เสิ่นหมิงจวิ้นเผยรอยยิ้มเย่อหยิ่งเล็กน้อยบนใบหน้า ก่อนกล่าวว่า “ขอแนะนำหน่อย นี่คือยอดฝีมือของสำนักซ่านเต๋อถัง ฝีมือก็พอใช้ได้ แค่ขั้นเจ็ดสองคนเท่านั้น”
ท่าทางนั่นช่างอวดเก่งเสียจริง
ซี้ด...
คนรอบข้างต่างสูดปากด้วยความตกตะลึง แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
ซุนหยางหยางถึงกับอึ้ง
ลงมือก็ส่งยอดฝีมือขั้นเจ็ดมาถึงสองคน!
หลินเซียวยิ้มพลางพยักหน้า “ก็ไม่สูงจริง ๆ พวกคุณไม่มีคนที่เก่งกว่านี้ให้เอาออกมาโชว์บ้างหรือ?”
อืม...
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาเวทนาของทุกคนก็พลันเลือนหาย เปลี่ยนเป็นความพูดไม่ออกแทน
อวดดีชะมัด น่าหมั่นไส้จริง ๆ
มุมปากของเสิ่นหมิงจวิ้นกระตุกติดกันหลายครั้ง แววโกรธวาบผ่านดวงตา
“ไม่มีใครบอกนายหรือไงว่าทำตัวอวดดีเกินไปแล้ว?” เขาถามเสียงเย็น
หลินเซียวถามกลับ “ไม่มีใครบอกคุณหรือไงว่าผมอัดขั้นเจ็ดได้ตามใจ?”
แค่ประโยคเดียวก็เผยความอวดดีออกมาเต็มเปี่ยม!
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจหลินเซียวก็ยังหนักอึ้งอยู่บ้าง ครั้งก่อนเขาได้เห็นฝีมือของขั้นเจ็ดมาแล้ว จัดการคนเดียวก็พอไหว แต่สองคน...คงเหนื่อยไม่น้อยจริง ๆ
พลังของขั้นเจ็ดน่าสะพรึงกลัวกว่าขั้นหกมากนัก
ทุกคนไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกพูดไม่ออกในใจอย่างไรแล้ว
ฮึ!
เสิ่นหมิงจวิ้นแค่นเสียงเย็น ก่อนกล่าวยิ้ม ๆ “ดี ดีมาก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้พวกเราได้เห็นกันหน่อยสิว่านายจะอัดขั้นเจ็ดตามใจได้ยังไง!”
เขาสะบัดมือใหญ่
“จัดการ...”
“เดี๋ยวก่อน!”
ยังพูดไม่ทันจบ หลินเซียวก็ขัดขึ้น