“จริงสิ พี่หลินเซียว ที่นี่มีอาวุธให้เลือกน้อยไปหน่อย แต่ในเขตเมืองชั้นในต้องมีเยอะแน่ พรุ่งนี้ฉันจะพาคนไปเขตเมืองชั้นใน แล้วหาอาวุธที่เหมาะมือมาแลกให้พี่สักชิ้น”
ฉู่เหยาเหยาพูดพร้อมรอยยิ้ม
หลินเซียวเริ่มตั้งตารอ เขายิ้มแล้วพยักหน้า
“ได้เลย ถ้าเลือกแบบที่ใช้แล้วคนอื่นจับไม่ได้ว่าเป็นอาวุธก็ยิ่งดี”
แววตางามของฉู่เหยาเหยามีประกายครุ่นคิดวาบผ่าน
“พี่หลินเซียว ทางนั้น...ยังมีกฎหมายอยู่เหรอคะ? ที่นั่นไม่ใช่โลกยุคโลกันตร์หรือ?” เธอถามสิ่งที่คาใจออกมา
หลินเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“กฎหมายเหรอ? อืม...ก็ยังมี ที่นี่ไม่ใช่โลกยุคโลกันตร์”
ฉู่เหยาเหยาพลันเข้าใจ
หลังพูดคุยกันอีกสองสามประโยค เธอก็ไปจัดการเรื่องต่าง ๆ ส่วนหลินเซียวกลับไปยังห้องเช่าของตัวเอง
เขาอาบน้ำแล้วกลับขึ้นเตียง
ปัญหาก็คือ...
พรุ่งนี้วันจันทร์แล้ว จะไปทำงานดีไหม?
บริษัทนี้พยายามแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ หากอยากได้เลื่อนตำแหน่งก็ต้องอาศัยเส้นสาย ไม่ก็ใช้เล่ห์เหลี่ยม
ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งก่อนเขาทำให้ซุนหยางหยางขายหน้าต่อหน้าคนอื่น ด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของเธอ รับรองว่าต้องหาเรื่องเอาคืนเขาในบริษัทแน่
แต่ถ้าไม่ไป ก็เท่ากับปล่อยให้หลิวเฮ่าไอ้เดรัจฉานนั่นได้ใจไม่ใช่หรือ?
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจได้ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับ
นอนดีกว่า!
ไม่นานนัก เขาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา
“ไอ้หลาน ตื่นได้แล้ว เลิกพูดเสียที ทำอย่างกับไม่เคยนอนอย่างนั้นแหละ”