เถ้าแก่ยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนเอ่ยว่า “เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าทีมฉู่จะมีแฟนแล้ว”
“ของชิ้นนี้ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว หัวหน้าทีมฉู่เอาไปได้เลย”
แววตาของเขาแฝงความหมายลึกซึ้ง
ฉู่เหยาเหยาขมวดคิ้ว มองเขาอย่างสงสัย
“เอาไป?”
เถ้าแก่ยิ้มพลางพยักหน้า
“ใช่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่เป็นไร เอาไปเถอะ เอาไปเลย” เขาโบกมืออย่างใจกว้าง ท่าทางไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ฉู่เหยาเหยาพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ ขอบคุณค่ะ”
เธอหันหลัง พาหลินเจากับพี่น้องอีกคนเดินออกไป
เถ้าแก่จ้องฉู่เหยาเหยาด้วยแววตาลุ่มลึก รอยยิ้มเลือนหายไป แต่ในดวงตากลับเปล่งประกายลึกลับ
“สตรีผู้นี้ไม่ธรรมดา”
เมื่อออกมาข้างนอก หลินเจาก็รีบถามทันที “หัวหน้าทีมครับ คุณ…มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พี่น้องอีกคนก็จ้องเธอไม่วางตา
ฉู่เหยาเหยารู้สึกเขินอายขึ้นมา
แต่…ถึงอย่างไรพี่หลินเซียวก็ไม่ได้ยินสักหน่อย จะกลัวอะไรล่ะ?
“พวกนายจะสนใจทำไม” เธอตอบเสียงเรียบ
หลินเจาพูดอย่างขมขื่น “หัวหน้าทีมฉู่ครับ คุณก็รู้ว่าพี่น้องตั้งกี่คนหมายตาคุณอยู่ ทำไมถึงมีแฟนแล้วล่ะครับ?”
“อ้อ จริงสิ! หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสคนนั้น?”
มุมปากของฉู่เหยาเหยายกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
“ใช่เขา”
หลินเจาทำหน้าอับจนปัญญา
“งั้นก็จบกัน ใครจะไปแย่งผู้อาวุโสคนนั้นได้ล่ะ พี่น้องคงตัดใจได้แล้ว”
แม้จะหดหู่ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก
ฉู่เหยาเหยาเดินหน้าต่อ ทว่าแววตากลับลุ่มลึก