ทันใดนั้น มือเล็กขาวนวลข้างหนึ่งก็ยื่นสร้อยคอทองคำกองใหญ่เข้ามา
“พี่คะ หนูก็มีอยู่บ้าง ยกให้พี่ทั้งหมดเลย”
คนที่ยื่นมาให้คือฉู่ซือซือ
ฉู่เหยาเหยาเห็นดังนั้น ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มยินดีขึ้นมาทันที
“เกือบลืมเธอไปแล้วเชียว”
ทองคำกองนี้ก็นับว่าพอมีอะไรไปชี้แจงกับผู้อาวุโสได้แล้ว
นางขยับจิตเล็กน้อย ทองคำก็ถูกเก็บเข้าไปในพื้นที่ของแหวน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นสั่งว่า “ทุกคนเตรียมตัว อีกสักครู่ไปกับฉันเพื่อออกไปหาทองคำ”
พอพูดจบ ทุกคนรอบข้างต่างชะงักงัน
ออกไป? ไปหาทองคำ?
ทุกคนมองหน้ากัน สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
หึ
หลิวเจอแค่นเสียงเบา ๆ ก่อนพูดอย่างเหน็บแนมว่า “เป็นหัวหน้าทีมได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ นะ ให้ลูกทีมเสี่ยงชีวิตออกไป ไม่หาน้ำไม่หาเสบียง แต่กลับไปหาเศษเหล็กไร้ค่ากองหนึ่ง”
“ชิ”
คำพูดประชดประชันนั้นแทงใจทุกคน
ข้างนอกมีสัตว์ร้ายเพ่นพ่าน ผู้คนด้วยกันเองก็ยังแย่งชิงทรัพยากร ทั้งทีมมีปืนพลังงานเพียงสี่กระบอก ไม่ว่าจะเจออะไรก็คงมีแต่ถูกบดขยี้
ฉู่เหยาเหยาแค่นหัวเราะ
“หลิวเจอ ไม่ต้องให้นายมาเตือนฉันหรอก ถ้าไม่อยากไปก็อยู่ที่นี่คนเดียว ทุกอย่างแล้วแต่สมัครใจ ไม่มีใครบังคับนาย!”
นางกล่าวอย่างเย็นชา
ฮึ
หลิวเจอโกรธจนหัวเราะออกมา เขากอดอกพิงกำแพงด้านหลัง
“ได้ งั้นฉันไม่ไป”
คนอื่น ๆ มองหน้ากัน แม้ไม่มีใครอยากไป แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดออกมา
ถึงอย่างไรเมื่อคืนฉู่เหยาเหยาก็แบ่งน้ำให้พวกเขาจริง ๆ เช้านี้ยังแบ่งอาหารให้อีก