ดวงตาคู่งามเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ
หลินเซียวสัมผัสได้ถึงความจริงใจนั้น และเพราะฉู่เหยาเหยาจริงใจกับเขา เขาจึงคอยดูแลสองพี่น้องคู่นี้เป็นอย่างดี
“ถ้าอย่างนั้นก็ไว้ชาติหน้าแล้วกัน ยังไงฉันก็ไม่รีบ”
เขากล่าวพลางยิ้ม
ฉู่เหยาเหยาเม้มปากเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “จะมีชาติหน้าได้ยังไงคะ อย่างไรชาตินี้พวกเราก็จะพยายามตอบแทนพี่อย่างเต็มที่แน่นอน”
หลินเซียวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“ได้สิ จะตอบแทนก็ได้ ฉันไม่ได้ห้ามพวกเธอตอบแทนสักหน่อย แค่อยากบอกว่าไม่ต้องรีบร้อน เอาความปลอดภัยของตัวเองไว้ก่อน”
ฉู่เหยาเหยามองเขาอย่างลึกซึ้ง
“ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่หลินเซียว ฉันจะดูแลความปลอดภัยของพวกเราเอง ถ้ามีอันตรายที่จัดการไม่ได้ ก็แค่ไปหาพี่ ใช่ไหมคะ?”
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ แล้วยิ้มอย่างน่ารัก
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินเซียวก็เผลอยกมือขึ้น อยากลูบผมเธอสักสองที แต่ยกขึ้นมาได้ครึ่งทางก็ยั้งมือไว้
“ใช่”
เขาชักมือกลับแล้วยิ้มตอบ
ฉู่เหยาเหยาเห็นดังนั้น แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตา
ยกมือขึ้นมา จะทำอะไรนะ?
ทำไมถึงหยุดล่ะ?
หลินเซียวพูดต่อ “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปนอนเถอะ ถ้ามีอันตรายหรือปัญหาที่จัดการไม่ได้ ต้องรีบบอกฉันทันที”
ฉู่เหยาเหยามองเขาอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าอย่างแรง
“ได้ค่ะ~”
คำตอบนั้นเชื่อฟังเป็นอย่างยิ่ง
เธอจากไปแล้ว
หลินเซียวเดินตรวจดูเสบียงรอบหนึ่ง จากนั้นจึงกลับเข้าไปในคฤหาสน์