หลินเซียวชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วขึ้นมา
เจ้าของสายตาคู่นั้นไม่ใช่ใครอื่น หากเป็นซุนหยางหยางที่เมื่อก่อนแทบไม่กล้าสบตาเขา ทว่าตอนนี้กลับเงยหน้าขึ้น ยิ้มเยาะ แล้วสบตาเขาอย่างไม่หวาดหวั่น
หลินเซียวใจหายวาบ
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หรือเรื่องอายุขัยหนึ่งปีจะเกี่ยวข้องกับเธอ?
เขามองเธอลึก ๆ แววเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตา แต่ไม่ได้สนใจอีก ก่อนก้าวกลับเข้าไปในห้องทำงานของตน
ทว่าในใจกลับหนักอึ้งอย่างยิ่ง
แม้จะยังไม่มีเบาะแสอะไร แต่จากคำที่คุณปู่บอกว่าซุนหยางหยางเป็นตัวกาลกิณีของเขา บวกกับท่าทีผิดปกติของเธอเมื่อครู่ เขาแทบจะแน่ใจแล้วว่าเรื่องอายุขัยหนึ่งปีเกี่ยวข้องกับซุนหยางหยางโดยตรง
แต่เขาคิดไม่ออกว่าซุนหยางหยางคนเดียวจะทำอะไรเขาได้?
หลิวเฮ่า?
หลินเซียวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ ในใจหนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงสงบสติอารมณ์ได้
จะนั่งรอความตายไม่ได้!
ยังไม่ทันได้คิดต่อ แสงสีฟ้าอ่อนก็พลันสว่างขึ้นจากแหวน
“พี่หลินเซียว...”
ขณะเดียวกัน เสียงอ่อนแรงของฉู่เหยาเหยาก็ดังขึ้นในหัว
หลินเซียวลุกขึ้นล็อกประตู เพียงขยับความคิด ร่างก็ปรากฏขึ้นในพื้นที่ของแหวนอย่างรวดเร็ว
เห็นฉู่เหยาเหยานั่งอยู่บนพื้นในสภาพค่อนข้างมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย
“เธอบาดเจ็บเหรอ?”
หลินเซียวขมวดคิ้ว รีบก้าวเข้าไปหา
ฉู่เหยาเหยามองหลินเซียว ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วส่ายหน้าเบา ๆ