หลินเซียวเหลือบมองติงฮ่าวอย่างไม่ใส่ใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องยกเว้นค่าใช้จ่ายหรอก ฉันไม่ได้ขาดเงินแค่นั้น”
เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ พลางวางมือลงบนศีรษะเล็ก ๆ ของซูเมี้ยวเมี้ยวที่ยังแนบอยู่กับอกเขา แล้วลูบเบา ๆ
เสียงนี้ ท่าทางนี้...
หัวใจดวงน้อยของซูเมี้ยวเมี้ยวเต้นระรัว น้ำตาแห่งความตื่นเต้นเอ่อท้นจนดวงตาเปียกชุ่ม สมองว่างเปล่าไปหมด
เป็นหลินเซียวจริง ๆ ด้วย!
ทุกคนรอบข้างต่างนิ่งอึ้ง
รอยยิ้มบนใบหน้าติงฮ่าวแข็งค้าง เขายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ก็เห็นท่าทางของหลินเซียวเข้าเสียก่อน
สีหน้าเขาเปลี่ยนฉับพลัน
“แกจะเอามือไปทำอะไร? เอาออกไปเดี๋ยวนี้!”
เขาตะคอกลั่น ในเวลานี้ซูเมี้ยวเมี้ยวกลายเป็นผู้หญิงของเขาไปแล้วในความคิด
หลินเซียวเพียงยิ้มแล้วส่ายหน้า
เขาไม่รีบร้อนตอบโต้ ใช้สองมือประคองใบหน้าซูเมี้ยวเมี้ยวให้เธอเงยขึ้น
สายตาของซูเมี้ยวเมี้ยวสบเข้ากับใบหน้าหลินเซียว พอมองเห็นชัด น้ำตาก็พรั่งพรูออกมาทันที
เธอกัดริมฝีปาก พูดอะไรไม่ออก ความรู้สึกพลิกผันขึ้นลงจนไม่รู้จะทำอย่างไร
หลินเซียวเห็นแล้วก็รู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ใจเขาไหววูบ ยกมือใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนนุ่มให้ พลางยิ้มกล่าวว่า “เด็กโง่ จะพุ่งชนไปทำไม โอกาสยังมีอีกตั้งเยอะไม่ใช่หรือ”
น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นทำให้ซูเมี้ยวเมี้ยวรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ในสถานการณ์แบบนั้น เธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร อย่างไรเสียเธอก็ยังเป็นเด็กสาว อีกทั้งยังกังวลว่าหากถูกจับได้แล้ว อาจไม่มีแม้แต่โอกาสฆ่าตัวตาย