หวังน่าสีหน้าหมองลง จ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชา
ตั้งแต่ซูเมี้ยวเมี้ยวมาทำงานที่นี่ แฟนหนุ่มของเธอก็เอาใจใส่เธอน้อยลงเรื่อย ๆ แถมยังคอยหาโอกาสแวะเวียนไปถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับซูเมี้ยวเมี้ยวอยู่เสมอ
เธอเกลียดซูเมี้ยวเมี้ยวเข้ากระดูกดำ
หลินเซียวได้สติกลับมา ยิ้มพลางกล่าวว่า “เกือบสองปีแล้วใช่ไหมที่ไม่ได้เจอกัน? เธอสวยขึ้นเยอะเลยนะ”
ใบหน้างามที่ทำให้โลกตะลึงนั้น คำว่าสวยไม่อาจบรรยายได้หมดอีกต่อไป
ซูเมี้ยวเมี้ยวยกมือขึ้นเกลี่ยผมปรกหน้าเบา ๆ เผยยิ้มหวานขวยเขิน
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง? ซื้อเครื่องประดับให้แฟนเหรอ?” เธอถาม
หลินเซียวกำลังจะตอบ…
น้ำเสียงกราดเกรี้ยวของหวังน่าก็ดังขึ้นมาทันที “ซูเมี้ยวเมี้ยว นี่มันเวลาเข้างานนะ สถานที่ทำงาน ที่ให้เธอมานั่งคุยเล่นเรื่อยเปื่อย? จะให้ฉันไปบอกผู้จัดการห้องโถงไหม?”
ซูเมี้ยวเมี้ยวชำเลืองมอง
หวังน่าหาเรื่องเธอไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว แต่เรื่องนี้เธอเองก็ผิดจริง
เธอเม้มริมฝีปากเล็ก แอบกลอกตาใส่ ไม่ได้สนใจตอบ ยิ้มพลางกล่าวว่า “หลินเซียว งั้นคุณไปก่อนเถอะ ฉันก็ใกล้เลิกงานแล้ว ถ้าคุณยังอยู่แถวนี้ค่อยคุยกันต่อนะ”
หลินเซียวยิ้ม
“ไม่ต้องหรอก ผมมีทองอยู่หน่อยอยากขาย คุณพี่นั่นรังเกียจว่าน้อยไปไม่ยอมคุยด้วย เธอรังเกียจที่มันน้อยไหม?” เขาถาม
คุณพี่?
หวังน่าเบิกตากว้างขึ้น ลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ซูเมี้ยวเมี้ยวมีประกายเจิดจ้าในดวงตาคู่สวยระยับ กลั้นขำพลางกล่าวว่า “ไม่รังเกียจแน่นอน ถ้าเธอไม่รับ งั้นฉันรับบริการคุณเอง”
เหอะ
หวังน่าหัวเราะเยาะเย็น กล่าวด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “มิน่าล่ะยอดขายเธอถึงได้ดี ขนาดผู้ชายแบบนี้ยังต้องประจบเพื่อเงินไม่กี่สิบ หน้าแบบเธอนี่ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”
ซูเมี้ยวเมี้ยวโกรธจนใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย
แต่งานนี้ก็ถือว่ามั่นคง เธอจึงไม่อาจล่วงเกินหวังน่ามากเกินไป
ระหว่างที่กำลังลังเล…
เสียงยิ้มเอ็นดูของหลินเซียวก็ดังขึ้น “คุณพี่ ไม่ต้องเสียใจไปหรอก ไม่ต้องอิจฉาคนอื่นว่าสวย หน้าไม่ดีก็ไม่ใช่ความผิดของคุณนะ พยายามเข้า สภาพพื้นฐานไม่ดีก็ใช้ความพยายามวันหลังชดเชยเอา”
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มริมฝีปากเล็ก ซ่อนรอยยิ้มไม่อยู่เลย
สะใจจริง ๆ
หวังน่าสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน
ความโกรธของเธอระงับไม่อยู่แล้ว กล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “แกว่าใครขี้เหร่? แกน่ะหรือควรมาว่าคนอื่น? ฉันจะพยายามทำไม? พยายามเพื่อค่าคอมมิชชั่นกระจอก ๆ แค่นี้? งั้นก็ช่างเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์จริง ๆ ยังไม่พอซื้อถุงเท้าฉันสักคู่ด้วยซ้ำ!”
หลินเซียวกลับยิ่งดีใจใหญ่
“ถุงเท้าของคุณพี่นี่แพงเสียจริง”
หวังน่าอารมณ์พลุ่งพล่าน ไม่มีเกรงใจแม้แต่น้อย เยาะเย้ยว่า “ชีวิตแกน่ะถูกเกินไปต่างหาก!”
หลินเซียวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง
“ก็จริง”
หวังน่ายังอยากระเบิดอารมณ์ต่อ แต่ซูเมี้ยวเมี้ยวกลับก้าวเข้าขวางหน้าเธอไว้ ยิ้มพลางกล่าวว่า “หลินเซียว ไม่ต้องสนใจเธอหรอก ทองของคุณล่ะ? ฉันจะไปชั่งน้ำหนักให้”
เธอยื่นมือเล็กขาวผ่องอ่อนนุ่มดุจไร้กระดูกออกมา
เชอะ
หวังน่าส่งเสียงเย้ยหยัน
หลินเซียววางกระเป๋าผ้าใบเก่าคร่ำของเขาลงบนเคาน์เตอร์
“นี่”
ซูเมี้ยวเมี้ยวมองแวบหนึ่ง กล่าวว่า “คุณหยิบออกมาเองสิ”
หลินเซียวหัวเราะ
“ยกไปเลยก็ได้ ข้างในเป็นทองหมด”
ประโยคเดียว ทำเอาซูเมี้ยวเมี้ยวกับหวังน่าตะลึงงันอยู่กับที่
เป็นทองหมด?
พรืด!
หวังน่าแทบหลุดขำออกมาทันที มองกระเป๋าผ้าใบป่องกลมนั่น กล่าวเกินเลยอย่างมากว่า “โอ๊ย เยอะมากเลยนะ ทองเยอะขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องครึ่งกิโลได้มั้ง?”
“ซูเมี้ยวเมี้ยว เธอรวยแล้วล่ะ! เพื่อนเธอนี่มันรวยจริง ๆ เลยนะ!”
หลินเซียวชำเลืองมอง หัวเราะเย็นชา
ซูเมี้ยวเมี้ยวเองก็มองหลินเซียวอย่างไม่แน่ใจ เอาแต่สับสน
เธอหยิบถาดมา
เคร้ง
โลหะสีทองวาววามกองใหญ่เทลงในถาด กองเป็นเนินสูง
ซูเมี้ยวเมี้ยวถึงกับตาค้าง
เยอะขนาดนี้? หรือเป็นของปลอม? หลินเซียวคนนี้… คงไม่ถึงขั้นนั้นมั้ง?
หวังน่าหัวเราะจนปิดปากไม่ลง
“เยอะมากเลยนะ เยอะเสียจริง ๆ ซูเมี้ยวเมี้ยว ฉันดีใจกับเธอด้วยจริง ๆ เลยนะ! มากขนาดนี้ ค่าคอมไม่เป็นหมื่นเลยรึ? รีบไปชั่งน้ำหนักเร็วเข้า!”
“อ้อ ใช่ แล้วก็แม่เหล็กตรงนั้นน่ะเอาไว้ให้ห่าง ๆ นะ เดี๋ยวทองเพื่อนเธอจะถูกดูดเข้าไป”
สีหน้าท่าทางนั้น โอเว่อร์สุด ๆ
หลินเซียวแต่งตัวโกโรโกโส แค่ใช้ส้นเท้าคิดก็รู้ว่าทองพวกนี้เป็นของจริงไม่ได้
ซูเมี้ยวเมี้ยวกัดฟันกรอด
แม้คำพูดเมื่อครู่ของหลินเซียวจะทำให้เธอสะใจมาก แต่ทองปลอมกองนี้ก็น่าอับอายจริง ๆ พนักงานในร้านหลายคนก็มองอยู่ด้วย
เธอเงยหน้าขึ้น ประจวบกับรอยยิ้มมั่นใจของหลินเซียวพอดี
“ไปเถอะ” หลินเซียวกล่าวยิ้ม ๆ
หวังน่าเองก็เสริมว่า “ใช่สิ เร็วเข้า ทองเยอะขนาดนี้ยังจะรออะไรอีก?”
มาถึงขั้นนี้แล้ว ซูเมี้ยวเมี้ยวก็ไม่มีทางเลือกอื่น
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ”
ทองขึ้นตราชั่งแล้ว ตัวเลขเปลี่ยนไปมา เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ
หวังน่ากล่าวเกินจริงว่า “คุณพระ! ห้าร้อยยี่สิบกรัม เกินครึ่งกิโลจริง ๆ ด้วย! ตัวเลขนี้ก็ช่างเหมาะเจาะ ยังเป็น 520 อีกนะ ช่างอิจฉาในวาสนาพวกเธอจริง ๆ พวกเธอนี่มันคู่กันจริง ๆ เลยนะ!”
หลินเซียวเองก็คาดไม่ถึงว่าตัวเลขจะบังเอิญขนาดนี้
หวังน่ารีบโบกมือเรียก กล่าวว่า “นั่น เสี่ยวหวัง เร็วเข้า นี่ทองครึ่งกิโลเชียวนะ! เร็วเข้า ไปพิสูจน์ให้รู้ดำรู้แดงหน่อยว่าเป็นของจริงหรือเปล่า เร็วเข้า!”
สีหน้านั้น แทบรอไม่ไหวแล้ว
เสี่ยวหวังมองหลินเซียวอย่างเย้ยหยันครั้งหนึ่ง ยกทองขึ้นแล้วเริ่มตรวจสอบ
ภาพนี้ดึงดูดสายตาของทุกคนในร้าน
หวังน่าเต็มไปด้วยสีหน้าคึกคัก คาดหวังเป็นพิเศษ
ซูเมี้ยวเมี้ยวสองมือเล็กขยุกขยิกเล็กน้อย แถมคาดไม่ถึงว่าจะออกมาเป็นเช่นนี้
มีเพียงหลินเซียวที่สุขุมไม่สะทกสะท้าน
ไม่นานนัก เสี่ยวหวังก็ลุกขึ้น ใบหน้าหมดรอยยิ้มเย้ยหยัน กลับเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
“ตรวจ…ตรวจเสร็จแล้วครับ”
สายตาของทุกคนรอบด้านเทมาที่เขาเป็นตาเดียว
หวังน่าทำท่ารอไม่ไหวแล้ว รีบกล่าวว่า “แล้วยังจะรออะไรอีกเล่า? รีบ ๆ ว่ามาสิ คนตั้งหลายคนรออยู่นะ! ฉันเองก็แทบทนไม่ไหว อยากดีใจกับซูเมี้ยวเมี้ยวแล้ว!”
ซูเมี้ยวเมี้ยวได้ยินดังนั้น ใจยิ่งยุ่งเหยิงขึ้นอีกหลายส่วน
เสี่ยวหวังกระเดือกขึ้นลงเบา ๆ กล่าวอย่างลังเลว่า “คุณพี่น่า ทองพวกนี้…เป็น…เป็นทองจริงทั้งนั้นเลยครับ”
ฮ่า ๆ ๆ!
หวังน่าห้ามใจไม่ให้หัวเราะลั่นไม่ได้ หน้าเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย กล่าวว่า “โอ๊ย ซูเมี้ยวเมี้ยวเอ๋ย เพื่อนของเธอน่ะ…”
พูดไม่ทันจบ ก็นึกขึ้นได้ในพริบตา
สีหน้าเย้ยหยันนั่นชะงักแข็งค้างในบัดดล พนักงานคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงเช่นกัน
ซูเมี้ยวเมี้ยวเตรียมใจไว้สำหรับผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดแล้ว พอได้ยินดังนั้น ก็เงยหน้าขึ้นอย่างเหลือเชื่อไม่แพ้กัน
ทองจริง? เป็นไปได้ยังไง?
เพียงพริบตาเดียว สายตาเหลือเชื่อของทุกคนก็เทไปที่หลินเซียวเป็นตาเดียว
หวังน่ารูม่านตาหดเกร็ง สีหน้าราวกับเห็นผี
“แก…แกไม่ได้ทำผิดใช่ไหม? ล้อกันเล่นอย่างนี้น่ะ!” เธอมองไปที่เสี่ยวหวัง ตะโกนอย่างร้อนรน
เสี่ยวหวังส่ายหน้าพรวด ๆ
“คุณพี่น่า ไม่ผิดแน่ครับ ผมเผาไปตั้งหลายรอบแล้ว เป็น…เป็นของจริงครับ”
หนึ่งคำกล่าวสะเทือนเป็นลูกคลื่นพันชั้น
ซูเมี้ยวเมี้ยวจ้องหลินเซียวอย่างเหลือเชื่อ เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
หวังน่าตาค้างไปเลย
หลินเซียวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย คุณใส่ถุงเท้าหลักหมื่นคู่หนึ่งได้ รวยจริง อะไรจริง แต่ถ่อมตัวจังนะ”