ไม่แน่หรอก บางทีวันหนึ่งเธออาจกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง แถมยังมีฐานะเหนือกว่าพ่อของเธอก็ได้”