ฮ่า!
ซุนหยางหยางหัวเราะอย่างเหลือเชื่อ
ใบหน้าของหญิงสาวอีกสองคนก็เต็มไปด้วยสีหน้าพูดไม่ออกเช่นกัน
หวังเจวียนเย้ยหยันอย่างไม่ไว้หน้า "ในโลกนี้มีผู้ชายหน้าด้านอย่างแกได้ยังไง? ทำเป็นเก๊กได้เก่งนัก! ปักกิ่งก็ตั้งใหญ่โต ร้านอาหารก็มีถมไป ทำไมต้องมาถูกที่ถูกเวลาตอนหยางหยางของเรากำลังกินข้าวด้วย? กล้าพูดไหมว่าแกไม่ได้ตามมา? ใครจะไปเชื่อ!"
หลินเซียวก็จนใจไม่น้อย
บังเอิญเกินไปแล้ว
เขาพูดเรียบๆ "ผมนัดคนอื่นไว้ เห็นช้อนส้อมไหม? อย่ามาทำให้ผมคลื่นไส้อยู่ตรงนี้เลย รีบไปได้ไหม?"
หลิวเหยาหัวเราะอย่างดูถูก
"อ้าว เตรียมตัวมาดีจริงนะ แม้แต่ช้อนส้อมยังเตรียมมา? คิดแผนไว้ล่วงหน้าแล้วสินะ? ช่างเป็นแบบอย่างของคนที่ทั้งอยากได้หน้าและอยากได้บุญจริงๆ เข้าทางก็คุกเข่าขอคืนดี ถอยทางก็รักษาหน้าบอกว่ามีนัด อืดออด แผนเล็กๆ ของแกนี่เยอะจริงนะ"
หล่อนพูดจาเยาะเย้ย ถากถาง
ซุนหยางหยางไม่ได้พูดอะไร แต่ก็มีรอยยิ้มดูถูกเช่นกัน
ผู้คนรอบข้างต่างมองหลินเซียวด้วยสายตาล้อเลียน
หลินเซียวส่ายหัวหัวเราะ พูดไม่ออกจริงๆ
พวกคนเก่ง
หวังเจวียนคิดว่าหลินเซียวสำนึกผิดแล้ว จึงฉวยโอกาสซ้ำเติม
"ไหนบอกนัดคนอื่น แล้วคนอื่นล่ะ? คงจะบอกว่านัดสาวสวยใช่ไหม? คงจะพิสูจน์ว่าแม้หยางหยางไม่เอาแกก็ยังมีคนเอาใช่ไหม? แล้วคงจะบอกว่าสาวสวยติดธุระไปก่อนอีกใช่ไหม? หลินเซียวเอ๋ย แผนของแกน่ะ มันตื้นเกินไปแล้ว"
หล่อนหัวเราะเย็นไม่หยุด สกัดทางหนีของหลินเซียวจนหมด
ในใจหลินเซียวก็เริ่มหงุดหงิด
เขาเงยหน้าขึ้น พูดเรียบๆ "ก็อย่างว่าแหละ เป็นสาวสวยจริงๆ เพียงแต่...คนยังไม่ไป แค่ไปเข้าห้องน้ำเท่านั้นเอง"
ฮ่าๆๆๆ
หวังเจวียนกับหลิวเหยาพากันหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ
ซุนหยางหยางก็หัวเราะเย็นไม่หยุด ยิ่งชิงชังมากขึ้น
"หลินเซียว ดูท่าว่าการเลิกกับแกจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง แกทำให้ฉันผิดหวังมาก ไร้เดียงสา น่าขายหน้า" หล่อนพูดอย่างรังเกียจ
หลินเซียวหลบสายตา
"จะเชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของพวกคุณ ไม่เกี่ยวกับผม ผมแค่อยากบอกว่าเลิกรบกวนเวลากินข้าวของผมได้ไหม? ผมรังเกียจ" เขาควบคุมอารมณ์ไว้ พูดอย่างเย็นชา
หลิวเหยาโต้กลับอย่างไม่เกรงใจ "คิดว่าพวกฉันอยากพูดกับแกรึ? เราแค่เผลอเปิดโปงแผนเล็กๆ ของแกก็เท่านั้น!"
"แล้วยังบอกว่านัดสาวสวย..."
"หลินเซียว ก่อนโม้ขอให้ดูตาม้าตาเรือกันก่อนได้ไหม? สาวสวยตาบอดที่ไหนจะมาสนแก? จะนัดเดทกับแก? ที่บ้านแกรู่ว่าจนไม่มีกระจกแล้วไม่มีฉี่รึไง? ไม่ส่องดูเงาตัวเองบ้าง?"
หวังเจวียนรีบสมทบ สีหน้าถากถาง "เหยาเหยา ไว้หน้าเขาหน่อยเถอะ ดูท่าเขาคงอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้วล่ะ"
"หรือในสายตาเขา อีหนูยักษ์นั่นก็เป็นสาวสวย?"
สิ้นเสียง สามสาวก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
สายตาล้อเลียนของผู้คนรอบข้างก็ทวีความเข้มข้นถึงขีดสุด
หลินเซียวกุมตะเกียบแน่น โทสะพลุ่งพล่าน
ทันใดนั้นเอง เสียงกังวานใสดังขึ้น "หัวเราะกันสนุกสนานเชียวหรือ? มีโอกาสไหมว่า ในสายตาของหลินเซียว พวกเธอต่างหากที่เป็นอีหนูยักษ์?"
สิ้นคำพูด ทุกคนต่างชะงักงัน
เห็นเพียงซูเมี้ยวเมี้ยวก้าวเท้านุ่มนวล เดินออกมาจากทิศทางของห้องน้ำ ใบหน้างามล่มเมืองปรากฏรอยยิ้มหวานมีเสน่ห์ มีชีวิตชีวาและน่าหลงใหล ดวงตาอันเย้ายวนแฝงแววเย้ยหยัน
ชุดกระโปรงหรูหราขับเน้นบุคลิกสูงส่ง ราวกับเทพธิดาลงมาจุติในโลกมนุษย์
ผู้คนรอบข้างมีแววตาตื่นตะลึง
งามนัก! ราวเซียน!
เสียงหัวเราะของสามสาวก็หยุดชะงักลงในทันใด มองซูเมี้ยวเมี้ยวที่เดินตรงเข้ามาด้วยความตกตะลึง
มุมปากของหลินเซียวค่อยๆ คลี่ยิ้ม
ต่อหน้าสายตาทุกคน ซูเมี้ยวเมี้ยวนั่งลงตรงข้ามกับหลินเซียว
หวังเจวียนกับหลิวเหยาหรี่ตา งุนงง
ซุนหยางหยางตาเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ซูเมี้ยวเมี้ยว? เธอ...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
หล่อนเป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมแพ้ใคร ไม่ว่าจะเจอกับผู้หญิงคนไหน ก็จะหาจุดเด่นของตัวเอง และบอกตัวเองว่าไม่ด้อยไปกว่าอีกฝ่าย
ยกเว้นก็แต่ซูเมี้ยวเมี้ยวคนนี้!
นี่คือผู้หญิงที่กดหล่อนไว้ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย ทำให้หล่อนไม่มีความคิดจะเปรียบเทียบเลยด้วยซ้ำ!
ซูเมี้ยวเมี้ยวเงยหน้ามองหลินเซียวแวบหนึ่ง เอียงศีรษะยิ้ม "ฉันเป็นคนนัดหลินเซียวเอง ก็ต้องอยู่ที่นี่สิ"
อะไรนะ?
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนบนใบหน้าปรากฏสีหน้าตกตะลึง เพิ่งจะได้สติ!
หวังเจวียนกับหลิวเหยาอึ้งไป
ผู้หญิงที่งามล่มเมืองเช่นนี้ ถึงกับเป็นคนที่หลินเซียวนัด? ไม่สิ! หล่อนเป็นคนนัดหลินเซียว?
ทั้งสองมองหน้ากัน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ซุนหยางหยางราวกับถูกฟ้าผ่า นิ่งงันอยู่กับที่
เป็นไปได้ยังไง!
หลินเซียวก้มหน้าหัวเราะ ในใจสะใจสุดๆ ไปแล้ว
ซูเมี้ยวเมี้ยวมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย "ซุนหยางหยาง ยังไงก็ต้องขอบคุณเธอ ถ้าเธอไม่บอกเลิก ฉันคงไม่มีโอกาสนัดหลินเซียวออกมาจริงๆ"
"ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวเธออีกวัน"
หลินเซียวรู้สึกราวกับลอยขึ้นฟ้า ทำเป็นนิ่งลึก ข่มความอยากยิ้มไว้
ทว่าสามสาวกลับมีสีหน้าราวกับกินผลตะโกแห้ง
พวกหล่อนสัมผัสได้ถึงสายตาซับซ้อนของผู้คนรอบข้าง เพิ่งเข้าใจว่า ที่แท้พวกหล่อนต่างหากที่เป็นตัวตลก!
ซุนหยางหยางกำหมัดแน่น ไม่ยินยอม
"เป็นไปไม่ได้! พวกเธอไม่มีข้อมูลติดต่อกันด้วยซ้ำ ขนาดตอนมหาวิทยาลัยยังไม่เคยคุยกันเลย พวกเธอติดต่อกันได้ยังไง?"
หล่อนตะโกนด้วยสีหน้าอาฆาต
หลินเซียวแอบเหงื่อตก
ซูเมี้ยวเมี้ยวอมยิ้มอยู่ที่มุมปาก พูดตามสบาย "เราติดต่อกันยังไง ดูเหมือนไม่เกี่ยวกับเธอแล้วนะ?"
ซุนหยางหยางยิ่งร้อนรน
"เธอ..."
ซูเมี้ยวเมี้ยวเม้มมุมปาก "พอเถอะซุนหยางหยาง ไว้หน้าตัวเองบ้างเถอะ ฉันก็มาแล้ว เขายังจะคืนดีกับเธออีกรึ? ผู้ชายดีๆ อย่างนี้ ฉันจะให้โอกาสเขาคืนดีกับเธอไหม? ตัดใจเสียเถอะ"
หล่อนเอาคำพูดของซุนหยางหยางเมื่อครู่ตีกลับไปคืน
ในใจหลินเซียวนั่นสะใจเป็นที่สุด
ซูเมี้ยวเมี้ยวไม่ให้โอกาสหล่อนพูดอีก ลุกขึ้นยิ้มหวาน
"หลินเซียว พวกเราไปกันเถอะ"
อะแฮ่ม
หลินเซียวกระแอมเบาๆ หัวเราะลุกขึ้น
"ดีสิ"
เพิ่งจะก้าวขา แขนเรียวขาวดุจหยกของซูเมี้ยวเมี้ยวก็ยื่นเข้ามา คล้องแขนเขาไว้เบาๆ
ซุนหยางหยางเห็นดังนั้นลูกตาแทบถลน
ในใจหลินเซียวแอบสะใจ
เขาทำเป็นปกติ จ่ายเงิน ท่ามกลางสายตางุนงงของสามสาว หันหลังเดินออกไปข้างนอก ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะมองซุนหยางหยางสักแวบเดียว
ซุนหยางหยางหายใจถี่ สีหน้าบิดเบี้ยว
หล่อนจะทิ้งหลินเซียวก็ได้ แต่พอเห็นหลินเซียวไม่ยี่หระ แถมยังไปคบกับซูเมี้ยวเมี้ยว สาวสวยระดับสุดยอดนั่น ความรู้สึกนั้นแย่ยิ่งกว่าฆ่าหล่อนเสียอีก!
เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
ซูเมี้ยวเมี้ยวจะไปมองไอ้ขยะนี่ได้ยังไง? หลินเซียว ฉันต้องเปิดโปงนายแน่!
...
นอกร้านอาหาร
หลินเซียวยังคงเคลิบเคลิ้มกับแขนเรียวที่ซูเมี้ยวเมี้ยวคล้องไว้เบาๆ นั้น กลิ่นหอมกรุ่นโชยมา ความคิดฟุ้งซ่าน
แม้จะเสียดาย แต่เขาก็ยังคงมีสติ
"ซูเมี้ยวเมี้ยว ต้องขอบคุณเธอมาก ถ้าไม่มีเธอ วันนี้ไม่รู้พวกมันจะเหยียดหยามฉันขนาดไหน"
เขาหันกลับมาเผชิญหน้า ปลดแขนออกอย่างแนบเนียน
ดวงตางามของซูเมี้ยวเมี้ยวส่องประกายเฉียบแหลม เอียงศีรษะเล็กน้อย ถามยิ้มๆ "เป็นไงบ้าง? หายแค้นหรือยัง?"