บทที่ 265 ถึงขั้นหลอมปราณแล้วหรือ? ขั้นหลอมปราณชั้นเจ็ด!
หลินเซียวเห็นท่าทางของเธอแล้วอดเลิกคิ้วไม่ได้ หัวใจเต้นเร็วขึ้นตามไปด้วย
คราวนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นความตกตะลึงชัดเจนถึงเพียงนี้บนใบหน้าของอวิ๋นเยว่
ถึงขั้นหลอมปราณแล้วหรือ?
อวิ๋นเยว่ยังจมอยู่กับความรู้สึกตื่นตะลึง แม้จะเตรียมใจและคาดหวังไว้มากแล้ว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงก็ยังทำให้เธอตกตะลึงอย่างหนัก
เธอนิ่งเงียบอยู่นาน พูดอะไรไม่ออก
หลินเซียวเริ่มอดใจไม่ไหว จึงถามว่า “พูดสิ ตอนนี้อยู่ขั้นไหนแล้ว?”
อวิ๋นเยว่ค่อย ๆ ได้สติ เธอมองสบตาหลินเซียวลึก ๆ
“ถึง... ถึงขั้นหลอมปราณแล้ว”
เธอตอบเสียงเรียบ สีหน้าดูแปลกพิกล ในใจยังเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
หลินเซียวดีใจขึ้นมา
ถึงขั้นนั้นจริง ๆ ด้วย?
จากที่อวิ๋นเยว่บอก การก้าวถึงขั้นหลอมปราณดูจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ดูท่าเขาจะมีพรสวรรค์ไม่น้อยสินะ?
“ขั้นหลอมปราณชั้นไหน?” เขาถามย้ำ
ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจอวิ๋นเยว่ยิ่งชัดเจนขึ้น
แม้ตอนนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะใกล้ชิดกันมากขึ้นแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เธอเคยมองคนธรรมดาอย่างเขาไม่อยู่เลย ใครจะคิดว่า... คนธรรมดาคนนี้กลับมีพรสวรรค์โดดเด่น
“กี่ชั้นก็ขั้นหลอมปราณเหมือนกัน ถามมากไปทำไม”
เธอตอบเสียงเรียบ
แต่พอพูดจบ เธอก็อดเหลือบมองหลินเซียวไม่ได้ ความคิดหนึ่งในใจพลันหนักแน่นขึ้น
เธอจะฝึกหลินเซียวให้ดี!
การฝึกครั้งนี้ หลินเซียวทะลวงจากขั้นหลอมกายชั้นเจ็ดไปถึงขั้นหลอมปราณชั้นเจ็ดได้ในคราวเดียว นี่เท่ากับเลื่อนขึ้นไปถึงหนึ่งช่วงใหญ่เลยทีเดียว!